آوای‌جنگل‌‌تاریک𓍊

در تالارهای بلندی که زمانی برای پادشاهانی بود که الان نیستند جِنی با ارواحش می‌رقصد با آن‌هایی که از دست داده بود، و آن‌هایی که پیدا کرده بود و آن‌هایی که بیش‌از همه دوستش داشتند با آن‌هایی که سال‌های سال بود که رفته بودند آن‌قدر که دیگر نامشان را به یاد نمی‌آورد آن‌ها او را می‌چرخاندند بر سنگ‌های نمناک و کهنه می‌چرخاندند و با خود غم و اندوهش را می‌بردند