هِیـوا

من هرجا کم بیارم، به این فکر می‌کنم که هنوز تو رو دارم.

سلام از کلاس ۶تا ۸ ؛ دانشکده حقوق : 📚☕

خدایا یه "آخیش" بنداز وسط این روزای من.🥹

برای زندگی کردن نیاز به روحیه فولادین داشتم ؛ روحیه حساس و شکننده من ، همه چیز را سخت تر میکرد .

میشه بغلم کنی؟!

از دیروزه تبدیل به یه بغض بزرگ شدم که امشب ترکیده و بند نمیاد .‌.

تنها جایی که آرامشِ ابدی داره؛ پیشِ مامانه!

آدما همیشه راه برای غمگین‌ کردنت و ناراحتیت پیدا میکنن.

یاد گرفتم که رفاقت به حرف نیست، به سلفی و تگ کردن و پستای مجازی نیست. همه‌ی اینا هیچ معنی خاصی نداره. رفاقت به وفاداری بستگی داره. این‌که چجوری تو دوران سخت و طاقت‌فرسا کنار رفیقت بمونی، مثل کوه پشتش باشی. لازم نیست این چیزا رو به زبون بیاری. لازم نیست که تظاهر کنی. باید بهش ثابت کنی. رفاقت واقعی اینه که هر جایی هم پیدا نمی‌شه و هر کسی هم برات رفیق نمی‌شه!

برای تو که رفیق روزای سختی🫂

صورت نبست در دل ما کینهٔ کسی آیینه هر چه دید، فراموش می‌کند.

@Heiyva

آره عزیزم… یه روزی اون جمع‌های شلوغ، اون خنده‌های بی‌وقفه، تموم می‌شن. دیگه کسی بی‌دلیل به گوشیت زنگ نمی‌زنه، کسی نمی‌گه “بیا بریم بیرون، دلم برات تنگ شده.” همه یه گوشه‌ی دنیا افتادن، هرکدوم توی مسیر خودشون. یکی درگیرِ کار، یکی درگیرِ زندگی، یکی درگیرِ نبودِ خودش. بعضیاشونم دیگه نیستن… رفتن، بی‌خداحافظی، بی‌برگشت. آره عزیزم، همیشه همین بود. آدما میان که برن. می‌مونن تا یه جایی، تا وقتی که هنوز چیزی برای گفتن هست. بعد، کم‌کم صداشون محو می‌شه، مثل موسیقی‌ای که تموم شده ولی هنوز توی ذهنت پخش می‌شه. و ما… ما هنوز عادت نکردیم به رفتنِ آدم‌ها. هنوز هر بار، با دلِ تازه زخمی، به نبودن‌شون فکر می‌کنیم انگار دفعه‌ی اولمونه.

هِیوا