OFF

اونی که با شما راه نمیاد،جای دیگه میدوئه.

معلوم نیست آدمیزادید یا تخم مرغ، توزرد از آب درمیاید چرا

‏دوتا مشکل که هرگز نمیتونم حلشون کنم:

بزرگترین دستاورد ما ایرانیا تحمل کردنه.

وضعیت زندگیم :

چیزی نیست خودم یه کاریش میکنم.(گریه میکنم)

‏من قبلاً مشکلاتمو با خواب حل می‌کردم،حالا خوابیدنم خودش شده یه مشکل.

امروز 12 September، روز جهانی‌ِ پاستیله.

‏شماهم عجب گیری کردید؟ چون من واقعا عجب گیری کردم

‏نمی‌شد زندگی یه روز در میون باشه؟ آخه هر روز؟

یادش بخیر یه زمان شب که می‌شد می‌خوابیدم.

بیشترین جای که بودم تو خودم بود

یه روز گوشیتونو می‌ندازید یه کنار ، استوری ها رو نمی‌بینید ، دیر جواب می‌دید ، نوتیف ها رو خاموش می‌کنید ، چت ها رو باز نمی‌کنید ، توی هر گروهی که هستید دیگه چیزی نمی‌نویسید و می‌فهمید همه این چیزا الکی بوده ، زور اضافه می‌زدید تا با آدم های بیشتری در ارتباط باشید و می‌خواستید همه رو راضی نگه دارید و بعدش یادتون می‌وفته توی همه ی اون مدت داشتید خودتونو به خاطر بقیه از دست می‌دادید.

دنیا همیشه برایم غریبه بوده، انگار هیچوقت جایی در آن نداشته‌ام، فقط می‌بینم که شب می‌آید، روز می‌رود اما در این رفت و آمد بی‌پایان، نه نشانی از خوشبختی هست، نه ردپایی از خنده، همه چیز سرد و خاموش است، انگار روح من در جهانی دیگر پرسه می‌زند، جهانی که با این دنیا هیچ نسبتی ندارد، اینجا، هر لحظه مثل باری بر دوش است و من تنها تماشاگر فراموش شده‌ام میان سکوتی بی‌انتها.

💙

💙