دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻
前往频道在 Telegram
اینجا، مأمنِ واژههاییست که از سکوت زاده میشوند. شعرها، نوشتهها، و ردّ روحِ من بر کاغذ. تخلّص: ارغوان «من از تبارِ شعرم...» 🖇📚✒️
显示更多未指定国家未指定类别
671
订阅者
+2524 小时
+627 天
+9830 天
帖子存档
من...
من با ادب و مهربون نیستم؟!
من با گربه ها چشم تو چشم میشم، بهش سلام میکنم، احوالش را میپرسم...🐈
من...
من با ادب و مهربون نیستم؟!
من با گربه ها چشم تو چشم میشم، بهش سلام میکنم، احوالش را میپرسم...🐈
ممنونم از کسایی که شرکت کردید:*))
و عزیزانی که قلم و چنل های دوستان سر زدید🙂↔️❤️🔥
Repost from N/a
برای بار نمیدونم چندم جایزه تاست رو پرت میکنی، کمر شش ها رو به همت بستی تا در کمترین زمان ممکن مهره هات برن تو خونه! حرصم میگیره؛ اصلا نباید با تو بازی کرد، نمیدونم این وسط با کدوم اعتماد به نفسی با تو شرط هم بستم؟! خونسرد به نظر میرسی و لبخند ملیحی روی لبات جا خوش کرده که بیشتر فشار خونم رو بالا میبره. دریغ از یک مهره بیچاره تو اون خونه آوار شدهام جنابعالی آخرین مهره هم تو خونت میبری و با دهنت اصوات نامفهوم تولید میکنی. تسلیم شده، دستاتو میگیرم و باهم توی ماشین میشینیم. میگی:« خب، خانوم وقتشه که بیچون و چرا کل امروزت رو به من بسپاری» و چشمک میزنی. قیافم ناراضی به نظر میرسه، از باخت خوشم نمیاد هر چند که ته دلم به این باخت و اجرای شرط راضیم؛ بهت اعتماد دارم، با تو همیشه خوش میگذره حتی تو کور ترین نقطه دنیا..! چشمامو که باز میکنم رسیدیم و انگار چند دقیقه ای هم هست که به چشم هام خیره شدی، نگاهت کلی حرف داره از اونا که دلم باهاش قرص میشه.. از صندلی عقب کولهاتو بر میداری و بی حرف کنارم منتظر میمونی تا پیاده بشم، هوا سرده اما طبق معمول فکر همه چیزو کردی، نگفته کاپشن و کلاهمو رو دستم میدی. پا به پای هم از کوه بالا میریم، خیلی وقت میشه که اینجا نیومدم؛ هر ایستگاه توقف داریم تا خیلی بهم فشار نیاد. نسیم خنک عصرگاهی که به صورت مون میخوره، هارمونی دستامون وقتی گرم همو بغل کردن، یه نمه برفی که روی کوه نشسته، چهرهی خندون و سر زنده آدما، همه و همه بهم یادآوری میکنن که چقدر به اینجا اومدن همراه تو نیاز داشتم، دو ساعتی میگذره و بالاخره به بالا میرسیم. زیادی سرد هست اما ارزشش رو داره، یه گوشه کنارم مینشینی و با هم به پایین نگاه میکنیم بی مقدمه دستام رو بالا میاری و بوسه میزنی. خوشم نمیاد اما تو معتقدی از واجباته! چای رو که دستم میدی و آروم بابت امروز ازم تشکر میکنی. چشمام روی حلقهام ثابت میشن؛ درست سه سال پیش، همینجا بود که بهم از حست گفتی و قول انگشتی دادی که تا آخرین روز با هم بودنمون از دوست داشتنم همین طور امن مراقبت کنی. و تا امروز به قولت وفادار موندی، مردونه.-یادداشتی از «خانومی که من باشم». 05/08/12
جالب بود
این شیوه نگارش دوست دارمم
فقط از زبون آقا بود این متن درسته؟!
همون شازده پسر با اسب سفید🙂↔️😌
Repost from N/a
هوا گرگ و میش شده درست مثل اولین باری که اینجا اومدیم. خوشحال بودن رو خوب بلد بودی اما اون روز چشمات یه جور دیگه برق میزدن، قرار بود تو شگفت زده بشی اما من حتی بیشتر از تو مبهوت شدم. تو بام تهران رو دیده بودی و من چشم هایی رو که خوشبختی ساطع میکردن! به یاد اون روز برات یک لیوان نسکافه آماده میکنم، روی همون نیمکت نشستی و به شهر نگاه میکنی. هنوز صدات نزدم که حضورم رو حس میکنی و با لبخند دندون نمایی لیوان رو از دستم میگیری. طعم شیرین رو خیلی دوست داری، اینو خوب بلدم. کنارت مینشینم؛ سوالی نگاهم میکنی، جواب میدم فعلا چیزی نمیخورم تو بخور، نوش جونت. دلت نمیاد! لیوانت رو به سمتم میگیری و با لحنی که کمی به غر و مقدار زیادی هم به ناز، آغشتهاست میگی: بخور دیگه، تنهایی که بهم نمیچسبه! اینو در حالی میگی که نیمی از لیوان رو با لذت تمام و یک تنه خوردی! با این حال لبخندی موذیانه میزنم و کمی از لیوان سرمیکشم. در یک لحظه و خیلی غیر منتظره به لبات خیره میشم و میگم البته اگر خیلی نگران منی، چیزای خوشمزه تری هم هست که دوست دارم امتحان کنم. چند ثانیه ای طول میکشه تا منظورمو بفهمی، سرخ میشی و مثل یه پیشی عصبانی لیوان رو از دستم میگیری و با لحنی شاکی میگی که لازم نکرده، همون بهتر که هیچی نخورم! میخندم؛ بلند، به جای تموم این چند روزی که زیادی سخت گذشت. انگاری این جا، کنار تو جادو داشت! هر چقدر بیشتر میگذره بیشتر از تصمیمی که گرفتم مطمئن میشم. بهت میگم چشماتو ببندی، مثل تو فیلما زانو میزنم و جعبه حلقه رو بیرون میارم. حلقه ظریفیه و نگین کوچیکی روش کار شده، ازت میخوام چشماتو باز کنی. کمی شوکه میشی اما سعی میکنم شجاعتم رو حفظ کنم و حرفایی که دوست داشتم بدونی رو این بار بگم؛ صدامو صاف میکنم.. از روزی که وارد زندگیم شدی، دنیامو عوض کردی! عشقی رو بهم هدیه دادی که تجربه کردنش فقط با تو ممکن بود و بس، نمیدونم چقدر بتونم در آینده به آرزوهات برسونم و رفاهت رو تامین کنم اما تمام تلاشم رو میکنم تا در کنارم به تک تک چیزهایی که لایقشی برسی، با من ازدواج میکنی؟ بعد از دقایق نفس گیری مکث، حلقه رو در سکوت دستت میکنی و لبخندی خجل میزنی، اینجا نقطه آغازه، بعد از شیرین ترین پایان دنیا..-parnian 05/08/01
Repost from N/a
و شاید در نهایت، ما خاطرهی آدمهایی شویم که دوستشان داشتیم؛ پس طوری زندگی کن که گر خاطرهای شدی، شیرین باشی، نه یک حسرت..
