روزمرگی یك روانشناس

و هیچ دوست داشتنی اگر واقعی باشد؛ تورا پژمُرده نمیکند عزیزِ من.

لذت یه Eye Contact طولانی با آدم موردعلاقت تو یه جمع شلوغ>>>>

‏ما روزهایی را گذراندیم که اگر کتاب شود آدم‌های بسیاری را به گریه می اندازد.

امیدوارم شروعِ اسفنـد پر از امُید و لحظاتِ شیرین باشه🌱✨

دنيا به اندازه کافی تاریكه، شما چراغ باشید، بزارید رد مهربونيتون بمونه نه زخمِ رفتارتون.

کاش میتوانستیم زندگی کنیم؛نه اینکه همیشه درگیر التیام زخم هایی باشیم که مقصرش ما نیستیم.

نوشته بود: مى‌خواى بميرى؟ خودت رو بنداز توى دريا ببين چطور براى زنده مونده تقلا می‌کنی تو نمى‌خواى بميرى! مى‌خواى چیزی كه درونت هست رو بکشی.

بله حقیقت دارد؛ در کشور من هیچ‌کس گرسنه نیست همه سیرند از زندگی.

نیاز دارم یه مدتِ خیلی طولانی، بین روزهای بارانی و چای و موزیک غرق بشم.

جایی که درس میخونی، کار میکنی یا یه جا تو گوشیت این تیکه از کتاب مت هیگ رو بنویس: وقتی انگیزه ای برای ادامه‌ این زندگی نداشتی، به نسخه‌های دیگه ای از خودت در آینده فکر کن و به اونها فرصت زیستن بده.

گفت چگونه آرامش را پیدا کردی؟ گفتم به جایی دور از آدم‌ها پناه بردم در سکوت، خودم را محکم‌تر در آغوش گرفتم.

در لابه‌لای سادگی‌ها باید دنبال زیبایی گشت.

«به خُدا توکل کن تو خواهی خندید در جایی که اشك ریخته بودی به وقتش🌱»

تمامِ عمرت به دنبال شاهدی گشتی که رنجت را تأیید کند؛ مگر خودت آن‌جا نبودی؟

قشنگ ترین جمله رمان «بامداد خمار» این بود: آدم های بی اصل و نسب اصیل نمیشن، نه با زمان ، نه با تلاش ، نه با عشق.

‏اینکه میگن وقت مناسبی برای دانشجو بودن در ایران نیست هم جالبه. در واقع اصلا وقت مناسبی برای انسان بودن در ایران هم نیست‌.