دفترچه‌خاطراتِ‌آبی.

تو پرسیدی پس منتظر چه‌چیزی نشستی؟ من سرم را پایین انداختم و برای خود اشک ریختم. دلیلش را می‌خواهی؟ امروز هم نیامد. شادی را می‌گویم. بیشتر آدم‌هایی که در اطرافم رفت و آمد دارند، گاهی از من می‌پرسند تو چه‌طور همیشه غم داری؟ انسان همیشه می‌تواند حتی با کوچکترین جزئیات، لحظه‌ای شادی را در کنار خود بیابد. اما من واقعاً نمی‌دانم آن‌ها چه منظوری دارند. این چیزی که همیشه می‌گویند، برای من هیچ معنا و مفهومی ندارد. تنها یک جمله است. جمله‌ای که نمی توانم تصور کنم یک روز بگویم برای من هم همینطور است. برای من اینطور نیست و غبطه می‌خورم. امروز خانه‌ام کمی مرتب به نظر می‌رسید. وقتی بعدازظهر وسط هال ایستادم و به اطراف خیره نگاه کردم، با خود گفتم ای‌کاش مثل این خانه بودم‌. آن‌وقت همه‌چیز در دلم مرتب به نظر می‌رسید و همه‌چیز در سر جای خودش قرار داشت. اما نیستم. من مثل این خانه نمی‌توانم باشم، برای اینکه درون من تا دلت بخواهد بهم ریخته است. اگر بخواهی به آن نگاهی بیندازی، گوشه‌ای پژمردگی را می‌بینی که با امید بساط جنگ را راه انداخته است. گوشه‌ای دیگر اشک‌های ریخته نشده به دیوار دل چنگ می‌اندازند و می‌خواهند بیرون بیایند ولی نمی توانند. وسط را هم که نگاهی کنی، خاطرات را می‌بینی. که یکی‌شان نشسته و باقی‌ آن‌ها ایستاده‌اند، نمی‌دانند بروند یا که بمانند. و من از این وضعیت پرخاش می‌شوم که چرا در میان این همه حالات ملال‌انگیز، شادی هیچ پیدایش‌ نیست. تو گفتی انسان با کوچکترین جزئیات شاد می‌شود؟ بگذار بهت بگویم نه! نمی‌شود. این خانه را امروز کمی مرتب‌تر از روزهای قبل دیدم و من باید به خاطر این موضوع کمی شادی می‌کردم. اما نشد. هیچ نتوانستم. گویی شاد زیستن از عهده‌ی من خارج شده باشد. من دیگر حتی با بوییدن قهوه هم روح و جانم رنگ نمی‌گیرد. حتی امروز آنقدر‌ آن را بو کردم تا ببینم مثل قبل می‌توانم شیفته‌ی بویش بشوم؟ اما فهمیدم نه. آن را آنقدر‌ بو و نگاهش کردم که هنگامی که خواستم طعم آن را بچشم، از سردی‌اش روی میز رهایش کردم‌. خودت بیا و ببین. من دیگر حتی نمی‌توانم قهوه بخورم. انگاری نسبت به همه چیز دلزده شده‌ام. و از این روزهایی که اینگونه می‌گذرند، و می‌بینم این همان داستانی بود که روزی دوستش داشتم و دلم‌ می‌خواست به پایان نرسد، حیران می‌شوم. حیران می‌شوم که پس این شادی در کجاست که من آن را نمی‌بینم؟ برایم سوال است که آیا همه‌چیز از آن زَمهَریرِ زمستان آغاز شد؟ همان شبی که آشنای دل من تصمیم گرفت لباس غریبه هارا بر تن کند؛ و بشود مثل تمام اَغیاری که در کوچه‌ و خیابان‌ها، در پشت چراغ قرمز و پشت پنجره‌‌ای بی‌پرده می‌بینم. که قلبم هیچ نمی‌داند آن ناآشنا، دوست دارد در تنهایی خود چه کار کند؟ یا که از چه رنگی‌ خوشش می‌آید، یا حاضر است چه آهنگی را مدام گوش کند و از آن خسته نشود؟ کمی می‌اندیشم و می‌بینم که آری. همان زمانی که خواستی غریبه شوی، شادی‌ام را با خود بردی. و باورم کن که من خوب می‌دانم این احساساتی که در دل من چون خانه‌ای ابدی برای خود ساخته‌اند، همیشگی نیستند و نمی‌توانند برای همیشه متعلق به ما باشند؛ اما من برایم باز سوال پیش می‌آید، به من بگو چطور می‌شود این شادی‌ عزیز هیچ‌گاه دلش نخواهد در این خانه را بزند و من را در آغوش همیشگی‌اش محو کند؟ چطور می‌شود دلش نخواهد این خسته‌دل را شادمان سازد‌؟ تو را به خدای عزیز قسمت‌ می‌دهم‌. بیا و به من بگو شادی را با خود به کجا بردی، به کجا؟ که اندازه خیالات و آرزوهایم با او فاصله دارم. یا به شکلی بهتر، بیا و بگو شادی در دست تو نیست. شادی من همین‌جاست. درست در کنارم. تنها باید کمی بهتر نگاه کنم تا پیدایش کنم. چون می‌دانم اگر تو او را برده باشی، من دیگر هرگز انسانی نمی‌شوم که پر از امید و شادی بود. برای اینکه تو تا ابد رفته‌ای. و من خوب می‌دانم کسی ‌که راه خود را تغییر می‌دهد، هرگز به راه قبلی باز نمی‌گردد.

بابا امروز گفت: «هرکسی این روزها یک فکروخیالی‌ داره، برای یکی غم‌ و غصه‌ست، اون یکی پشیمونی، یکی دیگه حسرت خیلی‌چیزها.» و من همون لحظه از خودم سوال کردم که کیانا، فکر تو کجاست؟ و فهمیدم فکر من پیش رویاهامه. همون رویاهای دور از من‌. به رویاهایی که داشتم فکر کردم؛ و دقت کردم این مسیری‌ که من هرروز داخلش قدم برمی‌دارم، هنوز به وسطش‌ هم نرسیده! و هی این راه طولانی‌تر و طولانی‌تر می‌شه. و چقدر غم‌انگیز که رویاهای عزیز من اون ته مسیر منتظر من ایستادن، ولی من به جای اینکه به اونا برسم، مدام اونارو‌ تو انتظار می‌ذارم، مدام دیر می‌رسم و مدام راه رو گم می‌کنم. و یهویی میون این همه مشکلات، می‌بینم غم و غصه هم از راه می‌رسه و می‌پرسه: «جای خالی ای‌ هست؟» و من بدون اینکه جوابی بدم خودش مثل اینکه راه رو بلد باشه میره یک‌گوشه می‌شینه و همه‌جا اثر خودش رو می‌ذاره. و نتیجه‌ی این اثر، فکرهای بیشتر می‌شه. من توی اتاق کوچیک خودم راه می‌رم و به این فکر می‌کنم که من چرا باید غمگین‌ترین انسان روی این کره‌ی خاکی باشم؟! و همونطور که غم کاملاً ریلکس یک‌جایی از ذهنم رو پر کرده، اون پشیمونی هم بهش می‌پیونده. و با اون صدای زمختی‌ که داره می‌گه: «چرا نشستی فکر می‌کنی؟ چرا دست به هیچ کاری نمی‌زنی؟» و من هی می‌کوبم تو کله‌ام که که صداش رو از بین ببرم، ولی هیچ فایده‌ای نداره. چون اون قدرتش‌ از من بیشتره. بعد همونطور که رویاهام یک‌گوشه از ذهنم رو کاملاً ناراحت‌کننده پر کردن، غم هم یک‌طرف دیگه‌اش نشسته و داره نقشه می‌کشه برای درآوردن اشک من، پشیمونی هم که یک‌لحظه به خودش استراحت نمی‌ده و سکوت نمی‌کنه، یهویی می‌بینم عه، حسرت هم اضافه می‌شه. اون هم سلام می‌کنه و میره می‌شینه پیش بقیه‌ی فکرها. و به خاطر اون حضور پررنگی که داره‌، باعث می‌شه به گذشته فکر کنم. به اون لحظات خوشایندی که داشتم و از دشواری این لحظات غافل بودم‌‌. و حسرت می‌خورم که دیگه اون بچه‌ای نیستم که به آسمون و ماه نگاه می‌کرد و از ته دلش می‌خواست که یک آدم بزرگ بشه. و من حالا روی این نقطه ایستادم‌. اون روزها از دستم لیز خوردن رفتن و من‌ با یک بشکن بزرگ شدم و حالا مجبورم به‌جای حس کردن جرعه جرعه‌ی زندگی، با این افکار که تاریکی رو به من نزدیک‌تر می‌کنن سر و کله بزنم. می‌بینی دوستِ من؟ متأسفانه اون فکرهایی رو که ممکنه کسی یک دونه‌اش رو داشته باشه رو من با هم دارم‌.