تـاروپـود🖤

من کی ام دریای بی آرام خسته و دیوانه ای ناکام تو مرا آرام کن آرام خاک ساحل را به سر میریزم در شب طوفانی چشمه ها از دیده میریزم با غمی پنهانی آرزو دارم تو را ای دختر دریای من چون غنچه ی زیبا ببویم قصه ی تاریک رنج انتظارم را به اشک دیدگان غم بشویم مو به مو غم های سرگردانی ام را خسته در گوش تو گویم همچو گل صد بار دگر بوسم تو را صد باره ی دیگر ببویم آه من کی ام دریای بی آرام دیوانه ای ناکام آه من کی ام دریای بی آرام دیوانه ای ناکام آرزو دارم تو را ای دختر دریای من چون غنچه ی زیبا ببویم قصه ی تاریک رنج انتظارم را به اشک دیدگان غم بشویم مو به مو غم های سرگردانی ام را خسته در گوش تو گویم همچو گل صد بار دگر بوسم تو را صد باره ی دیگر ببویم آه من کی ام دریای بی آرام دیوانه ای ناکام آه من کی ام دریای بی آرام دیوانه ای ناکام

با صدای بی صدا مثل یه کوه، بلند مثل یه خواب، کوتاه یه مرد بود، یه مرد با دستای فقیر با چشمای محروم با پاهای خسته یه مرد بود، یه مرد شب با تابوت سیاه نشست توی چشماش خاموش شد ستاره افتاد روی خاک سایه اش هم نمی موند هرگز پشت سرش غمگین بود و خسته تنهای تنها با لب های تشنه به عکس یه چشمه نرسید تا ببینه قطره، قطره، قطره آب، قطره آب در شب بی تپش این طرف، اون طرف می افتاد تا بشنوه صدا، صدا، صدای پا، صدای پا