سَـطـرِخامـوش

‌ «شاید فقط ردّی از احساسی که بخشیدیم.»

چه کسی می‌داند، پس از رفتن، کدام تکه از ما باقی می‌ماند؟

فنجانم سرد شد و شب، باز چیزی از من کم کرد. موسیقی ماند و پنجره‌ای نیمه‌باز، و گربه‌ای که انگار مرا بیشتر از آدم‌ها می‌شناخت. من اما، هرکس را که دوست داشتم، یک روز بی‌صدا از شعرم حذف کردم.

تا چند ساعت دیگه شعرِ طولانی قراره بزارم..

چه شبِ بی‌پایانی‌ست وقتی آدم در خویشتنِ خویش به تبعید محکوم باشد.

.

مَرا بِبوس🫠✨

حس می‌کردم از همه‌ی این مردمی‌ که می‌دیدم و میان‌شان زندگی می‌کردم دور هستم.

بوف کور / صادق هدایت

من در میان نبودن‌ها رشد کرده‌ام بودن‌ها، تنها ریشه‌هایم را کوتاه‌تر می‌کرد.

نوشته‌های‌نگـین.

00:07

انگار آدم‌ها از همان اول هم قرار نبود بمانند؛ فقط می‌آیند، کمی به زندگی‌ات معنا می‌دهند، بعد عوض می‌شوند و می‌روند؛ و تو می‌مانی با این فکرِ خسته‌کننده که شاید هیچ‌کس واقعاً کسی را دوست ندارد، فقط به بودنش عادت می‌کند.

هل…تو مود صادق هدایت.

خدایا واسه‌ی تمام ارتباطات قطع شده شکرت.