آوا༄

بمان،که من از ماندنت زنده شده ام.

چشمات مثلِ غزلیه که مولانا سروده باشه و شجریان خونده باشه.

‏’و من مدام از خودم می‌پرسم چرا سرنوشت تو را به من رساند و به من فرصتی برای زندگی با تو نداد…’

‘حدس می‌زنم بخشی از رسم دنیا همین است، که شاهد از بین رفتن تمام آن چیز‌هایی باشیم که دوستشان داریم.’

.🤍.

حالمان خوب بود تا اینکه وابسته چیزهایی شدیم که به ما تعلق نداشتند.

‘براى فرزندانى كه سهمشان از وطن يك گلوله بود.’

‘شش ماه پيش در چنين روزى هنوز زنده بودند! خودشان، آرزوهایشان، عشق هایشان، خانواده هایشان، ودوست هایشان’