زثولیت

و ناگهان همه چیز پوچ می‌شود.

آقای قاضی، به یاد دارم که در هنگامه‌های پیش از او، عنصر اصلی تشکیل دهنده‌ام، مبتنی بر انعکاسی بود که از کنش‌ها دریافت و با عنوان واکنش منعکس می‌کردم. به نوعی در ارتباطاتم، آینه‌ای مقلد بودم‌ و این چنین خود را از اتهاماتی اعم از وجود سنگی و دمای زیر صفرم تبرئه می‌کردم.او که آمد تمام این معادلات برهم ریخت و عناصرم دچار تغییرات شیمیایی شد. می‌پرسید پس از او چه شد؟ خب جناب قاضی بیچارگی‌مان که هویداست؛ منتها دردش به سرم، او مرا با من آشنا کرد و من را غیر برید و به خود دوخت. لطفاً دیگر بیشتر از این از من حرف نکشید که حرافی هایم به درازا می‌کشد. اصلا مابقی بماند برای بعد، گفتار الانم چندان محکمه پسند نیست. [تک‌گویی اعترافی]

زثولیت، باهام قهری؟

سلام، می‌خواستم اینجا یه چیزی بذارم، منتها فرصت ندارم فکر کنم که چی بذارم و فلان. پس همین رو می‌فرستم تا بعد ببینم چی میشه. خداحافظ.

این روز‌ها، الف و نون فاعلیت، بر سر افعالِ منفعلم نشسته است.

آفریننده جویای یاران است، نه نعش‌ها و گله‌ها و مومنان. آفریننده جویای فرینندگان قرین خویش است؛ جویای آنانی که ارزش های تورا بر لوح‌های تو می‌نگارند. آفریننده جویای یاران است و دروندگان قرین خویش؛ زیرا همه چیز نزد او برای درویدن رسیده است. اما او را صد داس می‌باید و نیست. از این رو‌ خوشه هارا‌ می‌کند و‌ دژمناک است. آفریننده جویای یارانی‌ست که می‌دانند چگونه داس‌هایشان را برا کنند. آنان ویرانگران نام‌ خواهند گرفت و خوار شماران نیک و بد. اما آنان دروندگان‌اند و شاد خواران. زرتشت جویای آفرینندگان قرین خویش است و دروندگان قرین و شادخواران قرین. او را با گله‌ها و شبانان و نعش‌ها چه کار! ...من نه شبان خواهم بود نه گورکن.دیگر با مردم سخن نخواهم گفت. این آخرین بار بود که با یک مرده سخن گفتم. من به آفرینندگان به دروندگان، به شادخواران خواهم پیوست و رنگین کمان و پلگان ابرانسان را به همه ایشان خواهم نمود. سرود خویش را بر گوشه‌نشینان و جفت‌های گوشه نشین ساز خواهم کرد و دل آن کسی را که هنوز گوشی برای ناشنیده‌ها دارد از نیک‌بختی خویش گران‌بار خواهم ساخت. غایت خویش را پی خواهم گرفت و راه خویش در پیش. از فراز درنگیان و تن آسایان برخواهم جهید. بادا که فرا رفتن من، فرو رفتن آنان باشد. . #نیچه | چنین‌گفت‌زرتشت.

آفریننده جویای یاران است، نه نعش‌ها و گله‌ها و مومنان. آفریننده جویای فرینندگان قرین خویش است؛ جویای آنانی که ارزش های تورا بر لوح‌های تو می‌نگارند. آفریننده جویای یاران است و دروندگان قرین خویش؛ زیرا همه چیز نزد او برای درویدن رسیده است. اما او را صد داس می‌باید و نیست. از این رو‌ خوشه هارا‌ می‌کند و‌ دژمناک است. آفریننده جویای یارانی‌ست که می‌دانند چگونه داس‌هایشان را برا کنند. آنان ویرانگران نام‌ خواهند گرفت و خوار شماران نیک و بد. اما آنان دروندگان‌اند و شاد خواران. زرتشت جویای آفرینندگان قرین خویش است و دروندگان قرین و شادخواران قرین. او را با گله‌ها و شبانان و نعش‌ها چه کار! ...من نه شبان خواهم بود نه گورکن.دیگر با مردم سخن نخواهم گفت. این آخرین بار بود که با یک مرده سخن گفتم. من به آفرینندگان به دروندگان، به شادخواران خواهم پیوست و رنگین کمان و پلگان ابرانسان را به همه ایشان خواهم نمود. سرود خویش را بر گوشه‌نشینان و جفت‌های گوشه نشین ساز خواهم کرد و دل آن کسی را که هنوز گوشی برای ناشنیده‌ها دارد از نیک‌بختی خویش گران‌بار خواهم ساخت. غایت خویش را پی خواهم گرفت و راه خویش در پیش. از فراز درنگیان و تن آسایان برخواهم جهید. بادا که فرا رفتن من، فرو رفتن آنان باشد. #نیچه | چنین‌گفت‌زرتشت.

.

آفریننده جویای یاران است، نه نعش‌ها و گله‌ها و مومنان. آفریننده جویای فرینندگان قرین خویش است؛ جویای آنانی که ارزش های تورا بر لوح‌های تو می‌نگارند. آفریننده جویای یاران است و دروندگان قرین خویش؛ زیرا همه چیز نزد او برای درویدن رسیده است. اما او را صد داس می‌باید و نیست. از این رو‌ خوشه هارا‌ می‌کند و‌ دژمناک است. آفریننده جویای یارانی‌ست که می‌دانند چگونه داس‌هایشان را برا کنند. آنان ویرانگران نام‌ خواهند گرفت و خوار شماران نیک و بد. اما آنان دروندگان‌اند و شاد خواران. زرتشت جویای آفرینندگان قرین خویش است و دروندگان قرین و شادخواران قرین. او را با گله‌ها و شبانان و نعش‌ها چه کار! ...من نه شبان خواهم بود نه گورکن.دیگر با مردم سخن نخواهم گفت. این آخرین بار بود که با یک مرده سخن گفتم. من به آفرینندگان به دروندگان، به شادخواران خواهم پیوست و رنگین کمان و پلگان ابرانسان را به همه ایشان خواهم نمود. سرود خویش را بر گوشه‌نشینان و جفت‌های گوشه نشین ساز خواهم کرد و دل آن کسی را که هنوز گوشی برای ناشنیده‌ها دارد از نیک‌بختی خویش گران‌بار خواهم ساخت. غایت خویش را پی خواهم گرفت و راه خویش در پیش. از فراز درنگیان و تن آسایان برخواهم جهید. بادا که فرا رفتن من، فرو رفتن آنان باشد.

#نیچه | چنین گفت زرتشت.

نه بسته‌ام به کس دل نه کسته بس ده من بل

همین‌ها :

.

این.