‌نَفَس‌المهموم‌

غم دیگر مهمان نیست صاحب‌خانه است.

عشق است دکانی که متاعش همه درد است

ابی‌عبدالله نگذار که خستگان بمیرند دور‌ از تو به انتظار مرهم

شب جمعه است هوایت نکنم میمیرم...

اسلام و علیک یا عَیْنَ الحیوٰة سلام بر تو ای چشمهٔ زندگی

نوکران عباس شاهان رو زمین‌اند

بگذر از غفلت ما…

دور از تو مرا عشق تو کرده ست به حالی کز مویه چو مویی شدم از ناله چو نالی

به امید وصالت همهٔ عمر نشستم عجب این بود که عمر آمد و آن یار نیامد

با قصد فرج صدا بزن آه حسین

فقط او مطرح…

به تمثال تو دل بستم و از اصل بریدم چه آسان است در غربت، به یک تصویر دل بستن

درختِ‌ غم به جونم کرده ریشه