کـریـسـتـال کـیـانـوش 🐚

تو از نژادِ بشر نیستی، دروغ نگو! مگر ملائکه‌ای؟ چیستی دروغ نگو؟ اگر که من به همه چیز پشتِ پا بزنم تو پا به پایم می‌ایستی؟ دروغ نگو! کریستال‌کیانوش

پیش تو خالی می شود جایی برای من هرچند حالا مثلِ رؤیایی برای من دلتنگی‌ام را با خیالت نصف می‌سازم مثلِ عصای دستِ موسایی برای من زیباستی، زیباستی، زیباستی، زیبا... زیبا نباشی نیز زیبایی برای من از اینکه تنهایی پریشان نیستم اصلن خوش می‌شوم از اینکه تنهایی برای من آغوشِ تو دنیاست، یک دنیای بی‌آدم دنیای بی‌آشوب؛ دنیایی برای من «فردا» همان روزی‌ست که ما پیشِ هم باشیم دنیا بدهکار است «فردا»یی برای ما کریستال کیانوش

با چشمانِ مستِ خودم می‌کشمت با عشوه‌ی پیوستِ خودم می‌کشمت جز من اگرت عاشقِ شیداست... نگو! چون آمده با دستِ خودم می‌کشمت کریستال کیانوش

به من بچسپ که مارا ز هم جدا نکند مرا به عقد کس دیگری… خدا نکند شنیدنی‌ست فقط از زبان شیرینت! کسی به غیرِ تو نامِ مرا صدا نکند عقابٓ سرکش من! غیرِ تو نمی‌شاید پرنده‌ای به سر شانه هام لانه کند بمان ببینمت، امشب بگو به بیداری به خانه‌ای که تو خوابی برو بیا نکند اگر به تو نرسم دفن میکنم خود را اگر کسی سخن عشق را بجا نکند….! قرار داد سر راهِ یکدگر ما را خدا نخواست که کاری برای ما نکند تو از منی و من از تو، نمی‌کند فرقی مرا به نام تو معنا کند وَ یا نکند تو را _عزیز دل من! خدای ناکرده اگر رها بکنم هم، دلم رها نکند کریستال کیانوش

مانندِ سایه در حواشی دوستت دارم تا آخرش هم دور باشی دوستت دارم هرچند با تیغِ حسادت بیش از اندازه آرامشم را می‌خراشی دوستت دارم تنها ترین ماهیِ قرمز در دلم هستی در هیئتِ یک حوض کاشی دوستت دارم در باغ دیدم روی جلدِ نارون با کارد پهلوی نامم می‌تراشی «دوستت دارم» تو مثل یک مجنونِ عاقل عاشقم هستی من مثل یک لیلایِ ناشی دوستت دارم کریستال کیانوش «خط: سهراب سوشیان»