‌نَفَس‌المهموم‌

بعد کردن خاک مارا وقف میخانه کنید لااقل از خاک ما پیمانه می‌ماند به جا

بس کن و دست از سرش بردار

عاشقان تو یه عمر فارق از درد و غم‌اند

به امیدی که بیایی ببرم بابا خاک ویرانه شده سرمه چشم تر من

گردن بگیر مرا جان رقیه سادات

صد شکر زنده بودم امسال هم محرم صد حیف اگر که امسال جا مانم از زیارت

چون‌شمع‌سحرگاه‌مرا‌کشته‌ی‌خودکن حیــف‌است‌که‌گریان‌تو‌سرداشته‌باشد؛

سه سال عالم هستی صفای دیگر داشت سه سال حس عجیبی علی‌اکبر داشت

عمه ما کاش نبود بخدا جاش نبود 💔

کسی چمیدونه بمیریم امشب انشالله

کربلای ما دستته خانوم سه ساله

چشام تاره 💔

شب سوم من تو این شعر خلاصه میشه

از خاری و پستی این دنیا همین بس که باد گرم به صورت بچه‌هات خورد ابی‌عبدالله

از بد حادثه اینجا به پناه آمده‌ایم..

همه روز روز ماتم