Yasin's

ﺷﺒﻰ ﺗﺎرﻳﮏ در دﺷﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻔﻴﺮ ﮔﻠﻮﻟﻪ در ﺟﺎده ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻔﻴﺮ ﺑﺎد در دوردﺳﺖ ﻧﻮر ﺳﺘﺎره ﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻣﻮﺷﻰ ﻣﻰ ﮔﺮاﻳﺪ ﺷﺒﻰ ﺗﺎرﻳﮏ ﻣﻰ داﻧﻢ ﺑﻴﺪاری و در ﺑﺴﺘﺮ ﺟﻮاﻧﻴﺖ ﭘﻨﻬﺎﻧﻰ اﺷﮏ ﻫﺎﻳﺖ را ﭘﺎک ﻣﻰ ﻛﻨﻰ ﭼﻘﺪر ﻋﻤﻖ ﭼﺸﻤﺎن ﺷﻴﺮﻳﻨﺖ را دوﺳﺖ دارم ﭼﻘﺪر دوﺳﺖ دارم و ﻣﻰ ﺧﻮاﻫﻢ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ را ﺷﺐ ﺗﻴﺮه ﻣﺎ را از ﻫﻢ ﺟﺪا ﻣﻰ ﻛﻨﺪ و ﻣﻴﺎن ﻣﺎ دﺷﺘﻰ ﺗﺎرﻳﮏ و ﻫﻮﻟﻨﺎک داﻣﻦ ﮔﺴﺘﺮده ﺗﻮ را ﺑﺎور ﻣﻰ ﻛﻨﻢ و ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎور در ﺑﺎراﻧﻰ از ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﺟﺎﻧﻢ را ﻧﺠﺎت ﺑﺨﺸﻴﺪه در اﻳﻦ ﻧﺒﺮد ﻣﺮﮔﺒﺎر ﺧﻮش ﺣﺎل و آراﻣﻢ ﭼﻮن ﻣﻴﺪاﻧﻢ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻛﻪ ﻣﺮا ﭘﻴﺶ آﻳﺪ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ اﺳﺘﻘﺒﺎﻟﻢ ﺧﻮاﻫﻰ ﻛﺮد از ﻣﺮگ ﻧﻤﻰ ﻫﺮاﺳﻢ ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﺲ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺎ او رو ﺑﻪ رو ﺷﺪه ام و اﻛﻨﻮن و اﻛﻨﻮن ﻧﻴﺰ ﮔﻮﻳﻰ ﺑﺮاﺑﺮم ﻣﻰ رﻗﺼﺪ و ﻣﻰ رﻗﺼﺪ ﺗﻮ ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎرم ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻤﺴﺮم و در ﺑﺴﺘﺮ ﺟﻮاﻧﻴﺖ ﺑﻴﺪار ﺑﺮای ﻫﻤﻴﻨﻤﻰ داﻧﻢ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ اﺗﻔﺎﻗﻰ ﻫﻴﭻ اﺗﻔﺎﻗﻰ ﺑﺮاﻳﻢ ﻧﺨﻮاﻫﺪ اﻓﺘﺎد و ﺑﺮای ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻴﺪاﻧﻢ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ اﺗﻔﺎﻗﻰ ﺑﺮاﻳﻢ ﻧﺨﻮاﻫﺪ اﻓﺘﺎد.

کسی نایستاده است آنجا یا اینجا پس کجای لبت آزادم کند؟ دو نقطه از هیچ جا، تا چشم که جابه‌جا شده است اما سایه‌ی بلندم را می‌بیند که می کشد خود را همچنان بر اضطرابش. شمال قوس بنفشی‌ست تا جنوب در ابر و مرغ دریایی موجی به تحلیل می‌رود و آفتاب، تنها چیزی که تغییر کرده است. لبت کجاست؟ صدای روز بلند است اما کوتاه است دنیا. درست یک واژه مانده‌ است تا جمله پایان پذیرد و هر چه گوش می‌سپارم تنها سکوت خود را می‌آرایم و آفتاب لبِ بام هم‌چنان سوتش را می‌زند. شکسته پل‌ها پشت سر و پیشِ رو شن‌هایی که خاکستر جهان است. غروب ممتد در سایه‌ی درون جا خوش کرده است. و شب که تا زانو می‌رسد تحمل را کوتاه می‌کند. چگونه است لبت؟ که انفجار عریانی، سنگ می‌شود در بی تابی‌های خاموش. هوای قطبی انگار انگار فرش ایرانی نخ نما کرده است نشانه‌ای نیست نگاه می‌کنم اگر که تنها آن واژه می‌گذشت به طرفه العینی طی می‌شد راه کودک باز می‌گشت تا بازیگوشی و در چهارراه دست می‌انداخت دور گردنت لبت کجاست؟ که خاک چشم به راه است… ■ / محمد مختاری