ＨＡＮＡ

یکی بیاد براش کفش و لباس بکشه😩

لباسو داشته باشین تا ناهار بخورم و بقیش..

صگ بکشم براش 🥹🐶

باید بزارین رو تم شب برفی شه از منم معمولیه

آخه کیغیسمسه

🎀👗

بیکینی 👙🌸

حالا اینو بکشیم ..:)

خانومی داره آلبوم آماده می‌کنه 🚶🏻‍♀

ولی ترکیب این دوتا باهم 🫠 دوست داری تو تن کی ببینیش❤️ کرست و دامن وایب ایرانی بودن نمی‌ده !

#ThinkingThroughFashion #پارت7 افزون بر این، تمرکز شدیدی بر نوسانات میل در فرهنگ عامه (برگر، ۱۹۹۵) و نقد هنجارمندی جنسیت بورژوایی و دگرجنس‌گرا (باتلر، ۱۹۹۰؛ بریدوتی، ۱۹۹۱) ایجاد کرد. بنابراین، مفهوم ایدئولوژی به زودی بسیار فراتر از آگاهی طبقاتی را دربرگرفت و شامل «نژاد»، قومیت، جنسیت و تمایلات جنسی نیز شد (هاچن، ۱۹۸۹؛ هوکس، ۱۹۹۰، ۱۹۹۲). هویت به طور فزاینده‌ای سیال و انعطاف‌پذیر و فاقد هسته‌ای ضروری در نظر گرفته شده است (سیم، ۱۹۹۸: ۳۶۷)، ایده‌ای که در فصول مربوط به ژیل دلوز و جودیت باتلر در کتاب حاضر بررسی می‌شود. نظریه پسا‌ساختارگرایی تأثیر قابل‌توجهی بر علوم انسانی و اجتماعی داشت و با استقبالی مشتاقانه در بسیاری از زمینه‌های مطالعاتی جدید روبرو شد: مطالعات جنسیت، مطالعات پسااستعماری، مطالعات فرهنگی، مطالعات رسانه و با کمی تردید بیشتر، مطالعات مد. ایده اینکه هویت اکنون مسئله‌ای از «شخصیت و سلیقه‌های نوسانی» است، همان‌طور که ژیل لیپوتسکی می‌نویسد (۱۹۹۴: ۱۴۸-۱۴۹)، اهمیت پوشاندن و لباس پوشیدن بر تن را به عنوان وسیله‌ای برای ساختن هویت فردی آشکار می‌کند. لیپوتسکی استدلال می‌کند که در نتیجه تکه‌تکه‌شدگی و ساختارهای متغیر مدرنیته، در جامعه معاصر، فراروایت‌های مدرنیته توسط منطق مد و مصرف جایگزین شده‌اند (۲۰۰۵: ۱۱-۱۲)، ایده‌ای که بودریار نیز با آن درگیر شده بود. مفهوم پسا‌ساختارگرایانه هویت که با سیالیت و انعطاف‌پذیری مشخص می‌شود، توسط پویایی مد تقویت می‌شود که به افراد امکان می‌دهد هویت‌های خود را به طور مداوم بازتعریف کنند (۲۰۰۵: ۸۴). همان‌طور که فرد دیویس نیز استدلال می‌کند، معنای مد معاصر با «ابهام حیرت‌آور، اگر نه غیرقابل تحمل» مشخص می‌شود (۱۹۹۲: ۷). در حالی که بسیاری از نظریه‌پردازان مد، مانند دیویس و لیپوتسکی، ابهام و سیالیت مد را جشن می‌گیرند، جامعه‌شناس زیگمونت باومن منتقدتر به «سیالیت» فرهنگ پست‌مدرن است. او «بی‌ثباتی و عدم ثبات ذاتی همه یا بیشتر هویت‌ها» را افسوس می‌خورد (۲۰۰۰: ۸۳). باومن به ویژه به نقش محوری مصرف در شکل‌دادن به هویت‌ها درون ساختارهای قدرت اجتماعی-فرهنگی مد بدگمان است، نظری نه چندان متفاوت از اثر هنری معبار باربارا کروگر با عنوان «من خرید می‌کنم، پس هستم». بنابراین، وضعیت پست‌مدرن هم به خاطر هویت‌های انعطاف‌پذیر و دال‌های شناور آزادش جشن گرفته شده و هم مورد انتقاد قرار گرفته است؛ بازی‌ای که مد به ویژه در آن ماهر است (بودریار، ۱۹۹۳[۱۹۷۶]).

#ThinkingThroughFashion #پارت6 سیاست‌های پسا‌ساختارگرایی ساختارگرایی به پسا‌ساختارگرایی انجامید، اگرچه تعیین تاریخ دقیق یا حتی مرزی روشن بین این دو جریان فکری دشوار است. رولان بارت بر هر دو شیوه تفکر احاطه دارد؛ در کتاب "نظام مُد" (۱۹۶۷) بیشتر ساختارگراست، اما در "لذت متن" (۱۹۷۳) و "گفتار عاشقانه" (۱۹۷۷) قطعاً پسا‌ساختارگراست. اندیشمندان پسا‌ساختارگرا، مرکزیت زبان را می‌پذیرند، اما ایده موقعیت ثابت سوژه، ساختار جفت‌های دوتایی و ایده حقیقت‌های جهان‌شمول را رد می‌کنند (بارکر، ۲۰۱۱: ۸۴). برای مثال، شالوده‌شکنی ژاک دریدا (۱۹۷۶) استدلال می‌کند که زبان و معنا اساساً ناپایدار و برای همیشه معوق و در حال تغییرند. فرانسوا لیوتار (۱۹۸۴) پایان «فراروایت‌ها» را بشارت می‌دهد و پیشنهاد می‌کند که ایدئولوژی‌ها دیگر نمی‌توانند به شکلی اقتدارگرا حقیقتی را اعلام یا آینده‌ای از رهایی را وعده دهند. روایت‌ها هنوز هم می‌توانند داستان‌های «کلان» یک‌پارچه‌کننده و کلی ارائه دهند، اما ما دیگر حقیقت آن‌ها را نمی‌پذیریم. هم بارت (۱۹۶۷) و هم فوکو (۱۹۶۹) «مرگ مؤلف» را اعلام کردند و پایان مؤلف به عنوان مرجع اقتدارگرای معنا را نشانه گذاشتند تا جایی برای لذت‌های چندگانه خواننده باز شود. پایان باور به فراروایت‌ها و مرگ مؤلف، هم‌زمان با شکوفایی بسیاری از گروه‌های پیش‌تر تحت ستم یا حاشیه‌نشین از دهه ۱۹۶۰ به بعد بود که داستان‌های خاص خود را مشروعیت بخشیدند: جوانان، سیاه‌پوستان، زنان، هم‌جنس‌گرایان زن و مرد، گروه‌های پسااستعماری و گذارهای متعدد بین آن‌ها (وودز، ۱۹۹۹). در نتیجه، مردم به داستان‌های «کوچک»، تکه‌تکه شده «حقیقت‌های نسبی» و «دانش‌های موقعیتی» علاقه‌مند شدند، همان طور که دونا هاراوی (۱۹۸۸) آن را نامید. فرصت – یا دشواری، بسته به دیدگاه فرد – یافتن روش‌هایی برای صدای متمایز گروه‌های اقلیت را می‌توان به بازارهای در حال ظهور در مُد امروز مربوط دانست، جایی که طراحان «غیرغربی» خود را در ارتباط با مفاهیم معینی از اصالت فرهنگی، کالایی شده می‌یابند (آیخر، ۱۹۹۹؛ کوندو، ۱۹۹۷؛ نیسن و دیگران، ۲۰۰۳). پسا‌ساختارگرایی از انقلاب چپ‌گرای می ۱۹۶۸ که از پاریس به سراسر جهان گسترش یافت، الهام گرفت. نظریه‌های الهام‌گرفته از زبان مانند نشانه‌شناسی، از طریق بازخوانی‌های رادیکال مارکس و فروید توسعه یافتند. ترکیب مارکسیسم و روان‌کاوی پیش‌تر در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ اندیشمندانی از مکتب فرانکفورت مانند بنیامین، هورکهایمر و آدورنو را الهام بخشیده بود، و این بار نیز پس از ۱۹۶۸ اتفاق افتاد. مهم است درک کنیم که بسیاری از اندیشمندان فرانسوی از مارکسیسم الهام گرفتند، اگرچه آن‌ها – البته بسیار دیرتر – از رژیم‌های دیکتاتوری کمونیستی فاصله گرفتند. مکتب مطالعات فرهنگی بیرمنگام بریتانیا نیز به همین ترتیب الهام‌گرفته از چپ بود که بر تمرکز شدید بر مسئله طبقه در تحلیل فرهنگ عامه تأثیر گذاشت (ویلیامز، ۱۹۵۸؛ هال، ۱۹۹۷). پروژه پسا‌ساختارگرایی به واسطه سیاست، برای درک «منطق فرهنگی سرمایه‌داری» (به نقل از زیرعنوان مشهور جیمسون، ۱۹۹۱) و نیز رهایی جنسیت از چنگال بورژوازی هدایت می‌شد. ترکیب خاص نشانه‌شناسی، مارکسیسم و روان‌کاوی همچنین به پرداختن به معانی و ایدئولوژی‌های مسلط فرهنگ عامه کمک کرد. تمرکز مجدد بر روان‌کاوی، که عمدتاً از بازخوانی رادیکال لاکان (۱۹۷۷) از فروید الهام گرفته بود، در پروژه پایان بخشیدن به ایده فرد به عنوان سوژه‌ای خودمختار و خودآگاه به کار رفت. یک قرن پیش‌تر، مارکس ایده اینکه انسان‌ها افرادی خودتعیین‌کننده هستند را نقد کرده بود و در عوض تأکید کرده بود که آن‌ها توسط نیروهای کار و سرمایه تولید می‌شوند (مارکس، ۱۹۹۰[۱۸۶۷]؛ استورکن و کارت‌رایت، ۲۰۰۹: ۱۰۰). فروید (۱۹۶۴[۱۹۰۰]) توضیح داده بود که سوژه بیشتر توسط امیال ناخودآگاه حکم‌فرما می‌شود تا اراده عقلانی. لاکان این را حتی فراتر برد و ادعا کرد که سوژه همواره و از همان لحظه شکل‌گیری، به طور رادیکالی دوپاره است (لاکان، ۱۹۷۷). اگرچه این ممکن است فرمول‌بندی نسبتاً منفی به نظر برسد، اما مجموعه افکار مارکسیستی و روان‌کاوانه، مفهوم جدیدی از هویت را به عنوان امری انعطاف‌پذیر و پویا گشودند، نه یک ماهیت ثابت و تغییرناپذیر که از بدو تولد توسط خدا، طبیعت یا شانس اعطا شده باشد. اگر هویت یک برساخت اجتماعی است، یعنی چیزی که در فرآیندی پیچیده از مذاکره بین فرد و جامعه، بین طبیعت و فرهنگ «ساخته» می‌شود، پس تغییر و دگرگون کردن آن نیز ممکن است. این امر، راه را برای رویکردهای آگاه از سیاست که خواستار تغییرات رادیکال بودند، گشود؛ به‌ویژه فمینیسم و مطالعات سیاه‌پوستان و پسااستعماری (ایریگاری، ۱۹۸۵؛ ترین، ۱۹۸۹؛ گیلروی، ۱۹۹۳).

وویش🎄

نمونه دامن و شلوار الهام گرفته از کلیسای دومئو🎀

👙💘

امروز خیلی خوش گذشت 🥹☁️

_ یقه قایقی _ یقه های برگردان (گرد)(هفت)(ب . ب)

دامن های الهام گرفته از کلیسای دومئو 🎀