بَعدِ سکوت؛

وقتی باورم به دوست داشتن او شکست، دیگر چیزی در این جهان برای باور کردن نماند.

الان که از خواب بیدار شدم خسته‌تر از اون موقعی هستم که به‌خاطرش رفتم خوابیدم.

بعد از شنیدن یک دروغ؛ همه ی حقیقت ها مشکوکن.

هوا هوای خودکشیه، از رو پل، با قرص، با گاز، با فکر کردن به تو...

شب نیست که لشکرکشی تنهاییه ؛)

به هر حال اثر همه چیز از بین خواهد رفت؛ همه چیز، به جز اولین سلام و آخرین خداحافظی.

:)

هرکس در حد توان و بضاعت خودش داره فرومیپاشه.

‏امیدوارم اتفاق بعدی که خواست قوی ‌ترم کنه به جاش بکشتم.

توی این چهل روز، کوه اگر جای ما بود، فرومی‌پاشید!

چهل روزه که از زنده موندنم خجالت میکشم؛

روح و جسمش را چنان دوست داشتم که گویی وجودش ضرورت هستی من بود🫠؛

شبتون خوش🩶

بیخیال

حکمتش اشک و زجر کشیدن ماعه؟

حکمتش درد کشیدن ماعه؟

مگه نگفتن خدا برای همه کارهاش حکمتی داره حتما

چرا هیچ وقت برای سوال هامون جوابی پیدا نکردیم؟

چرا واقعا؟

حق ما نبود؟