zizi core:

قول های فراموش شده همان دروغ های از سر اجبار هستند.

سپهر بابا کجایی

اگه اشتباه پنجاه و هفت نبود انقد جوون از دست نمیدادیم

دیگه کم‌کم وقتشه با پونزده‌سالگیم خداحافظی کنم و بسپارمش به خاطره‌هام. با همه‌ی روزای خوبش، با همه‌ی آرزوهایی که بعضیاشون برآورده شد و بعضیاشون نه. با روزایی که ذوق داشتم و حالم خوب بود، با روزایی که چیزای جدید تجربه کردم، با وقتایی که کنار دوستام بودم و کنار آدمایی که دوستشون داشتم. با شبایی که با گریه صبح شد و آدمایی که اومدن، موندن یا رفتن. همه‌ی اینا می‌رن تو خاطرات پونزده‌سالگی و من حتی روزایی که حالم بد بود رو هم دوست دارم چون تجربه شدن، درس شدن، منو قوی‌تر کردن. خوشحالم که آدمایی تو زندگیم هستن مثل مهلا که همیشه واقعیتو نشونم می‌ده، سونیا که همیشه پشتمه و تاییدم می‌کنه، فاطمه که رندوم‌ترین شکل ممکن، اخلاقای بد منو جلو چشمم می‌ذاره، مهدیا که می‌ذاره اذیتش کنم، النا که حواسش به کارامه، مامانم که برای آینده‌م تلاش می‌کنه و نگرانمه، بابام که هر وقت دنیا سنگین میشه، آغوششه پناهم، و دوستای جدیدم که کناراشون حالم خوبه و مدرسه رو برام قابل‌تحمل‌تر کردن. در کل، خدا رو بابت تک‌تک آدمای زندگیم شکر می‌کنم؛ چه اونایی که اسمشون اینجا هست، چه اونایی که نیست. چون همه‌شون بهم یاد دادن چطور حال خودمو خوب کنم، چطور برای خودم تصمیم بگیرم و پاش وایستم، و از همه مهم‌تر، چطور برای خودم ارزش قائل بشم. امیدوارم شونزده‌سالگی کنار آدمایی که دوستشون دارم همین‌قدر قشنگ بگذره 🎀