پژواك𓋜

من رفتار تورا فراموش خواهم کرد، ولی حسی که اون لحظه تجربه کردم را هرگز!

برم ثابت شده؛ پسری که به‌دستت آورده نتوانه، ازت جواب رد بیگیره، و دختری که همرایت رقابت نتوانه، تهمت می‌زنه. پس هر حرفی که در مورد مه می‌شنوی، اول ببین کدام یکی از این‌ها می‌گه.:)))

پیامبر ﷺ فرمودند: «در روز جمعه ساعتی است که اگر بندهٔ مسلمان در آن از خداوند چیزی بخواهد، خداوند دعایش را اجابت می‌کند.» صحیح بخاری و صحیح مسلم در مورد زمان این ساعت، دو وقت در احادیث بیشتر ذکر شده است؛ هنگام برگزاری نماز جمعه و از بعدِ نماز عصر تا غروب آفتاب. پس این فرصت ارزشمند را با دعا از دست ندهیم؛ شاید همان دعایی که امروز با تمام قلبمان می‌کنیم، فردایمان را زیباتر کند. برای من هم در دعاهایتان جایی بگذارید؛ شاید دعای پاکِ شما، گرهی از زندگی‌ام باز کند. 🫠

عجیب است! احساساتم را همان‌هایی خاموش کردند که امروز مرا به بی‌احساسی متهم می‌کنند.

مرا مغرور و بی‌احساس بخوانید؛ حتّی بد‌اخلاق. شما که ندیدید چه بر من گذشت، حق دارید اشتباه کنید.

خدا را برای خودش بخواه؛ او به عبادتِ تو محتاج نیست، تو به خدایی محتاجی که حتی به بودنت هم نیازی ندارد.

«كُلُّ بَنِي آدَمَ خَطَّاءٌ، وَخَيْرُ الْخَطَّائِينَ التَّوَّابُونَ.» رسول‌الله ﷺ فرمودند: «همهٔ فرزندان آدم خطاکارند، و بهترینِ خطاکاران کسانی‌اند که بسیار توبه می‌کنند.» — ترمذی، ابن ماجه گاهی انسان از گناهی که مرتکب شده چنان شرمنده می‌شود که گمان می‌کند دیگر راهی برای بازگشت ندارد؛ اما رحمت الله از گناه ما بزرگ‌تر است. مؤمن بودن به معنای هرگز نلغزیدن نیست؛ بلکه به این معناست که هر بار لغزیدی، دوباره برخیزی و راهت را به سوی الله پیدا کنی. اگر گناه کردی، ناامید نشو؛ اگر شکست خوردی، بازگرد؛ اگر بارها لغزیدی، باز هم درِ توبه را بزن. شیطان دوست دارد گناهکار را از رحمت الله ناامید کند؛ اما الله می‌فرماید: «از رحمت الله ناامید نشوید.» (زمر: ۵۳) پس میان تو و الله، یک قدم فاصله است: توبه. با قلبی شکسته برگرد؛ اعتراف کن، پشیمان شو، گناه را ترک کن و تصمیم بگیر دوباره به سویش نروی.

هر بار که اندوه و حزن بر من چیره می‌شود، با خودم فکر می‌کنم که ای کاش شایستگیِ رنج‌هایم را داشته باشم.

«الْمَرْءُ عَلَى دِينِ خَلِيلِهِ، فَلْيَنْظُرْ أَحَدُكُمْ مَنْ يُخَالِلُ.» «آدمی بر دین و روش دوستِ صمیمی خویش است؛ پس هر یک از شما بنگرد که با چه کسی دوستی می‌کند.» (سنن ابی‌داود، ترمذی) الحمدلله که الله در مسیرم دوستی چون دوشیزه سادات قرار داد؛ کسی که بودنش مرا به راه راست و به الله نزدیک‌تر کرد. 🤍

به گفته نویسندهِ متن قشنگ ما صبر داشته باشید الله بزرگ است آقا داماد بنظرم یا GPS اش خراب شده یا هم پای اسپِ سفیدش شکسته😭😂تا هنوز معلومش نیست

برایِ شبِ حنایِ‌مان، مادرم را سفارش خواهم کرد تا در کناره‌هایِ دامنم آینه‌دوزی کند؛ تا اگر از شرمِ دخترانه سرم را پایین انداختم، بتوانم چهرهٔ مردانه‌ات را در آینه‌هایِ کوچکِ دامنم تماشا کنم. #ساره_مجددی

حسادت در من آن‌قدر ریشه دوانده است که ای کاش اگر کسی جز من، در آئینه‌ی عقبِ موتر، دزدکی نگاهی به چشم‌ها و ابرو‌هایت انداخت، در جا موتر تصادف کند و هردو بمیرید.

#ساره_مجددی

هر نسخه اصلی از خود کاپی بی ارزش داره! 🥴🙌🏻

این‌که خودت را از من متنفر نشان بدهی، اما هر چیزی را که از من می‌بینی کپی کنی، کمی تناقض دارد؛ می‌توانی تقلید کنی، اما شبیه من شدن فقط با کپی کردن ممکن نیست. برو و خودت باش عزیز:)

از دادنِ کتابی به دیگری، که زیرِ جمله‌هایش خط کشیده‌ام، خجالت می‌کشم. گویی زخم‌هایم را به دیگری داده باشم؛ انگار که بگویم: «ببین… این قسمت از زخم‌هایم خیلی درد می‌کند.»

چه زیبا گفتی آدمی را همین بس که هر بار از خویش فروتر رود. به حق نزدیک‌تر شود. ما را کمالی نیست. هرچه هست، شوق رسیدن است و امید آن‌که دست رحمت، در میانهٔ لغزش‌ها رهایمان نکند. 🤍 تو مگو ما را بدان شه بار نیست با کریمان کارها دشوار نیست — مولانا

السلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته، به همهٔ دل‌های نازنینی که اینجا همراه من‌اند. امروز دلم خواست چند سطر را نه به عنوان یک نصیحت، بلکه مثل یک نامه با شما در میان بگذارم؛ حرف‌هایی که شاید پیش از همه، خطاب به خودم باشد. زیاد کوشش می‌کنم؛ واقعاً زیاد... که هر آنچه را اینجا با شما شریک می‌سازم، پیش از همه خودم در زندگی‌ام عملی کنم. و الحمدلله، با تمام کاستی‌هایم، در بسیاری از آن‌ها موفق شده‌ام. اما نمی‌خواهم خودم را بی‌گناه و پاک جلوه بدهم؛ من هم گناه کرده‌ام، لغزیده‌ام و کم کوتاهی نکرده‌ام. فقط یک چیز را هیچ‌وقت از دست نداده‌ام: امیدم به رحمتِ خداوند. اگر امروز از آیه‌ای، حدیثی یا سخنی دربارهٔ دین با شما می‌گویم، به این معنا نیست که خودم به کمال رسیده‌ام؛ من هم بنده‌ای هستم که هر روز محتاجِ توبه، اصلاح و هدایتِ پروردگارم. اما باور دارم خیری را که انسان می‌آموزد، نباید فقط برای خودش نگه دارد. الله متعال می‌فرماید: ﴿وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ﴾ «و یکدیگر را به حق سفارش کردند و یکدیگر را به شکیبایی سفارش کردند.» — سورهٔ عصر، آیهٔ ۳ و پیامبر ﷺ فرمودند: «بَلِّغُوا عَنِّي وَلَوْ آيَةً» «از جانب من به دیگران برسانید، هرچند یک آیه باشد.» — صحیح بخاری پس هرچه از دین می‌آموزم، تلاش می‌کنم به اندازهٔ توانم با شما هم شریک کنم؛ نه از جایگاهِ یک انسانِ کامل، بلکه از جایگاهِ یک بندهٔ محتاج که خودش هم هر روز نیاز به یادآوری دارد. شاید یک آیه، قلبی را بیدار کند. شاید یک حدیث، انسانی را از کاری باز دارد. شاید یک جمله، کسی را دوباره به سوی خدا برگرداند. و اگر خداوند از میان همین چند سطر، خیر کوچکی را نصیبِ دلِ یکی از شما کند، برای من از هر چیزی باارزش‌تر است. من نمی‌گویم «من خوبم و شما بد»؛ می‌گویم بیایید باهم بهتر شویم. بیایید هر چیزی را که ما را به خدا نزدیک‌تر می‌کند، به یکدیگر یادآوری کنیم؛ چون همهٔ ما در این مسیر، محتاجِ یادآوری هستیم. و اگر روزی دیدید میان حرف‌هایم و عملم فاصله‌ای افتاده، مرا بی‌عیب ندانید؛ برایم دعا کنید. از دعاهای نیک‌تان فراموشم نکنید؛ شاید دعای یکی از شما، همان خیری باشد که من برای فردای خودم به آن محتاجم. اللهم ثبّت قلبي على دينك، ولا تكلني إلى نفسي طرفة عين. 🤍