بَعدِ سکوت؛

یه چیزی میگم ختم همه حرفا من به او نگاه میکنم و او به او:)؛

داری قهوه درست می‌کنی و به آهنگ موردعلاقه‌ت گوش میدی که یهو یه چیزی از اعماق خاطراتت یادت میاد و راه نفستو می‌بنده و دوباره مثل همون لحظه دردت می‌گیره.

او که همدردم شده گویا خودش هم درد بود او خودش زخمِ همان مرهَم که می‌آورد‌ بود!

‏چرا گذاشتی دوستت داشته باشم وقتی تو منو دوست نداشتی؟

ولی اینو بدون، یه بخش از قلبم تا همیشه بابت اینکه چرا بیشتر ندیدمت، بیشتر باهات حرف نزدم و حتی چرا نتونستم باهات توی یه خونه زندگی کنم و موزیکای مورد علاقمو باهات share کنم، غمگین می‌مونه.