euzahra...

گیرکردم مامان دعا کن برام

خسته‌ام از نشدن هایی که انگار قرار نیست تمام شوند. از اینکه تمام امیدم به یک نتیجه گره خورده و کسی جز خودم نمی‌داند این کنکور برای من فقط یک امتحان نبود، بخشی از زندگی‌ام بود، بخشی از جنگیدن‌هایم. من از خودِ کنکور نمی‌ترسم، از بعدِ آن می‌ترسم، از حرف‌ها، از تهدیدها، از شوک‌هایی که هنوز نتیجه نیامده به جانم افتاده‌اند. این روزها فقط دنبال یک معجزه‌ام… نه برای اینکه زندگی‌ام بی‌درد شود، فقط برای اینکه یک‌بار هم که شده، دلم نفس راحت بکشد. خیلی خسته‌ام، خدا… اما هنوز دارم به تو نگاه می‌کنم. دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند و اندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

این همه استرس عادی نیست

...)

بعضی تغییرها با یک اتفاق بزرگ شروع نمی‌شوند. گاهی یک جمله، یک آدم، یک عصر معمولی یا حتی یک تصمیم کوچک، آرام‌آرام چیزی را درونمان جابه‌جا می‌کند. بعد یک روز به خودمان می‌آییم و می‌بینیم دیگر مثل قبل به بعضی چیزها فکر نمی‌کنیم، از بعضی آدم‌ها دلگیر نمی‌شویم و برای بعضی خواسته‌ها، عجله نداریم. شاید بزرگ شدن همین باشد، اینکه بی‌آنکه متوجه شویم، کمی آرام‌تر، عمیق‌تر و شبیه‌تر به خود واقعیمان شده باشیم. درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد نهالِ دشمنی بَرکَن که رنجِ بی‌شمار آرد

یه صبح دیگه…

هوای دلگیر:)

گاهی زندگی آدم را به سکوتی طولانی می‌برد، جایی که نه نشانی از رسیدن هست، نه اطمینانی از فردا. فقط باید ادامه داد، حتی وقتی قدم‌هایمان از امید جلوترند. شاید بعضی اتفاق‌ها دیر برسند، بعضی دعاها دیر مستجاب شوند و بعضی آرزوها راه طولانی‌تری در پیش داشته باشند. یوسف گمگشته بازآید به کنعان، غم مخور کلبه ی احزان شود روزی گلستان، غم مخور

آشنای غریب... بعضی آدم‌ها عجیب‌اند، نه می‌شود گفت غریبه‌اند، نه می‌شود ادعا کرد که می‌شناسیمشان. انگار جایی میان خاطره و خیال زندگی می‌کنند، دور... اما آشنا... در اندرون منِ خسته‌دل ندانم کیست که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

حس میکردم خیلی آدمای خودشونو میگیرن هستن ولی متاسفانه دلقک تشریف داشتن بخیر گذشت

اینکه آدمای جدید هم قراره ببینم واقعا بدترین شوک هست

چندساعتی پروندشو می‌بندم، ظهر باید برم عذاب انتظار تو نوبت دکتر…

بعضیا انگار همیشه از آدم طلبکارن، خوبی هات رو وظیفه میدونن و کوتاهی هات رو فراموش نمی‌کنن. اما یه جایی باید یاد بگیری سکوت کنی و اجازه بدی هرکس هر برداشتی می‌خواد ازت داشته باشه، تو قرار نیست تا ابد خودت رو برای کسی ثابت کنی. تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار که رحم اگر نکند مدعی، خدا بکند

یه جایی از حافظ خوندم که هر چیزی بویی داره... و راستش فکر کنم درست می‌گفت. بعضی وقت‌ها استکان، بوی ماهی می‌دهد... ماشین، بوی یک مرد را خیابان، بوی کفش‌های خسته را... و عجیب‌تر اینکه بعضی بوها اصلا از چیزی نمی‌آیند، از یک آدم می‌آیند... از یک خاطره، از روزهایی که فکر می‌کردیم تمام شده‌اند. شاید دنیا پر از بوهای پنهانیست که فقط دلِ آدم بلد است پیدایشان کند

مسجد رفتن و ترند کنیم

نیاز دارم حضرت عباس پیش خدا واسطه بشه یهویی همه چی درست بشه:)

تا ابد تایپم آدمای تحصیل کردست… درک و شعورشون قابل تحسینه