『 بَعدِ آدم‌ها 』

از اول می‌دانستم که تو بدعهدی، اما مهربانی. که عاشقم نیستی؛ اما کمی دوستم داری. که می‌روی؛ اما همین اطرافی. که تفاوتِ من برایت با بقیه، خیال و تلاشِ من است؛ نه میل و اشتیاقِ تو. آدم خودش بهتر می‌داند کجای رابطه با یک نفر ایستاده؛ فقط باید شجاع باشد و بپذیرد.

آدم‌ها یک‌بار عمیقاً عاشق می‌شوند، چون فقط یک‌بار نمی‌ترسند که همه چیز خود را از دست بدهند؛ امّا بعد از همان یک‌بار، ترس‌ها آن‌قدر عمیق می‌شوند که عشق، دیگر دور می‌ایستد ...

تراپیستم بهم یه جمله خوب گفت منم به شما میگم: "هیچ آدمی کامل نیست تلاش آدما اونارو كامل می‌کنه، تو لایق کسی هستی که تمام تلاششو بکنه تا هیچ کدوم از رفتاراش باعث نشه از دستت بده...!

تغییر کردن، شبیه به دور انداختنِ وسایل کهنه نیست؛ بیشتر شبیه به دفن کردنِ کسیه که دیگه وجود نداره. حقیقتِ آدم‌ها توی آینه‌های غریبه لو میره. توی شب‌هایی که صدای افکارشون بلندتر از همیشه است. توی لحظه‌هایی که آرزوهای قدیمی، براشون مثل لباس‌های تنگی می‌مونن که دیگه تنشون نمیشه. اونجاست که می‌فهمی هیچ‌چیزی به اندازه اینکه خودت رو به اجبارِ تصویرِ قبلی‌ات نگه داری، آزاردهنده نیست. من از تغییر فرار نکردم، فقط اجازه دادم نسخه‌ی قدیمی‌ام گم بشه.

بعضی نسخه‌های خودت رو از دست ندادی، فقط فهمیدی اون‌ها فقط لباس‌هایی بودن که برای فصلِ دیگه‌ای از زندگی‌ات پوشیده بودی و حالا باید بندازیشون دور تا بتونی لباسِ مناسبِ این روزهات رو تن کنی.

در نامهٔ خودکشی‌اش نوشته بود: «فکر نکنید که خودکشیِ من یک تصمیمِ ناگهانی بود. من تمامِ درها را زدم؛ هیچ‌کس باز نکرد.»

من یه معذرت‌خواهی به خودم بدهکارم، بخاطر همه وقت‌هایی که قدرم دونسته نشد اما همچنان ادامه دادم.

هیچکس رو انقدر دوست نداشته باشین که وقتی باهاتون سرد رفتار میکنه چشماتون پر اشک بشه.

کمی زمان که بگذرد، همه‌چیز را فراموش می‌کنی؛ همان‌طور که کودکی‌ات را، همان‌طور که اسباب‌بازی‌های شکسته‌ات را فراموش کردی، دل‌شکستگی‌ات را هم از یادت خواهی برد.