باستان شناس بیکار

اول صبحی عجب Aura Farmی بود😭

ظلمت صریح با تو سخن گفت پس تو هم از شب به استعاره و ایما سخن مگو.

آنقدر گرم است بازار مکافات عمل دیده گر بینا بود هر روز، روز محشر است...

تو مترو به چهره مردم که نگاه می‌کنی میبینی کاملا با آهنگی که داری گوش میگی همخونی داره...

صحبت کردن با دوستای مجازیم خیلی حالمو خوب میکنه✨

و اینکه چه لحظاتی رو اون روز گذروندی، چطور اون روز نفس کشیدی و با حقیقت کنار اومدی و مهمتر اینکه چطور تا الان دووم آوردی با این حال زندگی سخته و هیچ درخت توتی هم منو نجات نداد.

اینکه بعد ۶ ۷ سال بری جایی که بدترین روز عمرت رو اونجا به چشم دیدی خیلی حس سنگینیه

آرسنال رو القاعدهِ فوتبال صدا زدن بی احترامی به القاعده هست القاعده حمله می‌کرد

شبی

جبران می‌شود آن روزها که صبور بودن آسان نبود و تو صبر کردی.

هر حیوان که از دور دیدی و ندانستی سگ است یا گرگ یا آهو ببین رو به کدام سو دارد؛ به سمت مرغزار و سبزینه یا لاشه و استخوان؟ آدمی را نیز چون نشناسی، ببین به کدام سوی می‌رود.

دردهای ما به غیر از ما ندارد محرمی ساکنِ کوی طبیبانیم و بیماریم ما #حسین_دهلوی

چقدر حرف دل من بود و نمی‌تونستم بیانش کنم

یکی از مواردی که همیشه به خودم [و دوستانم توصیه می‌کنم] این هست که اولاً مطالعات عمیق باید کرد برای کشف ِ خدا و ثانیاً وقتی خدا را یافتی باید واقعاً به او ایمان داشته باشی، ایمانی دلی. مثلاً وقتی از خدا درخواستی می‌کنی، نباید بگی: اگر به این خواسته رسیدم فلان نذر را اداء می‌کنم! این معامله‌ست با خدا و یعنی انقدری به خدا ایمان نداری که حتماً تو را به آن مقصود خواهد رساند پس وقتی ایمانی قلبی نداری، ممکن است به خواسته ات هم نرسی. من از حافظ ِ شاعر یادگرفتم که همیشه قبل از رسیدن به هدف، از خداوند ِ بزرگ شکرگزاری کنم و با اینکار قلبم نیز آرام می‌گیرد که به چه کوهی تکیه کرده‌ام و دیگر نگران ِ نتیجه نیستم. (هرکس به خدا توکل کند، خدا برایش کافی است / #قرآن سوره‌ی طلاق، آیه‌ی3) #حافظ به خدا معتقد بود، #سعدی معتقد بود، #مولانا معتقد بود، #بیهقی معتقد بود، #فردوسی معتقد بود و همگی مهمترین آثارشان را با نام #خدا شروع کردند: سعدی در ابتدای گلستان: منت خدای را عزَّ و جلّ که طاعتش موجب قربتست و بشکر اندرش مزید نعمت. فردوسی در ابتدای شاهنامه: به نام خداوند جان و خرد / کز این برتر اندیشه بر نگذرد /خداوندِ نام و خداوندِ جای / خداوندِ روزی‌دِهِ رهنمای / خداوند کیوان و گَردان‌سپهر / فروزندهٔ ماه و ناهید و مهر. حافظ در ابتدای غزلیات: اَلا یا ایّهاالساقی... مولانا در ابتدای دیوان شمس: اِی رَستخیزِ ناگهان وی رحمتِ بی‌مُنتها / اِی آتشی اَفروخته، در بیشهٔ اَندیشه‌ها / امروز خَندان آمدی، مِفتاحِ زندان آمدی / بر مُستمندان آمدی، چون بَخشش و فَضلِ خدا من به ایمانم به خدا افتخار می‌کنم و بی‌ایمانی ِ مردم جهان به خدا، حاصل ِ افکار ِ چپ‌های کمونیست است. وطن پرستی و خداپرستی نه تنها در تعارض نیستند بلکه مکمل هم اند. می‌توان هم ایران را دوست داشت هم عمیقاً به خدا اعتقاد داشت و پشت دست ِ فضلا و شعرا که عالمان ِ تاریخ اند بازی کرد. بنظر من ایمان به خدا از تلاطم ها انسان را نجات خواهد داد [دیل کارنگی/ آیین زندگی] همانطور که حافظ گفت: رهرو گر صد هنر دارد #توکل بایَدَش. @vakilnews1✅