P!Ls

یادش بخیر یه زمان شب که می‌شد می‌خوابیدم.

بیشترین جای که بودم تو خودم بود

یه روز گوشیتونو می‌ندازید یه کنار ، استوری ها رو نمی‌بینید ، دیر جواب می‌دید ، نوتیف ها رو خاموش می‌کنید ، چت ها رو باز نمی‌کنید ، توی هر گروهی که هستید دیگه چیزی نمی‌نویسید و می‌فهمید همه این چیزا الکی بوده ، زور اضافه می‌زدید تا با آدم های بیشتری در ارتباط باشید و می‌خواستید همه رو راضی نگه دارید و بعدش یادتون می‌وفته توی همه ی اون مدت داشتید خودتونو به خاطر بقیه از دست می‌دادید.

دنیا همیشه برایم غریبه بوده، انگار هیچوقت جایی در آن نداشته‌ام، فقط می‌بینم که شب می‌آید، روز می‌رود اما در این رفت و آمد بی‌پایان، نه نشانی از خوشبختی هست، نه ردپایی از خنده، همه چیز سرد و خاموش است، انگار روح من در جهانی دیگر پرسه می‌زند، جهانی که با این دنیا هیچ نسبتی ندارد، اینجا، هر لحظه مثل باری بر دوش است و من تنها تماشاگر فراموش شده‌ام میان سکوتی بی‌انتها.

💙

💙

زخمم رو پذیرفتم اما با هر اتفاق برمیگردم واسش سوگواری میکنم ! اگه اون زخم نبود اینجوری نمیشد…

من پوست خوراکی هایی که بهم میدن رو نگه میدارم، نوشته‌ها و برگه‌های رندوم رو نگه میدارم، بلیط و فیش هایی بیرون رفتنام با بقیه نگه میدارم، هر چیزی که منو یاد یه فرد میندازه رو نگه میدارم، چون ممکنه اون فرد همیشه بره ولی میدونم برگه ها از بین نمیرن.

تو یه موقعیت هایی بهم میگن عصبی که من هنوز عصبانی نشدم.

🩵

من مال این نسل نیستم، نسلی که زنای شوهر دار توی رابطه با پسران، مردای زن‌ دار سرگرم دخترای تنها، تعهد له شده زیر کفش هوس، وفاداری شده جوک بین دو تا نخ سیگار، همه دنبال یه دل‌گرمی موقت، توی تخت آدمای اشتباه و نه، من اهل این بازیای کثیف نیستم، روحم جایی بین اصالته نه ترند.

🩵

🩵

سوال دارین بپرسید

تو همیشه داری پیشم واسه برگشت بلیط.

اینو هیچوقت یادتون نره که شاید یه فیلم هشت ساعته رو هیچکس نبینه ولی همه میان یه سریال هشت قسمتی رو ببینن پس هیچ وقت خوبیاتونو یه جا واسه کسی رو نکنید.