شیشه

بابا ما همون غصه‌ی کم، بسه‌مون بود همون به پُك سيگار

خسته شدم. از همه چی بریدم.

اختلال شدید اینترنت داریم بازم میریم در قعر سکوت و بی‌خبری

غمگینم

‏بچه‌ها هر چی شد، یادتون نره که دوستتون دارم.

«عزیز من، من برای تو طور دیگری گریسته‌ام.» هر بار که عکست رو جایی دیدم

از ۷ صبح که بیدار شدم و یادم افتاد سالروز توئه گریه کردم عکستو استوری که می‌کردم گریه کردم پشت فرمون گریه کردم تو بی‌کس ترین مظلوم بودی اینکه کسی نبود که تو سردخونه تحویلت بگیره همین برای سالها غم کافیه اینکه یتیم بودی و بزرگ شدی و کارگری کردی و در حقت عدالتی ندیدی دلم از همه چی میشکنه

در حالیکه کارای عادی روزمره رو انجام میدم، گریه می‌کنم. گریه می‌کنم و تموم نمیشه اشکام.

از سری زیبایی‌های رایگان زندگی

"آزادی بر نان مقدم است. آزادی بر همه‌چیز مقدم است." @nabayad_m

اینطوری‌ام که زیاد به آخرش فکر نمی‌کنم. سرباز هم که بودم به روز آخر زیاد فکر نمی‌کردم. بیشتر به امروزم، این هفته که توشم و مسئولیت امروزم و اهداف کوتاهم فکر می‌کردم. جایی خونده بودم که یک زندانی هم بهتره به روز اخر زندانش زیاد فکر نکنه چون دیوونه می‌شه. فکر کردن به روز آخر، آن لحظه رویایی و نورانی و آزادی، اگرچه تأثیر موقت دلپذیری داره، اما فورا مثل موجی که برمی‌گرده به دریا عمل می‌کنه، حجمی از شن‌ها و صدف‌ها و شاید آدم‌ها رو در خودش می‌بلعه و پایین می‌کشه. یعنی فقط برنمی‌گرده، بلکه چیزهایی رو هم خراب می‌کنه. وقتی ویدیو و عکس ai و هر نوع روایت‌پردازی از رویاها رو می‌بینم یا حتی وقتی خودم تخیلش می‌کنم، حتما شیرینه، اما ویدئو یا خیال که تموم می‌شه، من برمی‌گردم به واقعیت زندگیم، اما در جایی پایین‌تر از قبل. فرسوده‌کننده است. انگار هی دارم آینده رو مثل سیگار مصرف می‌کنم. داشتن "هدفی مشخص" ما رو امروز هدایت می‌کنه، اما پیوسته فکر کردن به آرزوها، اقامت در آرزوها!، به حرکت امروز لطمه می‌زنه. معین دهاز

مثل یه زخم کهنه شدی که جاش هیچ‌وقت خوب نمیشه.

حیف

«عزیز من، من برای تو طور دیگری گریسته‌ام.»

ای شادی آزادی روزی که تو بازآیی با این دل غم پرور من با تو چه خواهم کرد

سلام ♥️