sad but true

سردرگمی برای من یه حس موقتی نیست که فقط ندونم فردا باید چی کار کنم، یه جوریه که انگار خودمم برای خودم واضح نیستم. نمی‌دونم واقعا چی می‌خوام، از چی خوشحال می‌شم، برای چی باید تلاش کنم و اصلا چه چیزی قراره باعث بشه حس کنم دارم زندگی می‌کنم، نه فقط روزامو بگذرونم. هر بار فکر می‌کنم بالاخره یه چیزی رو فهمیدم، دوباره یه شک تازه میاد سراغم و همه‌چی رو از اول زیر سوال می‌بره. حتی وقتی یه تصمیم می‌گیرم، ته ذهنم یه «نکنه؟» هست که ول نمی‌کنه. نکنه انتخاب اشتباهیه؟ نکنه دارم وقتمو تلف می‌کنم؟ نکنه چیزی که فکر می‌کنم می‌خوام، اصلا خواسته‌ی واقعی من نیست؟ نکنه دارم فقط چون بقیه یه مسیری رو رفتن، همون مسیر رو انتخاب می‌کنم؟ از یه طرف دلم می‌خواد یه‌دفعه همه‌چی رو عوض کنم، از یه طرف حتی نمی‌دونم دقیقا چی رو باید عوض کنم. انگار نه از زندگی فعلیم راضیم، نه یه تصویر واضح از زندگی‌ای که می‌خوام دارم. فقط یه حس مبهم دارم که یه جای کار می‌لنگه و من نمی‌تونم پیداش کنم. شاید برای همین بعضی وقتا حتی وقتی هیچ اتفاق بدی نیفتاده، باز هم یه سنگینی ته دلم هست؛ چون نمی‌دونم دارم به چیزی نزدیک می‌شم یا فقط دارم از یه چیزی فرار می‌کنم. بدترش اینه که زمان داره می‌گذره و من هنوز منتظرم یه روز بالاخره بفهمم با خودم، با زندگیم و با این همه راهی که جلومه باید چیکار کنم. انگار بیشتر از اینکه گم کرده باشم، خودمم که هنوز پیدام نکردم.