یاس بنفش

این‌همه راه اومدی؛ این‌همه از اول شروع کردی؛ این‌همه سعی کردی با تمام سختی‌ای که داشت ادامه بدی؛ ‌این‌همه توی این جغرافیا، اجباراً با همه‌چیز کنار اومدی؛ حالا می‌خوای دست بکشی؟ می‌خوای درست قبل از رسیدن، برگردی؟ ‌می‌خوای هیچ‌وقت نفهمی آخرش چی می‌شد؟ بعید می‌دونم. تو هر بار فکر کردی دیگه نمی‌تونی و از یه جایی ادامه دادی. کنجکاویِ تو همیشه از خستگی‌ت سمج‌تر بوده و دیگه بلد نیستی تسلیم شی؛ من می‌دونم.

دقت کردین از وقتی فیلتر چت‌جی‌پی‌تی رو برداشتن یه جوری شده؟ بی اعصاب و یه کوچولو عجیب؟ داشتن رفع فیلترت میکردن چی بهت گفتن اینقدر عصبانی و ناراحتی؟

به خودت افتخار کن. به اینکه تلاش کردی تو این دنیای سرد و تیره‌ی خاکستری، سبز و روشن و مهربون باشی.

یک لحظه هایی اینقدر زیبا و ارزشمند هستن که همون زمانی که دارم‌ زندگی‌شون میکنم، دلم براشون تنگ میشه. همون موقع میدونم که چقدر در آینده قراره دلتنگ این لحظات بشم؛ همون‌جاست که بغض می‌کنم و احساسات متناقضی در وجودم شعله‌ور میشه.

دلم می‌خواست برای بازی‌های جام‌جهانی و تیم‌ملی کشورم ذوق و هیجان داشته باشم‌.

نکنه اروپایی‌ها سیب برداشته بودن ولی ما ایرانی‌ها توت فرنگی؟

خدایا حالا خوبه سیب برداشتیم و داری باهامون اینجوری می‌کنی، توت فرنگی برمی‌داشتیم چیکار میکردی؟

توت فرنگی واقعا یک میوه خوشمزه، بهشتی و نازه.

وای شربت توت فرنگی واقعا خوشمزه و نازه.

عاشق آدمای زندگیمم.

باز خوبه دوستام هستن.

باز خوبه خانواده هست.

دلم می‌خواست دقیقا همین‌قدر عاشق زندگی باشم.

وای خدا زندگی! زندگی! متوجه می‌شی چی حس می‌کنم وقتی می‌گم زندگی؟! زندگی عزیزِ من! زندگی!

یاد رها افتادم.

چقدر انرژی جالبی با خوندن این متن بهم منتقل شد.