‌نَفَس‌المهموم‌

درختِ‌ غم به جونم کرده ریشه

برد به آرامی دل ما را که بگیرد در دم جانِ‌ ما را

عاشق اونه که پای معشوقش بمیره

شب با تابوت سیاه

پشت پلک غممون اشک اعتصاب کرده

ترسم از تنهایی احوالم به رسوایی کشد

زِ خود جداشدگان پُرس دردِ تنهایی که هر که دور ز مردم فتاده، تنها نیست

تو می آیی و از نزدیک تو را می‌بینمت آخر همان وقتی که میمیرم عجب میمیرم خوبی

چاره ساز همه مردم بیچاره تویی

واقعا زمونه داره از خاکمون خشت میسازه

خستگانت را شکیبایی نماند

برق چشم تو به هر بت بخورد میشکند چه کسی دیده بتی با هنر بت شکنی

خوشدل زخمی که نازِ مرهم نکشید

در آغوشم نمیگیری چه زجری بیشتر از این؟ بیا با بوسه‌ای دردِ‌ دل عشاق را کم کن

نامت هنوز هم هیجان می‌دهد مرا