『 بَعدِ آدم‌ها 』

تغییر کردن، شبیه به دور انداختنِ وسایل کهنه نیست؛ بیشتر شبیه به دفن کردنِ کسیه که دیگه وجود نداره. حقیقتِ آدم‌ها توی آینه‌های غریبه لو میره. توی شب‌هایی که صدای افکارشون بلندتر از همیشه است. توی لحظه‌هایی که آرزوهای قدیمی، براشون مثل لباس‌های تنگی می‌مونن که دیگه تنشون نمیشه. اونجاست که می‌فهمی هیچ‌چیزی به اندازه اینکه خودت رو به اجبارِ تصویرِ قبلی‌ات نگه داری، آزاردهنده نیست. من از تغییر فرار نکردم، فقط اجازه دادم نسخه‌ی قدیمی‌ام گم بشه.

بعضی نسخه‌های خودت رو از دست ندادی، فقط فهمیدی اون‌ها فقط لباس‌هایی بودن که برای فصلِ دیگه‌ای از زندگی‌ات پوشیده بودی و حالا باید بندازیشون دور تا بتونی لباسِ مناسبِ این روزهات رو تن کنی.

در نامهٔ خودکشی‌اش نوشته بود: «فکر نکنید که خودکشیِ من یک تصمیمِ ناگهانی بود. من تمامِ درها را زدم؛ هیچ‌کس باز نکرد.»

من یه معذرت‌خواهی به خودم بدهکارم، بخاطر همه وقت‌هایی که قدرم دونسته نشد اما همچنان ادامه دادم.

هیچکس رو انقدر دوست نداشته باشین که وقتی باهاتون سرد رفتار میکنه چشماتون پر اشک بشه.

کمی زمان که بگذرد، همه‌چیز را فراموش می‌کنی؛ همان‌طور که کودکی‌ات را، همان‌طور که اسباب‌بازی‌های شکسته‌ات را فراموش کردی، دل‌شکستگی‌ات را هم از یادت خواهی برد.

یه جایی از زندگی میرسه که دیگه دنبال اثبات چیزی نیستی. نه اینکه بی‌ تفاوت شده باشی، فقط خسته‌ای از اینکه هر بار حقیقت رو برای کسی توضیح بدی که از اول هم قصد فهمیدنش رو نداشت. برای همین سکوت میکنی. نه از روی ضعف، از روی اطمینان. چون زمان کاری رو میکنه که هیچ توضیحی از پسش برنمیاد. آدم‌ها دیر یا زود نتیجه‌ی انتخاب‌ هاشون رو میبینن، همون‌طور که تو نتیجه‌ی اعتمادت رو دیدی.

و شاید بزرگترین آرامش این باشه که دیگه لازم نیست کسی رو قانع کنی؛ واقعیت همیشه خودش راهش رو پیدا میکنه.

ترجیح می‌دهم با آدمهایی در ارتباط باشم که ته مانده‌ی امیدم را از من نگیرند به من اضطراب ندهند حسادت نورزند و مرا با کسی مقایسه نکنند به این نتیجه رسیده‌ام؛ آرامش، حاصلِ انتخابِ آدم‌های درست است . . .

معمولا به کسایی که دوسشون داری بیشتر از یه بار فرصت میدی، این حس که هنوز انگار نمیخوای از دستشون بدی با اینکه میدونی لیاقتشو ندارن، و این غمگین ترین ضعف یه آدمه.