𝑳’𝑬𝒓𝒆𝒅𝒊𝒕𝒂̀

من آن وجهه و رویِ خود را، سال‌های متمادی در مسکنی به وسیله‌ی کلونی مستحکم کردم، حتی نمی‌دانستم مفتاحِ آن را کجا رهانیدم. آنچنان مرا یافتی که قسم بر تمامِ فرشتگان حتی ربِ هستی هم، تکوینِ آن معجزه را انکار می‌کند. گمان می‌کردم برای آزاد نمودنم از بندِ اهریمن های اطرافم دستم را گرفتی، چه بسا از یاد برده بودم که احدی نمی‌تواند در رستنِ ابلیس از تقصیرهایش مساعدت کند. تو می‌توانی مرا همان تایفونِ اساطیرِ یونان، نمادِ آشوب و ویرانی تصور کنی. شاید هم مرا لوسیفرِ رانده شده از بهشتِ سنتِ مسیح پنداری. مگر تفاوتی دارد؟ در هرحال از نظرِ یزدانِ جان آفرینم، بنده تنها برهانِ ادبار و بداقبالیِ جهانیان هستم. مرا همان آشفتگیِ گیسوانت، آن نظرِ جمیل‌ات، آن لبخندِ وسیم‌ات که به یک بارگی رویت کردم، کافی‌ است تا تمامِ زلت های عالمیان را بپذیرم.

عدد بزارید باهم بالا بریم

موزیک تقدیم میشه و پروموت میشین.

فور کنید متقابل فور میکنم و پروموت میکنم

𝒀𝒐𝒖 𝒌𝒊𝒔𝒔𝒆𝒅 𝒎𝒚 𝒏𝒆𝒄𝒌.. 𝑴𝒂𝒅𝒆 𝒐𝒖𝒓 𝒑𝒂𝒕𝒉𝒔 𝒊𝒏𝒕𝒆𝒓𝒔𝒆𝒄𝒕 ’𝒕𝒊𝒍 𝒕𝒉𝒆 𝒕𝒘𝒐 𝒍𝒊𝒏𝒆𝒔 𝒇𝒐𝒓𝒎𝒆𝒅 𝒂 𝒄𝒊𝒓𝒄𝒍𝒆 𝑨𝒏𝒅 𝑰 𝒎𝒆𝒍𝒕 𝒘𝒊𝒕𝒉 𝒚𝒐𝒖, 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒓𝒆𝒅 𝒂𝒏𝒅 𝒎𝒚 𝒃𝒍𝒖𝒆 𝑵𝒐𝒘 𝑰 𝒔𝒆𝒆 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅 𝒊𝒏 𝒑𝒖𝒓𝒑𝒍𝒆, 𝒑𝒖𝒓𝒑𝒍𝒆!

آن روز، او از من پرسید: «به نظر تو، زندگی چیست؟» من در پاسخ به این پرسش، بسیار تأمل کردم؛ اما پس از‌ گذشتِ دقایقی، به او گفتم: «زندگی؟ کدام زندگی؟» او به زدنِ لبخندی سرد و غمگین بسنده کرد؛ اما هر دو می‌دانستیم که پاسخِ من، چیزهای بسیاری را در خود جای داده بود؛ چیزهایی که هیچ‌کدام قادر به یادآوری‌شان نبودیم. بله! در زندگیِ همه‌ی آدم‌ها، اتفاقاتِ گوناگونِ ناگوار، شاد، یا شاید بی‌هیچ حسِ خاصی رخ می‌دهد؛ اما زندگیِ من... از همان بدوِ تولد، نابود شده بود! انگار بندِ نافم را با پوچی و بدبختی بریده بودند! زندگی‌ام چنان بود که هرچه در آن کاوش می‌کردی، هیچ شادی یا لبخندِ زیبایی نمی‌یافتی! آخر این هم شد زندگی؟ معلوم است که نه، من و نسلِ من، فقط مردگانی هستیم که گور و کفن ندارند! می‌پرسی چرا؟ بگذار برایت بگویم! چون هر نفسی که من و تو می‌کشیم، فقط نشان می‌دهد که ما همان مردگانی هستیم که گور ندارند، کفن ندارند، آزادی ندارند؛ اما بدبختی؟ تا دلت بخواهد! به جوانانِ دیگر کشورها نگاه می‌کنم و آه، چه حسرتی می‌خورم! آخر مگر می‌شود جوانی این‌قدر بی‌دغدغه باشد؟ این‌قدر شاد، این‌قدر غافل از اینکه روزی، او هم ممکن است به مرده‌ای بی‌کفن تبدیل شود؟ انصاف نیست... آخر مگر ما فرقمان با آنها چه بود؟ چه شد که ما این‌گونه زاده شدیم و آنها آن‌گونه؟ چه کسی این خط را کشید؟ کسی که این خط را کشید.. با خود نگفت آنها نیز جوانند؟... حق زندگی، خوشبختی دارند و شاید دلشان خواست طمع شادی را بکشند؟ نمی‌دانم. نمی‌دانم... شاید واقعاً بندِ نافِ من و شما را با بدبختی و پوچی بریده باشند! شما؟ شما که غریبه نیستید، پس بگذارید رک بگویم: اینجا، ما چیزی به نام زندگی نداریم! ما اینجا فقط می‌توانیم دوام بیاوریم و همه‌چیز را به لیستِ حسرت‌هایمان اضافه کنیم. نمی‌دانم، اما خسته شده‌ام از اینکه هر بار چیزی در زندگی‌ام درست نمی‌شود، تنها واکنشِ من این باشد که بگویم: «نمی‌شود دیگر... شاید در زندگیِ بعدی.» اما اگر زندگیِ بعدی وجود نداشت، چه؟ من و تو، با این جوانی که هیچ‌چیزِ آن شبیه به جوانی نبود، با این همه حسرت، درد، بدبختی و نداری... چه کنیم؟ چه کسی پاسخگویِ ماست؟ ... و در پایان، می‌خواهم بگویم: درست است که امید هیچ‌گاه هیچ‌چیز را درست نمی‌کند؛ اما انسان است دیگر... چه می‌شود کرد؟ پس امیدتان را از دست ندهید.

Сергей Есенин.

بهایِ ماندنِ من، فروپاشیِ تو بود

شروین

حمایت و تعامل متقابل بین چنل‌ها. افزایش بازدید و فعالیت چنل. آشنایی و همکاری با چنل‌های هم‌حوزه. محیطی برای معرفی و دیده‌شدن محتوای شما. فعالیت منظم با حضور ادمین‌های فعال.

حمایت و تعامل متقابل بین چنل‌ها. افزایش بازدید و فعالیت چنل. آشنایی و همکاری با چنل‌های هم‌حوزه. محیطی برای معرفی و دیده‌شدن محتوای شما. فعالیت منظم با حضور ادمین‌های فعال.