『 بَعدِ آدم‌ها 』

سازگاری بیش از حد عزیزت نمیکنه،بی ارزشت میکنه.

*زندگی، قبل از هرچیز زندگی است گل میخواهد، موسیقی میخواهد، زیبایی میخواهد زندگی حتی اگر یکسره جنگیدن هم باشد، خستگی در‌ کردن میخواهد، عطر شمعدانی ها را بوییدن میخواهد.

‏یکی از سخت‌ترین چیزهایی که به عنوان یک فرد بالغ باید هضم کنیم اینه که لزوما "دل به دل راه نداره" و علی‌رغم احساس مثبت ما به یک نفر، می‌تونه علاقه‌ای به ما نداشته باشه! احترام گذاشتن به این عدم علاقه، یکی از بزرگ‌ترین قدم‌های رشده به نظرم.

من از تو جدا می‌شوم، اما همیشه تو را با خودم می‌برم. هیچ‌چیز نمی‌تواند آنچه را که بینِ ما بود، از بین ببرد؛ حتی اگر فاصله‌ها بینِ ما زیاد شوند. حتی اگر زمان بگذرد، همیشه تو در جایی از من خواهی بود؛ شاید در یادم، شاید در قلبم.

‏بزرگترین درس زندگیمو امروز یه جوون ۲۰ساله بهم داد دوربینای مغازه خراب شده بود زنگ زدم بهش گفتم بیا درستشون کن؛ اومد ۵ دقیقه‌ای درستش کرد. گفتم چقدر می‌شه؟ گفت هیچی؛ چون فقط فیشات دراومده بود برات جا زدم. گفتم خب بالاخره زحمت کشیدی باید پولشو بگیری؛ همینجور که داشت از در می‌رفت ‏بیرون گفت بابام همیشه می‌گفت اگه بابت کارای ساده پول بگیری به مفت‌خوری عادت می‌کنی؛ هروقت عرق ریختی بابتش پول بگیر. این بچه رفت و من اومدم بشینم پشت دخل که به حرف سنگینی که زده بود فکر کنم، دیدم تو همون ۵ دقیقه دوتا صد دلاری از تو دخل برداشته. ای من به قبر پدرت ریدم.

بعضی وقت‌ها تنهایی انتخاب نیست؛ پناهگاهه. وقتی آدم‌ها خسته‌ات می‌کنن، وقتی رابطه‌ها آرامشت رو می‌گیرن، تنهایی تبدیل می‌شه به تنها پناهگاهی که کسی بهت آسیب نمی‌زنه.

من از این دنیا رنجیده‌ و خسته‌ام؛ آن‌قدر که تمامِ احساساتم را به خاک سپردم. دیگر به فکرِ از بین بردنِ غم‌هایم نیستم؛ حالا بیشتر به دنبالِ پیدا کردنِ شادیِ کوچکی هستم در کنارِ همین غم‌هایم. از من لبخند می‌بینی، اما عمقِ جانم پریشان است.

آدما هيچ‌وقت اولين اتفاقاى زندگيشون رو يادشون نميره، هيچکس عشق اولش رو يادش نميره، اولين معلمش، اولين بارى كه دست يک نفر رو عاشقانه گرفت، اولين بوسه، اولين رفيق، اولين قرار، اولين جدايى، اين اَولينا تا آخرين روز زندگی باهاتن؛ حواست باشه كه چيو، ميخواى واسه خودت براى اولين‌بار خاطره كنى، اولين خاطره‌ها، تاريخ انقضا ندارند.

من احترامِ عمیقی برای آدم‌هایی قائلم که با وجودِ تمامِ توانایی‌ها و مهارت‌هایشان، هنوز فروتن می‌مانند. آدم‌هایی که یاد می‌دهند، راهنمایی می‌کنند و هیچ‌وقت باعث نمی‌شوند دیگران احساسِ کوچک بودن کنند. این یعنی حرفه‌ای بودنِ واقعی.

بزرگ ترین ایرادی که دارم، اینه که به محض اینکه باهام خوب برخورد میکنن یادم میره قبلش چقدر اذیتم کردن.

از دادنِ کتابی به دیگری، که زیرِ جمله‌هایش خط کشیده‌ام، خجالت می‌کشم. گویی زخم‌هایم را به دیگری داده باشم؛ انگار که بگویم: «ببین… این قسمت از زخم‌هایم خیلی درد می‌کند.»