‌نَفَس‌المهموم‌

من ناتوان ز یاد کسی گشتم ای طبیب آن دارویم بده که فراموشی آورد • خسرو دهلوی

شاهان روزگار غلامان قنبرند

….

حال مجنون ناخوشه لیلای من دیدن مجنون بیا …

قیامت میهمان سفره عباس می باشد کسی که ریزه خوار سفره ی اُمّ البنین بوده

لعنت به کسانی که برای قتلت با خواندن آیات سند آوردن

ما غیر سیاهی عزا گمراهیم

این دل و نزرت کردم تا بیام کربلا

دیدم خودم که به اعجاز تربتت وقت اذان صبح مریضی شفا گرفت

حسین نام تو بهر معرِفی کافیست معرَفی و به حرف و سخن نیاز نداری

به کجا رو بزنم؟!

ما را به کسی جز تو نظر عیب بود

غیر از حسین عاشق هر کس شدی بدان بازیچه میشود دل تو دست دیگران

وقتی میگن کبود سینت واسه کی بیایا وقتی میگن می‌رفتی هیئت واسه کی بیایا

وقتی میاد ملائک از راه نزاری من تنها بمونم