| زیرشیروانی |

تازه بعد از دو بار هم کتاب فروشی هدف رو عوض میکردم تا کسی بهم مشکوک نشه

من هر دو سه روز میرفتم کتاب فروشی، جز از کل استیو تولتز رو می‌خوندم (چون پول ندارم بخرمش) فیک نخوندم

خودت کار جدید چی خوندی؟:((

خواهیم دید چه خواهد شد. بدون نوشتن نمیتونم، پس به احتمال زیاد داریم فقط باید ببینم حال روحیم تو کدوم ژانره، که اپ همون ژانر رو براتون شروع کنم

بعد از کلم و کرگدن کار جدید نداریم:(؟

https://t.me/c/2833615951/2606 وااای منممم 😭😭😭 نمیشه تا ابد ادامه داشته باشه 😭

منم واقعا. گریه کنیم بچه ها.

https://t.me/c/2833615951/2604 منظورت چیه.. من به امید این فیک‌ انگیزه‌ی‌ ادامه‌ی زندگی داشتم)

واتپد باز نمیشه چک کنم ولی بر اساس پارت بندی، از رگ گردن به پارت آخر نزدیک تریم

فردا میذارمش. فکر کنم پارت بعد یا پارت بعدترش، پارت آخرن

پارت آپ نمیکنی؟ ☹️

چرخ های عدالت ممکن است آرام بچرخند ولی وقتی دولت می‌خواهد تو را از خیابان جمع کند، چرخ هایی که تو را با خود می‌برند به سرعت شهاب به حرکت درمی‌آیند.

استیو تولتز - جز از کل

هیچوقت نمی‌شنوید که ورزشکاری در حادثه‌ای فجیع، حس بویایی اش را از دست بدهد. اگر کائنات تصمیم بگیرد درسی دردناک به ما انسان ها بدهد، مثل روز روشن است که ورزشکار باید پایش را از دست بدهد. فیلسوف عقلش، نقاش چشمش، آهنگساز گوشش و آشپز زبانش. درسِ من؟ من آزادی ام را از دست دادم.

استیو تولتز - جز از کل

پرنده کوچولو وقتی که می چسبه به کرگدن قشنگ و بزرگ زندگیش :

حسش شبیه نقاشی رو به روی مونالیز بود. پر از حس، پر از جزئیات اما خیره به آدم ها و زندگی هایی که ترجیح می‌دادن یه لبخند عجیب غریب و چشم هایی که همراه باهات می چرخن رو ببینن. انگار هرچی داد می زد که « من اینجام، با کل رنگ ها و تکنیک ها و هنرهام، اینجا روی دیوار چسبیدم!» کسی نمی شنید. شاید هم می‌شنیدند، فقط مشکلات و زندگی هرکس پیچیده تر از این بود که بخواد به جونگکوکِ آویخته به دیوار توجه کنه. وقتی کلی پول و زمان صرف رفتن به موزه کردی، احتمالا ترجیح میدی با همون نقاشی تخمی ای عکس بگیری که شهرت بیشتری داره. گور بابای جونگکوک و داوینچی و مونالیزا! - stop being offline

همش میگم درست میشه. میگم هنوز زمان هست. هنوز میتونم نفس بکشم. هنوز انگشتام تکون میخورن و چشمم توانایی دیدن داره. اما مسخره است. چون زمان برام بی معنی شده، نفسم گاهی بی حوصله میشه، انگشتام درد میگیرن و چشمم خسته شده از تکرار صحنه های زندگیم. این چرخه ای که توش گیر افتادم وحشتناکه. شبیه همستر می‌دوم و می‌دوم و می‌دوم و آخر خودم رو همون نقطه ی آغاز میبینم. همون نقطه ای که باز به خودم میگم «درست میشه» اما اگه درستش همین باشه چی؟ اگه خط آغاز و پایانم یکیه و من اونقدر احمقم که نفهمیدم چی؟

هر چه را که تقلا می‌کنی که به یاد آوری روی نوک زبانت نیست حتی در گوشه‌ای متروک در طحالت هم کز نکرده گویی خاطره‌هایی که قبلا در یاد داشتی یکباره پس رفته‌اند به نیمکره جنوبی مغز به یک دهکده ماهیگیری که در آن هیچ تلفنی نیست. - بیلی کالینز