euzahra...

زبانو خیلی خوب دادم احتمالا زبان:)

نمیتونم پشت بمونم

نشد

امااا

نسبت به پارسال عالیهه

هی خداا

این روزها خسته‌ام از اینکه همه‌چیز را باید با خودم حل کنم. از انتظار، از فکر فردا، از ترس اینکه نکند تمام این تلاش‌ها به جایی نرسد. گاهی فقط دلم می‌خواهد یک اتفاق خوب، بی‌خبر از راه برسد و یادم بیندازد هنوز چیزهایی هست که می‌شود برایشان دل خوش کرد. دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمی‌گیرد ز هر در می‌دهم پندش، ولیکن در نمی‌گیرد

کاش همیشه اینقدر سریع عمل کنن دق مرگمون نکنن

فقط چه زود رتبه برترا رو پیدا کردن مصاحبه کردن

گیرکردم مامان دعا کن برام

خسته‌ام از نشدن هایی که انگار قرار نیست تمام شوند. از اینکه تمام امیدم به یک نتیجه گره خورده و کسی جز خودم نمی‌داند این کنکور برای من فقط یک امتحان نبود، بخشی از زندگی‌ام بود، بخشی از جنگیدن‌هایم. من از خودِ کنکور نمی‌ترسم، از بعدِ آن می‌ترسم، از حرف‌ها، از تهدیدها، از شوک‌هایی که هنوز نتیجه نیامده به جانم افتاده‌اند. این روزها فقط دنبال یک معجزه‌ام… نه برای اینکه زندگی‌ام بی‌درد شود، فقط برای اینکه یک‌بار هم که شده، دلم نفس راحت بکشد. خیلی خسته‌ام، خدا… اما هنوز دارم به تو نگاه می‌کنم. دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند و اندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

این همه استرس عادی نیست

...)

بعضی تغییرها با یک اتفاق بزرگ شروع نمی‌شوند. گاهی یک جمله، یک آدم، یک عصر معمولی یا حتی یک تصمیم کوچک، آرام‌آرام چیزی را درونمان جابه‌جا می‌کند. بعد یک روز به خودمان می‌آییم و می‌بینیم دیگر مثل قبل به بعضی چیزها فکر نمی‌کنیم، از بعضی آدم‌ها دلگیر نمی‌شویم و برای بعضی خواسته‌ها، عجله نداریم. شاید بزرگ شدن همین باشد، اینکه بی‌آنکه متوجه شویم، کمی آرام‌تر، عمیق‌تر و شبیه‌تر به خود واقعیمان شده باشیم. درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد نهالِ دشمنی بَرکَن که رنجِ بی‌شمار آرد

یه صبح دیگه…

هوای دلگیر:)

گاهی زندگی آدم را به سکوتی طولانی می‌برد، جایی که نه نشانی از رسیدن هست، نه اطمینانی از فردا. فقط باید ادامه داد، حتی وقتی قدم‌هایمان از امید جلوترند. شاید بعضی اتفاق‌ها دیر برسند، بعضی دعاها دیر مستجاب شوند و بعضی آرزوها راه طولانی‌تری در پیش داشته باشند. یوسف گمگشته بازآید به کنعان، غم مخور کلبه ی احزان شود روزی گلستان، غم مخور

آشنای غریب... بعضی آدم‌ها عجیب‌اند، نه می‌شود گفت غریبه‌اند، نه می‌شود ادعا کرد که می‌شناسیمشان. انگار جایی میان خاطره و خیال زندگی می‌کنند، دور... اما آشنا... در اندرون منِ خسته‌دل ندانم کیست که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

حس میکردم خیلی آدمای خودشونو میگیرن هستن ولی متاسفانه دلقک تشریف داشتن بخیر گذشت