𝓢

بگذار کسی نداند که چگونه من، به‌جای نوازش شدن، بوسیده شدن، گزیده شده‌ام! بگذار هیچ‌کس نداند، هیچ‌کس!

من مدت‌هاست او را دوست دارم و می‌دانم همین دوست داشتن مرا بس است؛ اما راستش، گاهی عمیقاً دلم می‌خواهد او هم مرا دوست بدارد.

جز گور، پایانی برای این رنج‌ها نمی‌شناسم.

نمی‌دانم چه کنم. بنشینم؟ گریه کنم؟ بخوابم؟ فراموش کنم؟ یا دوباره خودم را جمع کنم و فردا صبح، مثل آدمی که هیچ اتفاقی نیفتاده، از جا برخیزم و به زندگی ادامه بدهم؟ اما مگر آدم چند بار می‌تواند خودش را از روی زمین جمع کند؟ من مدت‌هاست خودم را جمع می‌کنم. هر بار تکه‌ای از من جایی می‌افتد و من خم می‌شوم، برمی‌دارمش، گرد و خاکش را می‌تکانم و به خودم می‌گویم: «چیزی نیست… می‌گذرد.» چه دروغ عجیبی!‌ همه‌چیز می‌گذرد، اما بعضی چیزها از آدم نمی‌گذرند. بعضی دردها نمی‌روند؛ فقط آن‌قدر ساکت می‌شوند که خیال می‌کنی درمان شده‌ای. بعد یک شب، درست وقتی همه‌چیز آرام است، برمی‌گردند و چنان گلویت را می‌فشارند که می‌فهمی تمامِ این مدت، درد فقط منتظر فرصتی بوده است تا دوباره خودش را به تو ثابت کند.

می‌دانم که ممکن است دیگران بدتر از آنچه بر سرم آورده‌ای با من کرده باشند، اما از تو بیش از آن‌ها رنجیده‌ام. مسئله انتظار است؛ از تو انتظار نداشتم.

که دوباره چشم من تورو ببینه

حالا من یه اروز دارم تو سینه:)

معنیشو اگه بفهمین خیلی خوبه

بزار باز شع

ساینا گوش کن میخام اینستا کلیپ ازینا درست کنم

ردیفه

دلمدمیخود‌بزنم ولی

اها باشه گچ و در بیارم میام

ارهه

خایه کردم کصکش

اها میگم دیگ

مهههه

نه نه