‌ ‌ ‌‌ ‌b4t ‘s draft

"قلبش هنوز تند تند می‌زد اما هر قدمی که به سمت کافه برمی‌داشت، از اضطرابش کم و به اشتیاقش به آزادی و نجات دادن خودش اضافه می‌شد.

🐈‍⬛️: آه، و یهو یکی از آرزوهای باکت‌لیست بچگیم یادم اومد 🐈‍⬛️: حضور غافلگیرکننده تو عروسی یه طرفدار بعد از دبیو کردن 🐈‍⬛️: وقتی کوچیک‌تر بودم، خواننده‌های خارجیِ نسبتاً زیادی بودن که همچین ایونت‌هایی برگزار می‌کردن 🐈‍⬛️: یه جورایی رمانتیکه، می‌دونی... 🐈‍⬛️: راستش، قبلاً وقتی داشتم با اعضا درباره چیزای رندوم حرف می‌زدم، بحثمون کشید به اینکه "اگه یه روزی قرار باشه آهنگ عروسی بخونیم، چی باید بخونیم؟" 🐈‍⬛️: همین الانشم کلی آهنگ مثل “Go Big or Go Home” و “Blessed-Cursed” داریم که احتمالاً فقط از رو اسمشون هم نباید تو عروسی اجراشون کرد 🐈‍⬛️:ـㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋ 🐈‍⬛️: راستش رو بخوای، اگه دوماد یه کسی بود که می‌شناختم، دلم می‌خواست آهنگ “No Way Back” رو براش بخونم 🐈‍⬛️ :ـㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋ 🐈‍⬛️: با این حال، نمی‌دونم اصلاً هیچ‌وقت فرصت انجام دادنش رو پیدا می‌کنم یا نه 🐈‍⬛️: شوخی رو بذاریم کنار، واقعاً چه انتخابی می‌تونه خوب باشه؟ 🐈‍⬛️: آه، درسته، من یه آهنگ به اسم “Love Insane” دارم

در ظاهر، سونو و نیکی فقط دوست صمیمی هم بودن. اما حقیقت چیز دیگه‌ای بود، سونو اصلا مطمئن نبود که اون دو برای هم چی هستن. با وجودی که عاشق دوست دخترش بود، اما شبا قبل از خواب به صمیمی ترین دوستش فکر میکرد... عجیب بود نه؟

Jayhoon's multi shot

خیابان‌ها آرام‌تر می‌شوند، چراغ‌ها پشت مهِ نازکِ شب رنگ می‌بازند و باران، بی‌آنکه عجله‌ای برای تمام شدن داشته باشد، روی سنگ‌فرش‌های قدیمی شهر می‌نشیند. کافه‌ها گرم‌تر از همیشه به نظر می‌رسند و پشت هر پنجره، سایه‌ای از زندگی جریان دارد که هیچ‌وقت سهم تو نخواهد شد. شاید زیباییِ بعضی شهرها همین باشد اینکه حتی وقتی هیچ‌کس منتظرت نیست، باز هم می‌توانند دلت را برای چیزی که دیگر وجود ندارد، تنگ کنند. در میلان، گذشته هیچ‌وقت واقعاً تمام نمی‌شود. در بوی قهوه‌ی تلخِ صبح‌ها،‌ در صدای دورِ تراموا، در صندلیِ خالیِ کافه‌ای که سال‌هاست کسی روی آن ننشسته، و در خیابان‌هایی که هنوز ردِ قدم‌های آدم‌هایی را نگه داشته‌اند که مدت‌هاست از زندگیِ ما عبور کرده‌اند. اینجا، هر چیزی می‌تواند خاطره باشد. یک آهنگ از پنجره‌ای نیمه‌باز، یک عطر میان ازدحام، دست‌هایی که لحظه‌ای از کنار دستت عبور می‌کنند، یا غروبی که بی‌دلیل، بیشتر از تمام غروب‌های دیگر شبیه گذشته است. شاید آدم هیچ‌وقت از کسی که دوستش داشته، عبور نمی‌کند؛ فقط آن‌قدر دور می‌شود که بتواند بدون ایستادن، از کنار خاطره‌اش رد شود. و من هنوز فکر می‌کنم دلتنگی، غمِ نبودن نیست. دلتنگی، شکلِ دیگری از حضور است؛ حضورِ چیزی که دیگر نیست، اما آن‌قدر عمیق در تو مانده که نبودنش هم نمی‌تواند از تو بیرونش کند. برای همین است که بعضی آدم‌ها می‌روند، بعضی فصل‌ها تمام می‌شوند، بعضی درها برای همیشه بسته می‌مانند؛ اما یک شهر، می‌تواند تا آخرین روزِ زندگی‌ات آدرسِ کسی را در قلبت نگه دارد.

Moodboard