‌نَفَس‌المهموم‌

این آرزو همیشه برد عقل و هوشم من رو به رو مقام شما قبض روح شم

دست های تو شکسته اش هم پناه مرتضی ست

حمالی روضه برایم آبرو شد با لطف زهرا من به این منصب رسیدم

آن کس که گدای  حضرت زینب بود مشمول عطای  حضرت زینب بود ای کاش که این مجلس جشن امشب در صحن و سرای حضرت زینب بود

ای دلیل صبر زینب العجل

دوباره شکر خدا که در انزوای خودم فقیر هستم و‌ دور از بگو‌ بخند شدم . . فرخنده

ای‌ سلیمان‌ از‌ چه‌ می‌نازی‌ به‌ جاه‌ و‌ حشمتت صد هزاران‌ چون‌ سلیمان‌ ریزه‌ خوار‌ زیــنب‌ است

ما را بنویسید مسلمان عقلیه هر ثانیه صد بار به قربان عقیله

زینب اسیر نیست ، دو عالم اسیر اوست •آقایی

ای که بر تربت من می‌گذری روضه بخوان نام زینب شنوم زیر لحد گریه کنم

اشکی نمانده‌ است که جاری کنم ز چشم جانی نمانده‌ است که دیگر فدا کنم

شب ما تا کجا که غم است…

مانند طفل زمین خورده دویدم سویت آمدم گریه کنم حوصله‌ام را داری؟

فقط یک بار در دنیای ما لبخند زده زینب که آن هم روز میلادش در آغوش برادر بود

به ذره گر نظر لطف بوتراب کند به آسمان رود و کار آفتاب کند

خدایا تر مکن اندازه‌ مویی سر ما را ز بارانی که از خمخانه‌ حیدر نمی‌آید

ای منحصر به فرد ترین پادشاه خلق نوکر برای سود و زیانش نمیخری

گره افتاده به کارم نگرانم ذکر استغفار دارم بر زبانم..