SAM HAGHIGHAT

تا وقتی خودت را نبخشی، هیچ آرامشی در جهان پیدا نخواهی کرد.

گاهی بزرگ‌ترین نعمت‌های زندگی، آن‌قدر آرام کنار ما می‌نشینند که تا از دستشان ندهیم، حضورشان را نمی‌بینیم.

خوشا دردی که درمانش تو باشی خوشا راهی که پایانش تو باشی خوشا چشمی که رخسار تو بیند خوشا مُلکی که سلطانش تو باشی خوشا آن دل که دلدارش تو گردی خوشا جانی که جانانش تو باشی عراقی @samhaghighat

زیباترین انسان‌ها، آن‌هایی نیستند که بی‌نقص‌اند. آن‌هایی هستند که با وجود زخم‌هایشان، هنوز مهربان مانده‌اند.

به صحرا بنگرم صحرا ته وینم به دریا بنگرم دریا ته وینم به هر جا بنگرم کوه و در و دشت نشان روی زیبای ته وینم بابا طاهر @Samhaghighat

سال‌ها دل طلبِ جامِ جم از ما می‌کرد وآنچه خود داشت ز بیگانه تمنّا می‌کرد گوهری کز صدفِ کون و مکان بیرون است طلب از گمشدگانِ لبِ دریا می‌کرد مشکلِ خویش بَرِ پیرِ مُغان بُردم دوش کاو به تأییدِ نظر حلّ‌ِ معمّا می‌کرد دیدمش خُرَّم و خندان قدحِ باده به دست واندر آن آینه صد گونه تماشا می‌کرد گفتم این جامِ جهان‌بین به تو کِی داد حکیم؟ گفت آن روز که این گنبدِ مینا می‌کرد بی‌دلی در همه‌احوال خدا با او بود او نمی‌دیدش و از دور خدارا می‌کرد این‌همه شعبدهٔ خویش که می‌کرد اینجا سامری پیشِ عصا و یدِ بیضا می‌کرد گفت آن یار کز او گشت سرِ دار بلند جُرمش این بود که اسرار هویدا می‌کرد فیضِ روحُ‌القُدُس ار باز مدد فرماید دیگران هم بکنند آن‌چه مسیحا می‌کرد گفتمش سلسلهٔ زلفِ بُتان از پیِ چیست؟ گفت حافظ گله‌ای از دلِ شیدا می‌کرد حافظ @SAMHAGHIGHAT

بی‌همگان به سر شود، بی‌تو به سر نمی‌شود داغِ تو دارد این دلم، جای دگر نمی‌شود دیدهٔ عقل مَستِ تو، چرخهٔ چرخ پَستِ تو گوشِ طَرَب به دست تو، بی‌تو به سر نمی‌شود جان ز تو جوش می‌کند، دل ز تو نوش می‌کند عقل خُروش می‌کند، بی‌تو به سر نمی‌شود خَمرِ من و خُمارِ من، باغِ من و بهارِ من خوابِ من و قرارِ من، بی‌تو به سر نمی‌شود جاه و جلالِ من تویی، مُلکَت و مالِ من تویی آبِ زلالِ من تویی، بی‌تو به سر نمی‌شود گاه سوی وَفا رَوی، گاه سوی جَفا رَوی آنِ منی کجا روی؟ بی‌تو به سر نمی‌شود دل بِنَهَند بَرکَنی، توبه کُنند بِشکَنی این همه خود تو می‌کنی، بی‌تو به سر نمی‌شود بی‌تو اگر به سَر شدی، زیرِ جهان زِبَر شدی باغِ اِرَم سَقَر شدی، بی‌تو به سر نمی‌شود گر تو سَری، قَدَم شَوَم، وَر تو کَفی، عَلَم شَوَم وَر بِرَوی، عَدَم شَوَم، بی‌تو به سر نمی‌شود خوابِ مَرا بِبَسته‌ای، نَقشِ مَرا بِشُسته‌ای وَز هَمه‌ام گُسسته‌ای، بی‌تو به سر نمی‌شود مولوی @SAMHAGHIGHAT

عاشق بودن یعنی سوختن. فرقی نمی‌کند عاشقِ انسان شده باشی، عاشقِ هنر، طبیعت، یا واژه‌ها؛ عشق، هر جا که باشد، آتشِ دگرگون‌کننده است. اما اگر این آتش را تا پایان راه دنبال کنی، خواهی دید که همه‌ی عشق‌ها، جویبارهایی هستند که سرانجام به یک دریا می‌ریزند؛ و عشقِ نهایی، اوست.

من در این راه، بی‌همراهیِ شما، مسافری تنهایم. اگر خطایی در سخن یا اعرابی از من می‌بینید، دستم را بگیرید؛ زیرا من ادعای کمال ندارم، تنها شوقِ آموختن دارم. آنچه این مسیر را روشن می‌کند، نه داناییِ من، که مهر، صبوری و همراهیِ شماست. اگر امروز گامی برداشته‌ام، به برکت حضور شماست؛ و اگر فردا راه را بهتر خواهم شناخت، باز به یاری نگاه مهربان شما خواهد بود.

به جانتون بشینه ❤️❤️❤️

دوست دارید ؟

دوستان عزیز، اگر اثری را دوست نداشتید یا نقد، پیشنهاد و یا حتی گله‌ای دارید، خوشحال می‌شوم آن را مستقیماً با خودم در میان بگذارید. دیسلایک برای من قابل احترام است، اما اگر دلیلش را بدانم، می‌توانم یاد بگیرم، بهتر شوم و آثار بهتری خلق کنم. لطفاً نظرتان را به آیدی شخصی من ارسال کنید. همه پیام‌ها را با احترام می‌خوانم و از گفت‌وگوی صادقانه استقبال می‌کنم. سپاس از همراهی و صداقت شما. 🌿

گفتم غمِ تو دارم گفتا غمَت سرآید گفتم که ماهِ من شو گفتا اگر برآید گفتم ز مِهروَرزان رسمِ وفا بیاموز گفتا ز خوب‌رویان این کار کمتر آید گفتم که بر خیالت راهِ نظر ببندم گفتا که شب‌رو است او از راهِ دیگر آید گفتم که بویِ زلفت گمراهِ عالَمَم کرد گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید گفتم خوشا هوایی کز بادِ صبح خیزد گفتا خُنُک نسیمی کز کویِ دلبر آید گفتم که نوشِ لَعلَت ما را به آرزو کشت گفتا تو بندگی کن کاو بنده‌پرور آید گفتم دلِ رحیمت کِی عزمِ صلح دارد؟ گفتا مگوی با کس تا وقتِ آن درآید گفتم زمانِ عِشرَت دیدی که چون سر آمد؟ گفتا خموش حافظ کـاین غصّه هم سر آید حافظ

مرگ را از آن رو عزیز می‌دارم که هر لحظه، مرا به یاد زندگی می‌اندازد. این جهان، سرای ماندن نیست؛ کاروانی‌ست که هر سحر، رهسپار افقی دیگر می‌شود. پس تا نفسی در سینه دارم، می‌خواهم عاشق باشم؛ نه عاشقِ نام، نه عاشقِ آوازه، بلکه عاشقِ جان‌هایی که در سکوت، یکدیگر را می‌یابند. اگر روزی از این خاک رفتم، آرزویی جز این ندارم که نغمه‌ای از من در دل‌ها مانده باشد، و چند قلب، بی‌هیچ چشم‌داشتی، مرا به یاد لبخندی خاموش دوست داشته باشند. شاید تمام معنای زیستن، همین باشد؛ که پیش از خاموشی، چراغی در جانِ انسانی دیگر روشن کرده باشی.