بَعدِ سکوت؛

خوشبختی؟

زندگی؟

شادی؟

یعنی اینا حق ما نبود؟

ما چرا خوشحال نبودیم؟

ما چرا نتونستیم زندگی کنیم؟

پارسال، همین روز به خنده‌های امروزم ایمان داشتم. گفته بودم این آخرین تولدِ غمگینه، این درد بالاخره تموم می‌شه. اما امسال سنگین‌تر از قبل ایستادم… و هدیه‌ی تولدم باز هم اشک بود نه برای خودم، برای ایران. 🖤🇮🇷

:)🖤

امسال، سرخ تر از گل هاى ولنتاين، خون عشق هايى بود كه به خانه برنگشتند.

دیگه نمیخوام کسی رو اندازه تو دوست داشته باشم، حتی خودت رو.

‏چیزهای زیادی برایت نوشتم؛ ‏اما آنچه هرگز در کلماتم جا نشد، دلتنگی بود.

همین؛

من واقعا غمگینم، معاشرت میکنم، بازی میکنم، آهنگ میخونم، به خودم میرسم ولی جونم غمگینه.

موقعی که باید ناراحتیمو نشون می‌دادم، خندیدم. موقعی که باید می‌رفتم‌‌‌، یه دلیل برای موندن پیدا کردم. موقعی که باید جا می‌زدم، گفتم حتی خسته‌ هم نشدم. موقعی که نیاز به کمک داشتم وانمود کردم همه چیز روبه راهه. موقعی که داشتم تو بدبختیام دست و پا می‌زدم از کسی کمک نخواستم. و در نهایت آدما فراموش کردن که منم قلب دارم.

هزار قاتل اگر سوی من روانه شود ، کسی، دیگر شبیه تو مرا نخواهد کشت...

چه بسا مرگ تنها با توقف نبض حاصل نشود، زیرا انتظار، مرگ است. دلزدگی، مرگ است. نومیدی، مرگ است  و تاریکی آینده نامعلوم هم در حکم مرگ است.

مارا چه شد؟ خنده‌های از ته دلمان کجا رفت؟ امیدها و آرزوهایمان چه شدند؟ و در این میان خود ما چه شدیم؟

رفتی‌و‌‌پرخون‌کردی‌چشایی‌مارو🫠؛