زثولیت

جرات داری این مسیجم رو پرایوت شیر بزن.

خیلی خوب خودمو دیس میکنم.

هنگامی که می‌خواستند اقبال زث را بنویسند در همان حین، بخت او با بدی زنا می‌کرد و ماحصل آن بدبختی‌اش شد‌. زث به گمانم دستمال حیض بخت‌ات تو بودی و برای این بختِ بد، دویست و هفتاد روز به شکم مادرت‌ لگد می‌زدی؟ #زث.

ما که نمیدونیم.

چطور همه‌چیز رو خوشگل می‌نویسی دست از سرم بردار آدم حسابی.

وای اینو یکی قبلا فرستاده بود برام.

پرایوت‌شیرعلی:نمیدونم چرا انقدر بد میارم تو زندگیم چند وقته زثی هروقت پرایوت‌شیرعلی پرایوت‌شیر میکنه:

کثافتا.

پرایوت‌شیر.‌

یالا بگو برای کی فرستادی؟

بابا خب پرایوت شیر نزن دیگه لعنتی.

(چقدر ملوس عصبی‌ام، بخورم خودمو🥹)

این قرمساق‌ها چنان اعصابم را از هم دریده‌اند آدم ناخودآگاه می‌خواهد بگوید چقدر لفظ "مقتول" به این‌ها می‌آید‌.‌ مثلا بگویند چرا این‌هارا کشتی؟ بگویم چون قرمساق بودند. یا مقتول‌های قرمساق ناعزیزم را عرزائیل گردن نمی‌گرفت، خودم گردن‌شان را گرفتم، منتها چون از زیست سر در نمی‌آورم، نمی‌دانستم این گردن محل عبور و مرور نفس است، پس همراه با گردن، نفسشان هم گرفت و با این اوضاعی که پیش آمده انگار زندگی‌شان را هم گرفته‌ام. دیگر تکرار نمی‌کنم، تبرئه‌‌ام کنید.

عزرائیل بسیار بی‌تدبیر است، مثالاً اگر بیاید و مرا با خود ببرد، به او می‌گویم که تدبیر درست این است که این نخاله آدم‌هارا جمع کنند و ببرد. کجا ببرد را نمی‌دانم، مثلاً اگر دوزخی هست، ببرد آن‌جا، اگر هم نیست که ما فرض را بر نیستی‌اش می‌دانیم، می‌تواند بین زمین و آسمان آواره نگه دارد. البته نظرات دیگری هم دارم که فقط به شرط آمدن‌اش خواهم گفت.

زاییده شدم، چشم‌باز کردم و اولین نر و ماده‌ای که دیدم، تیشه به دست بودند، عقیده‌‌ای پست داشتند و با خصم مغایرتی نداشتند. تیشه به ریشه‌ام می‌زدند و با عقایدی پست، پستی و بلندی زندگی‌ام را جا به جا می‌کردند. اجاقی کور داشتند و مرا آوردند که بسوزم تا اجاقشان روشن شود. ثلث اوضاع جبرخانگی ما این است و ما همچنان خدایی داریم که نیست. کشته شده یا مرده نمی‌دانم، اما این را مطمئنم که عزرائیل این خدا، بسیار کم‌کار شده. از کلنجار آسمانی که فاصله بگیریم، تمام مشکلات ما در زیر یک لحاف خلاصه می‌شود، اگر اسپرم حاوی من، به رحم نمی‌رسید، ما این همه دشواری نداشتیم! #زث

در یک جایی از ازل، زندگی را خیرات می‌کردند و مرا خبر نکردند. چنین شد که من از صف زندگی جاماندم، وگرنه این حجم از نزیستن مقبول نیست! #زث

.

در موازات اینجا، انگار من میدوم و‌ مابقی فلج‌اند و افلیج‌ها در تقلای قلم کردن پاهایم هستند. آیا در آخر من می‌مردم یا مفلوج‌ها و ای‌کاش جواب همان اولی باشد. #زث.