ققنوس «ایران آینده »

تامین اجتماعی عاجز از تامینِ خود ! جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و روزنامه نگار ماجرا از نهم شهریور ماه آغاز شد. روزی که نویدِ پرداخت معوقات فروردین‌ ماه بازنشستگان تامین اجتماعی ؛ کور سوی امیدی را در دلِ خسته این قشر زحمت‌ کش و مظلوم روشن کرد. اما گویی در این سرزمین تقویمِ وعده‌ها هیچ‌ گاه با واقعیت هم‌ سو نیست. پرداخت‌ ها آغاز شد ؛ اما نه برای همه. بلکه برای دایره‌ای آن‌ قدر تنگ که تنها شامل حرف پنجم الفبا شد و بلافاصله ؛ ترمزِ این قطارِ کُند حرکت کشیده شد. سازمان تامین اجتماعی برای تسویه حساب با بازنشستگانِ خود ؛ دست به دامانِ استقراض شد. این سازمان عریض و طویل ۴۱ هزار میلیارد تومان اوراق استقراض آن هم نه از سرِ توانمندی که از سرِ اضطرار به هر ترفندی بود تهیه کرد. اما فاجعه دقیقاً در همین نقطه آغاز شد. وقتی بازارهای مالی و بانک‌ها پشت این اوراق را خالی کردند و قریب به ۹۰ درصد آن‌ها روی دستِ صادر کننده باقی ماند ؛ تشتِ رسواییِ مدیریتِ مالیِ این سازمان هم به صدا درآمد. توقفِ پرداخت معوقات ؛ تنها یک عددِ آماری نیست که این یعنی حقوقِ حقه نزدیک به ۴ میلیون بازنشسته که ماه‌هاست در پیچ‌ و خمِ اداری و استقراض‌های شکست‌ خورده بلاتکلیف مانده است. مصیبت اصلی اما تنها در این تاخیرِ مکرر نیست. وقتی از حقوق بازنشستگان حرف می زنیم از چه میزانِ معیشت پرده برداشته ایم. ارقامی که حتی با خط‌ کش‌های خوش‌ بینانه تورم هم به هیچ وجه کفافِ هزینه‌های کمر شکنِ درمان ؛ مسکن و سفره‌های خالی را نمی‌دهد. وقتی قدرت خرید به گروگان گرفته شده و تورم هر روز سفره‌ها را کوچک‌تر می‌کند ؛ تاخیر در پرداختِ همین حقوقِ ناچیز هم به معنایِ تحمیلِ فقرِ مطلق به کسانی ست که عمر و جوانی خود را در چرخه تولید و خدمتِ این کشور سپری کرده‌اند.‌ این وضعیتِ اسف بار نه یک چالشِ مالیِ گذرا که یک فاجعه ی زیر پوستی برای بازنشستگان است. سازمان تامین اجتماعی به عنوان صندوقی که حق‌ الناسِ میلیون‌ها کارگر در آن امانت است ؛ امروز در جایگاهِ متهمِ اصلیِ بی‌ تدبیری قرار گرفته است. تزریقِ قطره‌ چکانیِ مطالبات و توسل به اوراقِ بی‌ خریدار ؛ نشان‌ دهنده بن‌ بستی ست که مدیریتِ کلانِ این حوزه در آن گرفتار شده است. وقتی برای پرداختِ ۴۱ همتِ بدهی به بن‌ بست می‌خورد و پروژه متوقف می‌شود یعنی عملاً تامین اجتماعی از تامینِ بدیهی‌ترین وظیفه خود ناتوان است. وضعیتِ فعلی البته نه تنها در سازمان تامین اجتماعی که در تمام لایه های دولت نه فقط یک بحرانِ بانکی یا اداری که گواهی ست بر سقوطِ اولویت‌های اجتماعی در حکمرانیِ اقتصادی. البته این به معنای خوردن کفگیر به ته دیگ نیست. چرا که دولتی ها جلوی رو از نبود پول می گویند و پشت پرده همین پول ها را خرج ده ها و صدها پروژه می کنند که عملا نه به ایران مرتبط است نه به ایرانیان. به تمام اینها که گفته شد بنرین ده هزار تومانی را هم از امروز اصافه کنید تا ببینید معیشت بازنشستگان ؛ کارگرانِ شاغل ؛ معلمین ؛ کارمندان و سایر مردم به کدام ناکجا آباد ختم خواهد شد.

آیا مردم ایران در سال ۵۷ برای «حکومت دینی» انقلاب کردند؟ یک سؤال مهم تاریخی: مردم ایران در زمان شاه، در مجموع جامعه‌ای مذهبی بودند؛ مسجد، هیئت، نماز، روزه، زیارت و مناسک مذهبی بخش مهمی از زندگی بسیاری از مردم بود. پس آیا می‌توان گفت انگیزه اصلی انقلاب، «دین‌خواهی سیاسی» مردم بود؟ به نظر من، پاسخ به این سادگی نیست. مذهبی بودن مردم ≠ خواستن حکومت مذهبی بخش بزرگی از جامعه می‌توانست مسلمان و شیعه باشد، اما الزاماً تصور نمی‌کرد که روحانیت باید قدرت سیاسی مطلق را در اختیار داشته باشد. در سال ۵۷ گروه‌های مختلفی علیه شاه متحد شدند؛ مذهبی‌ها، ملی‌گراها، چپ‌ها، روشنفکران، دانشجویان و گروه‌های اجتماعی مختلف. اما پس از سقوط شاه، یک مسئله تعیین‌کننده مطرح شد: چه کسی قدرت را در دست می‌گیرد؟ در این مرحله، جریان مذهبی به رهبری خمینی از تشکیلات، شبکه اجتماعی و توان بسیج بسیار گسترده‌ای برخوردار بود و توانست قدرت سیاسی را به دست بگیرد. و از همین‌جا یک پارادوکس تاریخی شکل گرفت: جامعه‌ای که در آن دین عمدتاً بخشی از هویت و زندگی شخصی مردم بود، وارد دوره‌ای شد که دین به ساختار حکومت و قدرت سیاسی تبدیل شد. پنج دهه بعد چه اتفاقی افتاده است؟ وقتی دین با حکومت، قانون، اجبار، مجازات، قدرت و امتیازات سیاسی گره می‌خورد، ممکن است واکنش جامعه نیز تغییر کند. آنچه فردی پیش‌تر با اختیار انجام می‌داد، اگر به وسیله حکومت اجباری شود، می‌تواند برای بخشی از جامعه به نماد «اجبار حکومتی» تبدیل شود. مشکل دیگر زمانی ایجاد می‌شود که ظاهر مذهبی با رفتار اخلاقی فاصله بگیرد. اگر کسی از تقوا، عدالت و اخلاق سخن بگوید اما در عمل گرفتار قدرت‌طلبی، فساد، تبعیض یا ریا باشد، آسیب آن فقط به اعتبار آن فرد محدود نمی‌شود؛ اعتماد مردم به گفتمانی که او نمایندگی می‌کند نیز آسیب می‌بیند. شاید به همین دلیل است که امروز باید میان: دین شخصی مردم و دین رسمی و حکومتی تفاوت جدی قائل شویم. شاید یکی از تلخ‌ترین پارادوکس‌های پنج دهه گذشته همین باشد: «حکومتی که قرار بود جامعه را دینی‌تر کند، ممکن است در عمل بخشی از جامعه را از دین حکومتی و رسمی دور کرده باشد.» اما آیا این فقط یک برداشت است؟ یا واقعاً پژوهش‌های اجتماعی نشان می‌دهند که دینداری در ایران کاهش یافته است؟ این بخش را باید با آمار و پژوهش بررسی کرد، نه با حدس و احساس. #ایران #انقلاب۵۷ #دین #جامعه #جمهوری_اسلامی #سکولاریسم #تاریخ_معاصر #کانال_ققنوس

میدونین این تصویر چیه؟! ‏لحظه ای که طلافروش النگو دختربچه ۲ساله رو قیچی میکنه ‏چرا؟!!! چون رهن خونه شون ۵۰ درصد افزایش داشته ‏به همین سادگی ‏ملت در کشور ابرقدرت منطقه این مدلی زندگی

ویدیویی از دستگیری تروریستای حوثی ها توسط ارتش یمن 🔵

در ۸ سپتامبر، جنگنده‌های چندمنظوره میتسوبیشی F-2A متعلق به نیروی هوایی خوددفاع ژاپن (JASDF) فرود تاریخی در هند انجام دادند تا در رزمایش وییر گاردین ۲۶ شرکت کنند، رزمایشی که هدف آن تقویت همکاری، افزایش قابلیت همکاری، و تبادل تخصص با نیروی هوایی هند در میان نگرانی‌های امنیتی مشترک است. Neocon ✍

ولی اینجا حامد بهداد حرف دل همه‌ی مارو زد و تمام : عمر و جوونی ما تباه میشه اينجا بخاطر این جبر جغرافیایی که گرفتارش شدیم تو زندانش افتاديم .. انگاری خوشبختی به ما نیومده 😢

هزینه تحریم را چه کسی می‌پردازد؟ تحریم در واشنگتن یا بروکسل تصویب می‌شود، اما هزینه آن می‌تواند در سفره یک خانواده ایرانی ظاهر شود. چگونه؟ وقتی انتقال پول سخت می‌شود، هزینه واردات بالا می‌رود. وقتی واردات مواد اولیه و تجهیزات گران‌تر می‌شود، هزینه تولید افزایش پیدا می‌کند. وقتی سرمایه‌گذار خارجی از بازار ایران دور می‌شود، سرمایه و فناوری کمتری وارد کشور می‌شود. وقتی درآمدهای ارزی دولت تحت فشار قرار می‌گیرد، فشار بر بازار ارز بیشتر می‌شود. و وقتی ارزش پول ملی کاهش پیدا می‌کند، قیمت کالاها و خدمات بالا می‌رود و قدرت خرید حقوق‌بگیران کاهش پیدا می‌کند. بانک جهانی نیز تصریح کرده که تحریم‌ها صادرات ایران را محدود کرده، هزینه معاملات را افزایش داده و به انتقال فناوری و جذب سرمایه خارجی آسیب زده‌اند. حتی بانک جهانی برآورد کرده که رفع تحریم‌ها، از مسیر کاهش هزینه تجارت و آزاد شدن خدمات مالی و حمل‌ونقل بین‌المللی، می‌تواند رفاه سرانه ایران را افزایش دهد. پس تحریم فقط یعنی: «نفت کمتر بفروشیم» نیست. تحریم یعنی: پول سخت‌تر منتقل شود؛ سرمایه کمتر وارد شود؛ فناوری کمتر برسد؛ تجارت گران‌تر شود؛ ریسک بیشتر شود؛ و در نهایت قدرت خرید مردم کاهش پیدا کند. البته تمام مشکلات اقتصادی ایران را نمی‌توان به تحریم نسبت داد. سوءمدیریت، کسری بودجه، سیاست‌های پولی و ارزی و فساد ساختاری نیز سهم خودشان را دارند. اما نادیده گرفتن نقش تحریم هم به همان اندازه غیرعلمی است. مسئله اصلی شاید این باشد: آیا ایران می‌تواند همزمان با اصلاحات داخلی، دوباره به اقتصاد رسمی جهان متصل شود؟ چون کشوری با نفت، گاز، معادن، نیروی انسانی و بازار بزرگ داخلی، اگر نتواند با هزینه متعارف با جهان معامله کند، بخش بزرگی از ظرفیت اقتصادی خودش را از دست می‌دهد. #تحریم #اقتصاد_ایران #تورم #قدرت_خرید #سرمایه_گذاری #اقتصاد_جهانی #کانال_ققنوس

دل رُبایانه دگر بر سرِ ناز آمده‌ای از دلِ ما چه به جا مانده که باز آمده‌ای؟ -صائب ‌تبریزی.

‍ حوثی‌ها در حال جذب و اعزام سربازان کودک به خط مقدم هستند، در حالی که کودکان مسلح دیده می‌شوند که تفنگ به دست دارند و شعار می‌دهند، «مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل.»

‍ . همخوانی زیبا و شنیدنیِ ترانه‌های کُردی و گیلکی (گیلانی) ایران، فقط محل تجمع اقوام و ایلات گوناگون نیست؛ مجمع‌الجزایری از رنگ‌ها و الوان زیبا و پوشش‌های خوش‌دوخت و چشم‌نواز ایرانی نیز هست./ قرمطی *ارسالیِ جناب ابراهیم ملکی از شهروندان کُرد

تحریم فقط جلوی فروش نفت را نمی‌گیرد؛ گردش اقتصاد را گران می‌کند وقتی درباره تحریم‌های ایران صحبت می‌کنیم، معمولاً ذهن‌ها به نفت و صادرات محدود می‌شود. اما بخش مهم‌تر ماجرا جایی دیگر است: بانک. صندوق بین‌المللی پول گزارش کرده که تحریم‌ها روابط بانکی کارگزاری ایران را به‌شدت تخریب کرده‌اند؛ به‌طوری‌که تعداد این روابط از حدود ۶۳۳ رابطه در سال ۲۰۰۶ به حدود ۵۰ رابطه در سال ۲۰۱۴ کاهش یافت. یعنی چه؟ یعنی انتقال پول، تأمین مالی تجارت، گشایش اعتبار، سرمایه‌گذاری خارجی و حتی انجام یک معامله ساده بین‌المللی برای ایران دیگر مانند یک کشور عادی انجام نمی‌شود. وقتی بانک‌های معتبر جهان حاضر نیستند با بانک‌های ایرانی کار کنند، ایران مجبور می‌شود از مسیرهای غیرمستقیم، واسطه‌ها و شبکه‌های پیچیده مالی استفاده کند. نتیجه؟ هزینه بیشتر، ریسک بیشتر و زمان بیشتر. بانک جهانی نیز نشان داده که رفع تحریم‌ها فقط از طریق افزایش صادرات نفت اثرگذار نیست؛ کاهش هزینه تجارت و دسترسی دوباره به خدمات مالی و حمل‌ونقل بین‌المللی به‌تنهایی می‌تواند اثر قابل‌توجهی بر رفاه اقتصادی ایران داشته باشد. پس مسئله فقط این نیست که: «چقدر نفت می‌توانیم بفروشیم؟» سؤال بزرگ‌تر این است: چقدر از پول، سرمایه، فناوری و تجارت جهانی را می‌توانیم با هزینه عادی وارد اقتصاد ایران کنیم؟ ایران از اقتصاد جهان کاملاً جدا نشده است؛ اما به شکلی بسیار پرهزینه و پرریسک به آن متصل مانده است. و این هزینه، در نهایت از جیب چه کسی پرداخت می‌شود؟ مردم. #تحریم #اقتصاد_ایران #انزوای_اقتصادی #بانک #سرمایه_گذاری #تجارت_جهانی #تورم #کانال_ققنوس

ایران واقعاً از اقتصاد جهان خارج شده است؟ شاید پاسخ دقیق این باشد: نه کاملاً؛ اما ایران از بخش مهمی از اقتصاد رسمی و عادی جهان کنار گذاشته شده است. ایران هنوز نفت می‌فروشد، کالا صادر و وارد می‌کند و با کشورهای مختلف تجارت دارد؛ اما مسئله اصلی اینجاست که بسیاری از این مبادلات دیگر با شرایط عادی انجام نمی‌شوند. وقتی بانک‌های ایرانی نمی‌توانند به‌سادگی با بانک‌های معتبر جهان کار کنند، انتقال پول دشوار و پرهزینه می‌شود. وقتی سرمایه‌گذار خارجی از ترس تحریم وارد ایران نمی‌شود، سرمایه و فناوری وارد نمی‌شود. وقتی تجارت به واسطه‌ها و مسیرهای غیرمستقیم وابسته می‌شود، هزینه تمام‌شده کالا افزایش پیدا می‌کند. و وقتی یک کشور برای دسترسی به منابع مالی خود مجبور به پرداخت هزینه‌های اضافی و پذیرش ریسک‌های بزرگ‌تر است، در نهایت مردم هزینه این انزوا را پرداخت می‌کنند. پس مسئله فقط «تحریم نفت» نیست. مسئله، قطع شدن ارتباط عادی ایران با شبکه مالی، سرمایه‌گذاری، فناوری و تجارت جهانی است. ایران منابع کمی ندارد؛ اما اقتصادی که به جهان متصل نباشد، نمی‌تواند از تمام ظرفیت منابع خود استفاده کند. به نظر شما اگر ایران به نظام مالی و اقتصاد جهانی دسترسی عادی پیدا کند، مهم‌ترین اثر آن بر زندگی مردم چه خواهد بود؟ #تحریم #اقتصاد_ایران #انزوای_اقتصادی #سرمایه_گذاری #تورم #کانال_ققنوس

🔥 وقتی حلقه نیابتی‌ها ضعیف می‌شود، فشار به داخل می‌رسد جمهوری اسلامی سال‌ها با ساخت و حمایت از نیروهای نیابتی، برای خود «عمق راهبردی» ایجاد کرد؛ از حزب‌الله لبنان تا حوثی‌های یمن. اما اگر روند تضعیف این دو نیرو ادامه پیدا کند، تهران یکی از مهم‌ترین اهرم‌های فشار منطقه‌ای خود را از دست خواهد داد. حوثی‌ها برای جمهوری اسلامی فقط یک گروه یمنی نیستند؛ موقعیت آنها در دریای سرخ و باب‌المندب، یک اهرم مهم ژئوپلیتیکی ایجاد کرده بود. حزب‌الله هم سال‌ها مهم‌ترین بازوی منطقه‌ای جمهوری اسلامی محسوب می‌شد. اما یک نکته مهم وجود دارد: تضعیف نیروهای نیابتی به‌تنهایی به معنای فروپاشی جمهوری اسلامی نیست. حکومت همچنان سپاه، دستگاه امنیتی و ابزارهای سرکوب داخلی را در اختیار دارد. اما با از دست رفتن تدریجی اهرم‌های منطقه‌ای، یک اتفاق مهم رخ می‌دهد: حکومت مجبور می‌شود بیش از گذشته برای حفظ خود به داخل ایران تکیه کند. و آنجاست که مسئله اصلی دیگر یمن و لبنان و سوریه نیست... مسئله، مردم ایران خواهند بود. اگر فشار اقتصادی، نارضایتی اجتماعی و بحران مشروعیت هم‌زمان تشدید شوند، هزینه حفظ این ساختار برای حکومت به‌مراتب سنگین‌تر خواهد شد. ❓به نظر شما اگر حزب‌الله و حوثی‌ها واقعاً تضعیف شوند، جمهوری اسلامی تا چه اندازه توان جبران این خلأ را خواهد داشت؟ #ایران #جمهوری_اسلامی #حوثی_ها #حزب_الله #یمن #لبنان #محور_مقاومت #تحولات_منطقه #کانال_ققنوس

🔥 ایران در کدام مسیر قرار می‌گیرد؛ سقوط، مذاکره یا ونزوئلایی‌شدن؟ اگر همه معادلات امروز را کنار هم بگذاریم، تصویر ایران پیچیده اما روشن است: فشار خارجی، بحران اقتصادی، سقوط قدرت خرید، نارضایتی اجتماعی و تضعیف شبکه منطقه‌ای جمهوری اسلامی همزمان در حال اثرگذاری بر ساختار قدرت هستند. اما آیا این یعنی سقوط حکومت نزدیک است؟ نه لزوماً. اعتراضات گسترده به‌تنهایی برای تغییر حکومت کافی نیست. نقطه تعیین‌کننده زمانی است که اعتراض خیابانی با اعتصاب‌های سراسری، بحران اقتصادی و شکاف در ساختار امنیتی و سیاسی پیوند بخورد. در آن صورت، معادله می‌تواند به‌سرعت تغییر کند. سه مسیر اصلی پیش روی ایران 🔴 مسیر اول؛ فرسایش و ونزوئلایی‌شدن حکومت باقی می‌ماند، اما اقتصاد ضعیف‌تر، پول ملی بی‌ارزش‌تر و فقر گسترده‌تر می‌شود. این خطر شاید از یک بحران کوتاه‌مدت هم بیشتر باشد؛ چون جامعه را سال‌ها فرسوده می‌کند. 🟠 مسیر دوم؛ مذاکره و تغییر سیاسی فشار اقتصادی و خارجی ممکن است بخشی از ساختار قدرت را به این نتیجه برساند که ادامه تقابل هزینه‌ای بیشتر از منافع آن دارد. در این حالت، مذاکره با خارج می‌تواند آغازگر کاهش تنش و حتی تغییرات جدی سیاسی در داخل شود. 🔴 مسیر سوم؛ اعتراضات گسترده و گذار سیاسی اگر اعتراضات سراسری شکل بگیرد و همزمان اعتصاب‌ها گسترش پیدا کند و در ساختار قدرت نیز شکاف ایجاد شود، احتمال یک گذار سیاسی واقعی به‌طور جدی افزایش خواهد یافت. و یک متغیر بسیار مهم: سرنوشت نیابتی‌های جمهوری اسلامی. اگر حوثی‌ها در یمن تضعیف شوند، فشار بر گروه‌های مسلح نزدیک به ایران در عراق افزایش یابد و شبکه منطقه‌ای تهران بیش از پیش محدود شود، یکی از ابزارهای مهم قدرت خارجی جمهوری اسلامی تضعیف خواهد شد. در چنین شرایطی، تهران مجبور می‌شود منابع بیشتری را برای حفظ موقعیت داخلی خود هزینه کند. --- برآورد فعلی اگر امروز مجبور باشیم سناریوها را وزن بدهیم: 🟡 ادامه فرسایش و ونزوئلایی‌شدن: ۳۵٪ 🟠 مذاکره و تغییرات سیاسی جدی: ۳۰٪ 🔴 اعتراضات گسترده + شکاف در حاکمیت + تغییر بزرگ سیاسی: ۲۵٪ ⚫ سقوط سریع و ناگهانی: ۱۰٪ اما این اعداد ثابت نیستند. اگر بحران اقتصادی + اعتراضات سراسری + اعتصاب‌ها + شکاف در نیروهای امنیتی همزمان رخ دهد، وزن سناریوی تغییر سیاسی می‌تواند ناگهان بالا برود. کلید آینده ایران فقط در خیابان نیست؛ در اتصال خیابان، اقتصاد و شکاف درون ساختار قدرت است. اگر این سه به هم متصل شوند، دیگر با یک «بحران اقتصادی» یا «اعتراض اجتماعی» روبه‌رو نیستیم؛ با بحران بقای یک نظام سیاسی روبه‌رو خواهیم بود. به نظر شما ایران بیشتر به سمت مذاکره و تغییر سیاسی می‌رود یا فرسایش و ونزوئلایی‌شدن؟ #ایران #اعتراضات #اقتصاد_ایران #مذاکره #تحریم #سپاه #حوثی‌ها #عراق #آینده_ایران #ونزوئلا #کانال_ققنوس

🔥 بعد از حوثی‌ها؛ نوبت نیابتی‌های ایران در عراق است؟ اگر حوثی‌ها در یمن تضعیف شوند، یک سؤال مهم مطرح می‌شود: آیا عراق، جبهه بعدی شبکه نیابتی جمهوری اسلامی خواهد بود؟ به نظر می‌رسد فشارها بر گروه‌های مسلح نزدیک به ایران در عراق در حال افزایش است؛ از فشار سیاسی برای خلع سلاح گرفته تا احتمال برخورد نظامی در صورت حمله این گروه‌ها به آمریکا یا اسرائیل. اما عراق با یمن تفاوت بزرگی دارد. گروه‌های نزدیک به ایران در عراق فقط یک نیروی نظامی نیستند؛ آنها در ساختار سیاسی و امنیتی عراق نیز نفوذ دارند. بنابراین احتمالاً ابتدا فشار سیاسی، تحریم و تلاش برای خلع سلاح افزایش پیدا می‌کند. اما اگر این گروه‌ها وارد حمله مستقیم علیه اسرائیل یا منافع آمریکا شوند، معادله می‌تواند تغییر کند. اسرائیل چه زمانی وارد بازی می‌شود؟ به نظر من اسرائیل الزاماً منتظر پایان کامل جنگ یمن نمی‌ماند. اگر از خاک عراق حمله موشکی یا پهپادی علیه اسرائیل انجام شود، یا گروه‌های عراقی مستقیماً وارد جنگ شوند، احتمال حملات هدفمند اسرائیل به زیرساخت‌ها و فرماندهان این گروه‌ها افزایش خواهد یافت. یعنی ممکن است اتفاقات به این شکل پیش برود: یمن → تضعیف حوثی‌ها ⬇️ عراق → فشار برای خلع سلاح گروه‌های نزدیک به ایران ⬇️ مقاومت گروه‌ها یا حمله به آمریکا و اسرائیل ⬇️ ورود مستقیم‌تر اسرائیل و احتمالاً آمریکا ⬇️ تضعیف یکی دیگر از حلقه‌های شبکه منطقه‌ای جمهوری اسلامی البته این به معنی قطعی بودن چنین سناریویی نیست؛ اما اگر چند جبهه به‌صورت همزمان علیه نیروهای نیابتی ایران فعال شوند، تهران با یک مشکل اساسی روبه‌رو خواهد شد: چگونه می‌توان همزمان از چند جبهه دفاع کرد، بدون اینکه هزینه آن به داخل ایران منتقل شود؟ شاید مسئله اصلی آینده دیگر «قدرت نیابتی‌های ایران» نباشد؛ بلکه این باشد که کدام حلقه از این زنجیره زودتر از بقیه فرو می‌ریزد. به نظر شما بعد از یمن، عراق وارد مرحله تعیین‌کننده می‌شود یا هنوز زود است؟ #ایران #عراق #حوثی‌ها #اسرائیل #سپاه #نیابتی‌ها #خاورمیانه #یمن #کانال_ققنوس

🔥 یمن؛ آیا «پیمان مکه» وارد مرحله عمل می‌شود؟ تحولات اخیر یمن می‌تواند آغاز یک مرحله تازه باشد. حملات حوثی‌ها به خاک عربستان، اکنون فقط یک درگیری میان عربستان و حوثی‌ها نیست؛ بلکه می‌تواند نخستین آزمون جدی پیمان دفاعی مکه میان عربستان، پاکستان و ترکیه باشد. اما آیا پاکستان و ترکیه وارد خاک یمن خواهند شد؟ 🔹 سناریوی اول؛ محتمل‌تر پاکستان و ترکیه بدون ورود مستقیم به جنگ زمینی، توان دفاعی عربستان را تقویت می‌کنند؛ از پدافند هوایی و اطلاعات گرفته تا پهپاد، جنگ الکترونیک و حفاظت از زیرساخت‌های حساس. 🔹 سناریوی دوم اگر حملات حوثی‌ها ادامه پیدا کند و خسارت و تلفات سنگینی به عربستان وارد شود، احتمال عملیات محدود علیه توان موشکی و پهپادی حوثی‌ها افزایش پیدا می‌کند. 🔹 سناریوی سوم؛ خطرناک‌ترین در صورت ورود مستقیم‌تر ایران به پشتیبانی نظامی از حوثی‌ها، بحران می‌تواند از یمن فراتر برود و به یک رویارویی منطقه‌ای تبدیل شود؛ یک طرف ایران و حوثی‌ها و طرف دیگر عربستان، پاکستان، ترکیه و احتمالاً آمریکا. اما یک نکته مهم وجود دارد: پیمان مکه لزوماً به معنای لشکرکشی پاکستان و ترکیه به یمن نیست. هدف اولیه، دفاع از عربستان است؛ اما اگر حملات حوثی‌ها ادامه پیدا کند، دفاع می‌تواند به عملیات تهاجمی علیه توان نظامی آنها تبدیل شود. و این برای جمهوری اسلامی اهمیت ویژه‌ای دارد. اگر حوثی‌ها تضعیف شوند، پس از ضربات سنگینی که حزب‌الله متحمل شده، یکی دیگر از مهم‌ترین بازوهای منطقه‌ای جمهوری اسلامی ضعیف خواهد شد. شاید مسئله اصلی دیگر این نباشد که حوثی‌ها تا چه زمانی می‌توانند بجنگند؛ بلکه این باشد که جمهوری اسلامی تا چه زمانی می‌تواند شبکه نیابتی خود را حفظ کند. به نظر شما، حوثی‌ها در نهایت به سمت مذاکره خواهند رفت یا وارد یک جنگ فرسایشی و پرهزینه می‌شوند؟ #یمن #حوثی‌ها #عربستان #پاکستان #ترکیه #ایران #پیمان_مکه #خاورمیانه #کانال_ققنوس

در مورد سرطان پستان و وضعیت آن در ایران از زبان رئیس انجمن جراحی پستان کشور دکتر ناهید نفیسی: قبل از خواندن پست ، دقت کنید  که سرطان پستان شایع‌ترین سرطان در میان زنان ایران و جهان است. بیش از یک چهارم از کل سرطان های زنان ایرانی را سرطان پستان تشکیل می‌دهد. مهترین نکته این است که همه خانم‌ها صرف نظر از سابقه خانوادگی سرطان و …. باید از سن ۴۰ سالگی غربالگری سرطان پستان را آغاز کنند و هر یک تا دو سال تحت نظر ‌پزشک و تا حدود ۷۴ سالگی آن را تکرار کنند. سالانه بین ۲۳ تا ۲۵ هزار مورد جدید ابتلا به سرطان پستان در ایران ثبت می‌شود که این رقم به معنای ابتلای تقریبی یک خانم در هر نیم ساعت است. سن شیوع سرطان پستان در ایران حدود ۱۰ سال جوان‌تر از میانگین جهانی است. میانگین سنی ابتلا در ایران بین ۴۸ تا ۵۰ سالگی است اما میانگین جهانی در سن ۶۰ سالگی قرار دارد. حدود ۲۵ درصد از بیماران در ایران زیر ۴۰ سال سن دارند. شیوع سالیانه سرطان پستان در ایران روندی افزایشی و تند دارد. از عوامل خطر این سرطان: مصرف دخانیات و قلیان، افزایش سن ازدواج، بارداری در سنین بالا یا نداشتن فرزند و عدم شیردهی، چاقی، آلودگی هوا، تغییر الگوی تغذیه و مصرف غذاهای ناسالم از عوامل محافظت کننده در برابر این سرطان: کنترل چاقی و کاهش وزن می‌تواند تا ۴۷ درصد ریسک ابتلا به سرطان پستان را در زنان کاهش دهد. بارداری پیش از ۳۰ سالگی و شیردهی به فرزند غربالگری: همه بانوان با رسیدن به سن ۴۰ سالگی، حتی بدون داشتن هرگونه علامت یا سابقه خانوادگی، یک ماموگرافی پایه انجام دهند تا روند سلامت بافت سینه ثبت و طبق نظر پزشک تکرار شود. غربالگری با ماموگرافی معمولاً پنج سال پیش از سن ابتلای جوان‌ترین فرد مبتلا در بستگان درجه یک آغاز می‌شود؛ به‌عنوان نمونه اگر فردی در ۴۱ سالگی مبتلا شده باشد، بستگان او باید از ۳۶ سالگی ماموگرافی را شروع کنند. برای افرادی که بستگان درجه یک آن‌ها مبتلا بوده‌اند، غربالگری کلی از سن ۲۵ سالگی نه با ماموگرافی، بلکه با سونوگرافی و ام‌آرآی متناوب آغاز می‌شود تا به سنی برسند که ماموگرافی کارایی داشته باشد. ادعاهایی مانند ترکیدن کیست‌ها یا پخش‌شدن تومور در اثر فشار دستگاه ماموگرافی کاملاً غیرعلمی است کیست‌های ساده پستان هیچ‌گاه بدخیم نمی‌شوند، تحت‌فشار ماموگرافی پاره نخواهند شد و برای درمان یا تخلیه کیست به اقدام مستقیم پزشک با سوزن نیاز است. اگر تومور در مراحل اولیه و زیر یک سانتی‌متر و پیش از درگیری غدد لنفاوی زیر بغل کشف شود، در بخش عمده‌ای از بیماران حتی نیازی به شیمی‌درمانی نخواهد بود. کمتر از ۱۰ درصد توده‌های بدخیم با درد همراه‌اند و ۹۰ درصد توده‌های سرطانی هیچ دردی ندارند؛ ازاین‌رو بیماران به‌اشتباه تصور می‌کنند نبود درد نشانه بی‌خطری توده است. رئیس انجمن جراحی پستان کشور با تأکید بر نقش کلیدی حمایت روانی همسر و خانواده در بهبود بیماران اظهار کرد: حذف چتر حمایتی روانی از سوی همسر می‌تواند در کمتر از شش ماه یک سرطان مهارشده را به سمت متاستاز و وخامت حال بیمار سوق دهد. (لینک) @Scientometric

‍ #فوری دونالد ترامپ ویدئویی منتشر کرده که در پایان اون بخشی از سخنرانی‌اش در زمان آغاز حملات مشترک آمریکا و اسرائیل به جمهوری اسلامی آورده شده: «خطاب به مردم بزرگ و سرافراز ایران، امشب می‌گویم که ساعت آزادی شما نزدیک است. وقتی کار ما تمام شد، حکومت خود را به دست بگیرید. این حکومت از آنِ شما خواهد بود.»

درتاریخ بنویسید ماها تلاشگر بودیم شریف و نجیب اصیل و ریشه دار اما امااااا جای سخت تاریخ زندگی کردیم…. ..