‌نَفَس‌المهموم‌

عجب لیلی صفت ما را سر زلفی به تاب انداخت صف مژگان تو ما را به تنبور و رباب انداخت

ما را به وقتش تنگ در آغوش می‌گیرد

سلسه‌ی موی دوست حلقه‌ی دار بلاست هر که در این حلقه نیست فارق از این ماجراست

مانند طفلی که زمین خورده دویدم سویت ابی‌عبدالله

گر بناست مرا دست کسی بسپارند بهتر آن است غلام علی‌اکبر باشم

قرار نیست تو روضه‌های شما خوش‌ بگذره…

جان دهم زیر پایت …

اما ما بهاری داشتیم بی‌تو خزان شد…

بهر امداد ما، به روز عِقاب علی‌اکبر رسد به روی عُقاب

صد بار به قربانت

ای از همه لب تشنه تر💔

زلف پریش چشم سیاه آه

همیشه به جای تو درد ما را در آغوش می‌گیرد

روضه‌هات عادی نشه برامون یه‌وقت

سرّ خدا که عارف سالک به کس مگفت در حیرتم که باده فروش از کجا شنید..