آوا༄

‘براى فرزندانى كه سهمشان از وطن يك گلوله بود.’

‘شش ماه پيش در چنين روزى هنوز زنده بودند! خودشان، آرزوهایشان، عشق هایشان، خانواده هایشان، ودوست هایشان’

و در پايان نوشت: زندگی كردن براى آدم هايى كه زيادى به همه چیز اهميت مى دهند سخت تر است.

برایش نوشت: «به تو می‌شود تکیه کرد و نگرانِ افتادن نبود.»

۶ ماه گذشت... آن فاجعه را نمی‌توان از یاد برد ‏نه امروز بلکه تا پایان تاریخ.

تهش میرسیم به حرف نزار قبانی: هرکس به اندازه‌ای که دوستت دارد تو را می بیند، تلاش بیهوده نکن :)

"بگذار آنچه از دست رفتنی است؛ از دست برود، وگرنه تو در قلب یک انتظار خواهی پوسید."

‘بزرگترین خیانت را خودمان به خودمان کردیم؛ وقتی که باور کردیم زندگی، ارزشِ این همه دویدن را دارد.