مَه‌خوربانو‟

بی‌پناه و غریب می‌رقصیدند؛ رقصِ دستمال بازی بختیاری بود، دستمال‌ها چون پرچم‌های سوگ در هوای سرد شب می‌چرخید. زنان، سیه‌پوش و خاموش، بر سنگِ سردِ کوچه‌ها نشسته بودند؛ شب، خلوتِ خیابان‌ها را به ناله‌های بریده سپرده بود. در تاریکیِ وهم‌آلود شهر، بر همان خاکی که جگرگوشه‌شان پر کشیده بود، مویه می‌کردند؛ صدایی میان شیون و سکوت، میان رقص و مرگ.

Of Iranians, many were slain; The land was steep’d in valiant blood. Ferdowsi’s Shahnameh, the reign of Goshtasp endured one hundred and twenty years.

و اما، چهل روز از نبودشان گذشته است؛ چهل روز است که هر نسیم این خاک کهن را درنوردیده و صدای شیون‌ها و فغان‌ها را با خود می‌آورد، صدای جان‌هایی که در راه آزادی و عدالت فدا شدند. چهل روز است که ایران، دل در سوگ نهاده، سنگینی فقدان مردان و زنانی را بر دوش می‌کشد که با شجاعت و جوانمردی، در برابر ظلم ایستادند، و بی‌رحمانه، ناجوانمردانه، از میان ما پر کشیدند. این چهل روز، چهل روز اشک و آه، چهل روز یاد و احترام، چهل روزی است که هر کوه و دشت و رود و خیابان این سرزمین با اندوه آنان می‌لرزد؛ چهل روز است که نامشان در قلب‌ها حک شده و صدای فداکاری‌شان در گوش تاریخ طنین‌انداز است. و ما، بازماندگان این خاک، با سر افراشته و چشمانی پر از غم، عهد می‌بندیم که راهشان را ادامه دهیم، راه عدالت، آزادی و شرف؛ راهی که آنان با خون و جان خویش روشن کردند.

آهوان گم شدند در شب دشت آه از آن رفتگان بی‌برگشت...

گریستن و گریستن که شاید این غم خجل شود...