دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻
前往频道在 Telegram
اینجا، مأمنِ واژههاییست که از سکوت زاده میشوند. شعرها، نوشتهها، و ردّ روحِ من بر کاغذ. تخلّص: ارغوان «من از تبارِ شعرم...» 🖇📚✒️
显示更多未指定国家未指定类别
650
订阅者
-424 小时
+737 天
+6530 天
帖子存档
Repost from یـ💙 قـلـبـ سـرد
رفتن و دل کندن از آدمایی که دوسشون داریم سخته، تلخه اما گاهی لازمه؛ لازمه که با رفتنشون ما تبدیل شیم به آدمی که وابستگی عجیب و غریبی نداره؛ لازمه که تبدیل شیم به آدمی که برای موندن آدما تو زندگیش اصرار نمیکنه، منت نمیکشه؛ لازمه تبدیل شیم به آدمی که هر رفتاری و هر کسی نمیتونه قلبشو بشکنه و ناراحتش کنه.. لازمه تبدیل شیم به آدمی که حد و مرزی برای روابط و صمیمیتش تعیین میکنه؛ لازمه تبدیل شیم به آدمی که هدفهاش و رویاهاش رو دنبال میکنه؛ لازمه تبدیل شیم به آدمی که یاد میگیره قوی باشه و تیکه های شکسته شو محکم کنار هم بزاره و از اول شروع کنه.
Repost from N/a
کاملا اوکیه که یه وقتایی بیدلیل حالت بد باشه، به اطرافیانت بگی «نه حوصله ندارم»، پوستت جوش بزنه، ارتباطتو با یسریا قطع کنی، چند روز ورزش نکنی، بخوای تنها باشی و حتی اشتباه کنی تو بعضی چیزا.قرار نیست همیشه بهترین ورژن خودمون باشیم؛ آدمیم، ربات که نیستم. اینقد سخت نگیر به خودت.
Repost from N/a
هر دری را پیشِ رویت بسته کرد
تا تو را از بندِ هر در رسته کرد
آنچه از تو میستاند روزگار
جای آن در جانِ تو روید بهار
–[خودنویس]
Repost from متاامفتامین || نشئگیِ واژهها
پر گرفتن به هوای تو چه حالی دارد
چون کبوتر به همان حال و هوا مانده دلم.
Repost from N/a
به خیالِ خود ببینم
که تو در خیالِ مایی
همه شب خیال بافم
به خیالِ خوش خیالی...
#خیال
این فور کنید
یک پست انتخاب کنید فور کنم اینجا
یا خودم انتخاب میکنم
بازدید بخوره🙂
Repost from N/a
ما به دستِ خویش، فردا ساختیم
دانه در خاکِ تمنّا کاشتیم
کار کردیم و چراغ افروختیم
رشتهرشته عمرِ خود را دوختیم
لیک فردا مُهرِ فرمانِ که داشت؟
دانه را ما کاشتیم؛ باران که داشت؟
گاه موشک خانه را ویران کند
باغ را در لحظهای بیجان کند
گاه قلب از راهِ خود وا میرود
جان، میانِ گفتوگو جا میرود
گاه در راهی که پایانش نکوست
مرگ، پشتِ پیچ، رویارویِ توست
پس بکار، ای دوست، گرچه دیر نیست
هیچ تضمینی برایِ سیر نیست
زندگی در دستِ ما، امّا نه رام
ما قدم داریم؛ نه تضمینِ گام
–[خودنویس]
Repost from N/a
قشنگترین خاطرهای که تا حالا شنیدم:
"یادمه اول دبیرستان، سر کلاس فیزیک داشتم راجع به طولانی بودن روزای مدرسه غُر میزدم به بغلدستیم.
معلممون شنید و از پشتِ عینکِ همیشه آویزون به نوکِ دماغش گفت: «روز ها طولانی ان، ولی سال ها نه!»
من اینطوری بودم که این چه حرفی بود این گفت؟!
چند دقیقه بعد زنگ خورد و من الان ۲۸ سالمه!"
