ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ︎

Ինչի՞ց, Տեր Աստված, ինչի՞ց է, ինչո՞ւ, Որ ամենից շուտ և ամենից շա՛տ Իրեն` մարդու մեջ հենց մարդն է կորչում։

Ամբողջ ստեղծագործական կյանքում Սևակը գնաց խիզախման ճանապարհով՝ հանուն դժվարի ու բարդի ժխտելով հեշտն ու պարզը, գոհության կողքին դնելով մեծ դժգոհությունը,համակերպությանը հակադրելով ընդդիմությունը, անտարբերությանը՝ վառվող հոգին։ Դա նա ապացուցեց իր անձնական ճակատագրով, գրական գործունեությամբ, մտավոր-մշակութային զարգացման մեջ ունեցած դերով ու նաև, ինչո՞ւ չէ, սեփական արժեքի ու նշանակության հանրային ու գրապատմական բարձր գիտակցությամբ։

Դու ես մեղավոր,որ ես մենակ եմ, Եվ, մենակ, մոլոր թափառում եմ միշտ, Մեղավոր ես դու, որ մեծ աշխարհում Ոչ մեկի սերը սրտիս չի կպնում...

Դուք հող եք ուզում, Մենք ձեզ հող կտանք, Մեր ձեռքով փորած Մի մեծ փոս կտանք, Որ լցվի փոսը լեշերով թուրքի, Ով հայոց հողը զենքով ոտք կոխի: Քարն էլ անվճար ձեր վրա դնենք, Հայոց տառերով մեծատառ գրենք` ՍԱ Է ՄԻՇՏ ՎԵՐՋԸ ՑԱՆԿԱՑԱԾ ՄԵԿԻ, ՈՎ ՀԱՅԻ ՏՈՒՆԸ ԶԵՆՔՈՎ ԿՄՏՆԻ:

Կռիվներում ընկան նրանք. Ամեն մեկը՝ մի տան ճրագ, Ամեն մեկը՝ մի մոր որդի, Ամեն մեկը՝ մի աղջկա Երազանքը անապական, Կնոջ՝ սերը, հոր՝ ապագան... Ամեն մեկը՝ անգիր մի վեպ, Ամեն մեկը անգին մի կյանք...

Ե՛վ լինել անհոգ, և՛ անդարդ լինել. Պարզապես սիրո՜ղ, ապրո՜ղ մարդ լինել…

Ես քեզ սպասում եմ... գիտեմ չես գալու՝ Էլ չես կարող գալ, բայց ինչու՞ է ինձ թվում, թե դու գալու ես: Ես սպասում եմ քեզ. Ոչ մի բան քեզնից չեմ ակնկալում. Ես գեթ մեկ անգամ, մեկ անգամ միայն կողքիս քեզ զգալ, քեզ հետ սուրճ խմել և ընդամենը մի քանի բառ քեզ հետ խոսել եմ ուզում: Ինձ թվում է, թե դու մի օր հանկարծ թողած ամեն ինչ, թողած ամենքին վեր ես կենալու ու ինձ մոտ գալու:

Ես քեզ սիրել եմ, չեմ ատի երբեք: Իսկական սերը չի կարող ատել: Միայն կափսոսեմ, որ սիրել եմ քեզ: Ես քեզ սիրել եմ, չեմ ատի երբեք: Գուցե քեզ նման շատ շատերը կան, Գուցե եվ դու ես նմանը միայն: Եթե քեզ նման մեկին հանդիպեմ, Չեմ սիրի երբեք, ես հաստատ գիտեմ: Շատ բարդ է կյանքը, գուցե ինձ համար, Առավել բարդ է մարդն իր էությամբ: Ես քեզ չեմ ատի. ապրիր քեզ համար։ Թող չհանդիպես երբեք բարդության։ Ես քեզ սիրել եմ, չեմ ատի երբեք: Իսկական սերը չի կարող ատել։ Ատում են միայն անզորությունից, Կատաղությունից ու հիվանդ խանդից: Պետք է հարմարվել, կյանքի հետ քայլել: Պետք է այս կյանքում նոր էջեր բացել: Նոր կյանքով ապրել, ծաղկել ու շնչել: Եվ դաԺան ցավը շատ խորը թաղել...

Թե գնում ես այնպես գնա, Որ քեզանից իմ հոգու մեջ հետք չմնա... Թե մնում ես,այնպես մնա, Որ իմ սրտի ամեն անկյուն Քեզնով լցվի ու լիանա... Թե սիրում ես,այնպես սիրիր, Որ հիանամ,որ հայացքիդ հանդիպելիս, Մի պահ կյանքից անէանամ, Ոչ չլսեմ ոչ մի շշուկ, Չտարբերեմ ցերեկ ու մութ, Որ տաք լինի ցուրտ ձմռանը, ԵՒ զովանամ շոգ ամռանը... Այնպես սիրիր,որ խենթանամ, Այնպես սիրիր,որ արբենամ... Սիրիր այնպես,ինչպես...Ես...Քեզ...

Անկեղծ կասեմ՝ հեքիաթն ինչով է վերջանում. Ցած է ընկնում երեք խնձոր Մեկ՝ ասողին. Մեկ՝ լսողին, Մեկ էլ... ինձ պես գիշեր ու զօր Հիմարաբար սպասողին... Անկեղծ ասած՝ հեքիաթներից ես հոգնել եմ....

Սերն իմ գեղեցիկ էր քնած մանկան նման, Որ ժպտում է նաև երազի մեջ... – Ինչո՞ւ արթնացրիր` Լացացնելով...

ԵՒ վիճակվեց, Ապրել մեկս մեկից բաժան, Մեկս մեկի համար, Առանց մեկս մեկի...

Ուրիշները թող քեզ սիրեն,ես չեմ դողա... Ու չեմ խանդի... Միայն թե դու ... Դու չսիրես...

Ասում են, թե առանց սիրո Կարելի է մեկտեղ ապրել: Ես ժխտում եմ. Կարելի է չմահանա՜լ, Ո՛չ թե ապրել:

Ուրիշի գաղտնիքները Բարեկամիդ դու մի պատմիր, Չէ՞ որ քո այդ բարեկամը Նույնպես ունի բարեկամն իր...

Ընկե՛ր լինենք նույն հուզմունքի, Համոզմունքի,նույն ճաշակի, Դրոշակի', ո՛չ թե ընկեր լոկ բաժակի...

Ինչո՞ւ է կյանքը հաճախ այնպիսի չար խաղեր խաղում, որ մտածելիս մարդու սրտի մեջ արյունն է պաղում...

Ձյունը ի՞նչ է իմանում, Թե աղքատը փայտ չունի. Ճամփան ի՞նչ է իմանում, Թե ձին ոտքին պայտ չունի: Բայց ես գիտեմ, Ով երեկ շեն տներ է ավիրել, Ինչքան զղջման խոսք ասի` Մե՛կ է,խղճի խայթ չունի՛։