زادهِ خیال…

سلام... نمی‌دانم چرا، اما همیشه احساس کرده‌ام که تو بیش از اندازه مهربانی. تو مهربانی‌ات را خرج آدم‌ها می‌کنی؛ به کسی که غمگین است، امید می‌دهی. به کسی که شکست خورده، دلگرمی می‌بخشی. برای موفقیت دیگران از ته دل خوشحال می‌شوی و اگر کسی اشک بریزد، گویا قطره‌ای از آن اشک بر قلب تو هم می‌افتد. اما راستش را بخواهی، همین مهربانی گاهی مرا نگران می‌کند. دنیا همیشه قدر آدم‌های مهربان را نمی‌داند. بعضی‌ها دست گرمت را می‌گیرند، نه برای آنکه همراهت باشند، بلکه برای آنکه از گرمای وجودت سهمی ببرند. بعضی‌ها به قلب پاک نزدیک می‌شوند، نه از سر عشق، بلکه چون می‌دانند آن قلب، حتی پس از شکستن هم کسی را نفرین نمی‌کند. و تو، می‌ترسم آن‌قدر بخشیدن را یاد گرفته باشی که فراموش کنی گاهی باید چیزی برای خودت نگه داری. می‌ترسم آن‌قدر مرهم زخم دیگران باشی که زخم‌های خودت در سکوت، عمیق‌تر شوند. عجیب است؛ آدم‌های مهربان معمولاً دیرتر از همه می‌فهمند که خسته شده‌اند. آن‌ها آن‌قدر به حال دیگران فکر می‌کنند که صدای قلب خودشان را نمی‌شنوند. کاش کسی پیدا شود که یک روز، بی‌هیچ دلیلی، همان مهربانی را به خودت برگرداند؛ کسی که حال دلت را بپرسد، پیش از آنکه از حال دیگران بگویی. کسی که لبخندت را حفظ کند، همان‌گونه که تو سال‌ها لبخند دیگران را حفظ کرده‌ای. اما تا آن روز یک خواهش از تو دارم. مهربان بمان، اما نه آن‌قدر که خودت را فراموش کنی. ببخش، اما نه آن‌قدر که عزت نفست را ببخشی. دوست بدار، اما نه آن‌قدر که اگر کسی رفت، تمام وجودت با او برود. یادت باشد خداوند قلب مهربان را برای رنج کشیدن نیافریده است؛ برای روشن کردن تاریکی‌ها آفریده است. و چراغی که می‌خواهد راه دیگران را روشن کند، باید مراقب شعله‌ی خودش هم باشد. پس همان‌گونه که دست‌های خسته‌ی دیگران را می‌گیری، گاهی دست خودت را هم بگیر. همان‌گونه که دیگران را می‌بخشی، خودت را هم ببخش. و همان‌گونه که برای همه آرزوی آرامش داری، باور کن که آرامش، حقِ قلب تو نیز هست. زیرا بعضی از آدم‌ها آن‌قدر برای جهان خوب بوده‌اند که جهان، دست‌کم یک‌بار، باید برای آن‌ها خوب باشد. با عشق: 🤎 @half_blood_breen_baik

گفتند تنهایی مملو از تاریکی‌ست! من چیزی جز نور ندیدم!

کاش خدا جمعه را در تقویمِ جهان نمی‌نوشت؛ تا دنیا، اندکی کمتر، نبودنت را به رخم می‌کشید. #صدف_امیری

گاهی خدا پاسخ دعا را با یک انسان می‌فرستد. انسانی که کنار او ایمان ضعیف‌تر نمی‌شود... دل آرام‌تر می‌شود... و آینده روشن‌تر از همیشه به نظر می‌رسد. اما تا وقتی زمان نرسیده باشد... عشق نجیبانه در سکوت صبر می‌کند. تکه‌ای از رمان: #ردی_از_خدا_در_دل_عشق نویسنده: #شاهدخت_دورگه

وقتی در خلوت با کسی خوشحالید نیازی به اثبات آن در شبکه‌های اجتماعی نیست!

حق نداری به کسی دل بدهی الا من پیش روی تو دو راه است ، فقط من یا من.....🙂‍↔️❤️

گیسوانم را جز نوازیدن به هِمّتِ دستانِ تو، بهرِ چه بر‌افشانم؟! #یاس_یوسفی

از اینها میخوامممم😭😭😫

بی صبرانه منتظریم بانو!!

اندکی تعقل کن!

آیا ما به دنیا آمده‌ایم که در مسیر افقی دنیا ( به نام زندگی ) بر بستر خور و خواب و خشم و شهوت، هستی را به لجن بکشیم؟ و در یک خط افقی از گاهواره تا گور حرکت کنیم؟

انسان بودن یعنی فکر کردن، تعقل داشتن، نه فقط زنده بودن!

اگر می‌دانستیم که چه سیستم پیچیده و شگرفی در وجود ما نهاده شده، هرگز خود را بیهوده نمی‌انگاشتیم و پیوسته به انسان بودن خود افتخار می‌کردیم و شادمان بودیم!

و آخرش... زندگی همان جایی تمام می‌شود که گنج، جنگ می‌شود داد، بی‌داد می‌شود و درد... از هر طرف که بخوانی باز هم درد است. #شاهدخت_دورگه

رفتن، گاهی از ماندن آسان‌تر است اما دردِ ماندن، از رفتن عمیق‌تر. #شاهدخت_دورگه

شاید همین است درس زندگی گاهی همه‌چیز درست به نظر می‌رسد اما فقط جای یک نفر خالی است و همان یک نفر، تمام معنیِ دنیا را با خود برده است. #شاهدخت_دورگه

و عجیب اینجاست که... بعضی آدم‌ها را هرطور بخوانی آخرش همان دلتنگی را معنی می‌دهند. #شاهدخت_دورگه

شبی شاید رها کردم جهان پر اضطرابم را :)🖤✨