『 بَعدِ آدم‌ها 』

و ما زیستیم، در دورانی که زندگی کردن شجاعانه‌ترین کاری بود که می‌توانستیم بکنیم.

میدونی قشنگیش کجاست؟ باهم ادامه دادن، باهم تلاش کردن، باهم درستش کردن، باهم جلو رفتن، باهم رسیدن، باهم موندن.

Iran core:

خدایا برای مردم ایران، برای مردم رنج‌کشیده‌ی جنوب ایران، کاری کن... مردمی که از نفت، سهمشان نه رفاه بود، نه آرامش؛ تنها دودش را دیدند، جنگش را، و باروتش را... مردمی که از گنج‌های این خاک، فقط جنگ و رنج نصیب شان شد کاش بشر راهی برای صلح پیدا می‌کرد... خسته‌ایم از این کشمکش‌های تکرار شونده. غمگینیم، نگرانیم و بلاتکلیف؛ دلمان کمی آرامش و صلح می‌خواهد.

و ما هزار بار روییده‌ایم، هر صبح، هر روز.

قفلی جدیدم.

بدترین نوعِ خستگی، خستگیِ تن نیست؛ خستگیِ روحی‌ست از توضیح دادنِ خودت به کسانی که هرگز قصدِ فهمیدن نداشته‌اند. آدم از نادیده گرفته شدن نمی‌شکند، از تکرارِ بی‌فایده‌یِ حقیقتِ خودش می‌شکند...

جواب ندادن تماس خودش جوابه، جواب ندادن پیام خودش جوابه، دیر سین کردن خودش جوابه، گاهی جواب‌های کوتاه و بی‌معنی خودش جوابه؛ آدما همیشه مستقیم حرفاشون رو نمیزنن؛ گاهی باید درک کنی، که دل بکنی و بری، بدون اینکه کسی به روت بیاره.

یک لحظه خونه لرزید فکر کردم رو سقف گربه دویده الان چک کردم دیدم زلزله بود😐🗿

دوباره از اول ری اکت بدین🗿😂

فکر کن هم تو خاورمیانه ای هم ایرانی ای هم کنکوری ای

آدمِ نرفتنم، آدمِ رفیق بودنم، آدمِ با تو بودنم، یا اصلا آدم دیر رفتنم، دیر، خیلی دیر، ولی اگه یه روز برم، دیگه آدم برگشتن نیستم، آدمِ مثل قبل شدن نیستم، بعد تموم شدنت دیگه برام با یه غریبه تو خیابون هیچ فرقی نداری.