The last rain

اعتماد یه بازیه که وقتی ببازی حتی برنده شده ناشم حال نمیده.

🪦

گاهی گفتگو با آدم‌های ناشناس و غریبه، ‌عمیقا تجربه‌‌ی جالب و عجیبیه. یکی میاد و کاملا آگاهانه و خودخواسته، از زندگیش و اینکه روزهاش‌رو چطور می‌گذرونه، باهات حرف میزنه؛ از خودش میگه، از آدمی که به هر دلیلی ترکش کرده، از روند درس خوندنش، از آینده‌ای که دلش میخواد بسازتش و یا از اینکه فلان پست باعث شده چه حسی بهش دست بده. و تو در لحظه اون‌رو همینطوری که هست میبینی و می‌پذیری، بدون هیچ پس‌زمینه‌ی ذهنی، قضاوت و دونستن هزاران داستان نصفه و نیمه از گذشته‌‌ش. یه مکالمه کوتاه، آروم و بدون هیچ توقع و توضیح اضافه‌ای به همراه چاشنی درک شدن و حس اینکه تنها نیستی. بعدشم هرکسی میره پی زندگیش. باحاله....

04:50

نه دیگه، قرار نیست به این راحتیا کسی رو وارد حریم شخصیم کنم و باهاش ارتباط بگیرم. این‌ دایره قرمزی که دور خودم کشیدم روز به روز‌ داره پررنگ تر می‌شه.😅

من موندمو توی ذهنم با موهات ور میرم موندمو تیک عصبیام موقع خندیدن.

گفتیم چیزای قشنگ زمان میبره؛ زمان چیزای قشنگ رو برد.

حالا دیگر آن را به یاد نمی‌آوری؛ اما همیشه بخشی از قلبت غمگین ‌است بدونِ اینکه دلیلش را بدانی.

اگه برام آهنگ بفرستی، هرجا بشنومش یاد تو میوفتم...

كنار كشيدن رو به كنار اومدن ترجيح ميدم، چون ديگه مغزم تحمل سازش نداره..