شیشه

‏این آدمها شکل تک تک ما بودن، با رویاها، با چیزایی که هر روز توی سرشون بهش فکر می‌کردن. عاشق میشدن، میخندیدن، سرشونو روی پای مادرشون میذاشتن. با کلی آرزو. این چه سرنوشتی بود. ویرون بشه سردخونه‌ها.

‏اون قسمت از سلول های مغزم که مسئول درک زندگی عادی بود، از دی امسال دچار مرگ سلولی شدن.

ما تركا براي گريه کردن، واحد اندازه گيري داریم. مثلا میگیم: بير گُز اغلاديم ‏یعنی: اندازه يك چشم گريستم. من این روزا دو چشم گریه می‌کنم و کافی نیست.

مولانا میگه: هر که ز غوغا وز سر سودا سرکشد اینجا سر ببریدش

‏دارم پستای جدید وحید آنلاین رو می‌بینم. دارم از بین میرم.

یه انسان با چه تفکری با چه ایدئولوژی میتونه با یه انسان بی‌گناه اینکارو کنه؟

‏عکس جمجمه بروجرد رو دیدم. چطور میشه یه انسان با یه انسان دیگه اینکارارو بکنه؟ چطور شبا میخوابید؟ چطور همسر و بچه‌تونو در آغوش می‌کشید؟ وقتی خودتون میخواید صفت وحشی به کسی بدید خودتون رو مثال میزنید؟

من از همه چی حالم بد میشه، مشکل از شماها نیست، من حالم اصلا خوب نیست.

‏از جلو جلو ذوق کردنتون سر هر چیزی حالم بد میشه

09:22’

بعله، حلوا وقتی برای خودت نباشه شیرینه.

رو دیوار پارکینگی که ماشینمو گذاشته بودم نوشته بود: «انتظاری در دنیا دردناک‌تر از انتظار عدالت نیست.»

بابا صاحب حُسن، بيا انقد اين پا و اون پا نكن

‏آنلاین میشم، اسکرول می‌کنم و توی سیاهی فرو میرم.

خبر کشته‌شده‌ها رو می‌خونم و توی سیاهی فرو میرم.

‏غم نمیذاره خواب به آدم بچسبه، من این‌ روزا تو خوابام هم غمگینم.