باستان شناس بیکار

فور کن چنلِ‌ قشنگت؛ ‌‌ ‌ ‌ ‌بزارمت فولدر جذب بگیری🫧.

جوین‌باش | lmt:100

رفقای یازدهم و دوازدهم انسانی اگه مشاور خوب درسی سراغ ندارن یا سر انتخاب رشته به کمک نیاز دارن مشاور خودمو با تضمین کامل معرفی می‌کنم . از طریق دایرکت چنل یا ناشناس پیام بدین تا لینکتون کنم❤️

با چیز دیگه ای فشار بده جاش نمونه اصلا نیاز به فشار دادن فنر نیست چه نیازی به فنر هست اصلا

https://t.me/Unemployed_archaeologist/1417 و همچنین که جای فنر روی دست میمونه و یاداور میشه. شل گرفتنش به نفعه.

این تعداد که از پیوی ها ، گپ ها و چنل های خصوصی هستن از طریق ناشناس یا دایرکت چنل متنشون رو برام بفرستن تا بذارم❤️

جوابا تا فردا ساعت ۲ ظهر میمونه❤️

هرچقدر فنر رو فشار بدی بیشتر میپره مگه نه؟

https://t.me/Unemployed_archaeologist/1359 اتفاقا هرچقدر آدم حساسیت نشون بده بقیه بیشتر اذیت میکنن،نمیدونم مشکلشون چیه ولی اذیت میکنن

دنبال خدا گشتن انتهایی نداره بیشتر از اینکه به دنبالش بگردی، درکش کن وجودش رو حس کن

https://t.me/Unemployed_archaeologist/1372 پس این خدای ما کجاست؟🥲 چرا هربار صداش میزنیم نیست؟ شاید هست و گوش میده ولی جوابی نمیده نمیدونم

خب دوستان عزیزم تمام چنل های عمومی رو گذاشتم اگه پیشنهاد و انتقادی داشتین از طریق ناشناس بگین و اینجا میذارم✨❤️ ممنون از اینکه شرکت کردین

بخش مورد علاقه‌م از متن این بود متن دلنشین و آرامی بود و تصویر سازی های خوبی داشت دمتون گرم✨

من چنلم چنل تکست نیست، اما میشه اینو بذارید بجاش اسمم رو پایینش بزنید؟ - فهمیده‌ام که با تنهایی‌ام بیشتر خو می‌گیرم. وقتی تنها می‌شوم، زندگی را بیشتر دوست دارم. یا دقیق‌تر بگویم، در هنگام تنهایی، زندگی برایم کمتر از قبل زجرآور است. راستش را بخواهید، از آدم‌ها بیزارم، بیزار؛ چنان که کویر از آب. کاش می‌شد آدم تا هر وقت که دلش می‌خواهد، تنها بماند، و این تنهایی، آسیبی به کسی یا ارتباطی نرساند. من، اکنون، غمگینم. غمگین‌تر از آنکه بتوانم غم یا شادی دیگری را به دوش بکشم. کربِ عمیقی بر دلم باریده‌ است. و خاک قلبم را، با غمی آمیخته، که از بین نمی‌رود. حالا، من اینجا تنها نشسته‌ام. صدای باد، تنها صدایی‌ست که در گوشم می‌خرامد. کمی هم صدای نم‌نم باران. قطره‌های باران، روی صورتم، روی موهایم، و روی زندگی‌ام می‌نشینند، و نمی‌دانم در این بين چشم‌هایم چرا بارانی می‌شوند. حالا دیگر فقط صدای باد نیست که در گوشم می‌خرامد. حالا طوفان، گوش‌هایم را می‌خراشد. طوفان، طوفان شدیدی گرفته است. همه چیز به طرف من حرکت می‌کند. هرچیزی که در زمین و هواست. خصوصا، هر غمی که هست... امروز، این دنیا بر دوشم زیادی می‌کند. شاید هم، من، بر دوش این دنیا. نمی‌دانم. راستی! دریاچه را ببین، ببین که چگونه هنوز به زیبایی جریان دارد و دچار سکون نشده. ببین که چگونه موج‌هایش را آرام می‌کند... شاید، شاید نتیجه‌ی تحمل و گذراندن طوفان، همین جریان داشتن باشد. -هوژین.

نوشتن درمورد پرسش بنیادین یکی از موضوعات مورد علاقه منه متنت با نوشتن بیشتر می‌تونه پخته تر بشه ولی درکل زیبا بود ✨✨

مینویسم از اعماق جان... از اعماق روحی خسته جسمی ک راه می‌رود حرف می‌زند شاید دلی را هم برنجاند اما روحش خسته است خسته از رنجاندن دیگران خسته از ادامه دادن خسته از اینکه نمی‌داند مقصدش کجاست نمی‌داند آخر نتیجه خوبی یا بدی چیست خوبی کنیم که چه؟ بدی کرده ایم که چه؟ جسم مقصد خودرا می‌داند او از جسم مادر تشکیل شده و رشد می‌کند یا آسیب می‌بیند مقصدش هم مشخص است زیر خروار ها خاک خواهد خوابید اما روح ... روح معلوم نیس از کجا آمده و به کجا خواهد رفت روح آرامش را حس می‌کند دلتنگی را حس می‌کند عذاب را حس می‌کند درد را حس می‌کند در عجم از اینکه آخر سرنوشت روحم چه خواهد شد اصلا بهشت و جهنمی هست که روح آنجا زندگی کند؟ اصلا آن دنیا روز پایانی دارد؟ اصلا دنیا از کجا شروع شده؟ اصلا انسان چرا زندگی می‌کند آخرش که خواهد مرد! همه و همه‌ی این‌ها باید پاسخ داشته‌باشند.. وگرنه که دنیا وجودی پوچ خواهد بود

خیلی زیبا بود✨✨ لذت بردم واقعا موفق باشین✨

می‌خوام حرف بزنم؛ نه با تو، نه حتی با خودم… با این شبِ طوفانی که بوی دلتنگی می‌دهد. با این بارانی که انگار از آسمان فرو می‌ریزد تا بغضِ فروخورده‌ی من را مسخره کند. دلم از تو گرفته… از آن همه قولی که مثل ابرهای سبکِ تابستانی آمدند و بی‌هیچ بارشی رفتند. از سکوتت که سنگین‌تر از رعد است. از نبودنت که حتی وقتی هستی، باز هم هست. من ماندم و یک دلِ پر از حرف‌هایی که هر کدامشان اگر دهان باز کنند، می‌شوند خروش رودخانه‌ای در دلِ کوه. امشب باران آرام نمی‌بارد؛ می‌کوبد. انگار آسمان هم دلخور است. انگار ابرها طاقت نیاورده‌اند و فریادشان را به شکل قطره بر زمین می‌زنند. صدای رعد، شبیه همان صدایی است که دو سال در گلوی من گیر کرده. می‌دانی؟ بعضی دلخوری‌ها مثل نم باران نیستند که بیایند و بروند؛ بعضی‌شان طوفان‌اند. خانه را می‌لرزانند. ستون‌ها را سست می‌کنند. من از تو دلخورم، نه به خاطر یک اشتباه ساده، نه به خاطر یک روز بد… به خاطر تکرارِ بی‌تفاوتی. به خاطر آن لحظه‌هایی که باید می‌فهمیدی و نفهمیدی. به خاطر آن وقت‌هایی که باید می‌ماندی و نماندی. به آسمان نگاه می‌کنم و می‌پرسم: چرا هرچه دل صاف‌تر، سهمش از این دنیا سنگین‌تر؟ چرا هرچه بیشتر می‌بخشی، کمتر دیده می‌شوی؟ خدا صدای دل شکسته را می‌شنود؟ امشب حس می‌کنم صدایش در آمده؛ نه از خشم، از دردِ دیدنِ تکرارِ رنج آدم‌ها. انگار خودش هم از این همه بی‌مهری به ستوه آمده. انگار رعد، اعتراضِ آسمان است به بی‌عدالتی‌های کوچکِ زمین. من هنوز همان آدمم، همان دلا، با همان دل ساده. اگر باران می‌بارد، بگذارد بفهمند که این اشک‌ها فقط مال ابرها نیست. اگر آسمان می‌غرّد، بگذارند بدانند که دلِ من هم ‌دوسال است همین‌طور می‌غرّد. شاید فردا آفتاب بیاید. شاید زمین دوباره آرام شود. اما امشب، بگذار باران شاهد باشد که من دلخورم. دلخور از تو، از خودم، از اینکه نمیدانم در این دنیا میمانی یا باز هم تنهایم میگذاری ، از قولی که دادی اما فراموشش کردی . و اگر خدا صدایش در آمده، شاید برای این است که ما یادمان برود دل‌ها امانت‌اند… و امانت را نباید این‌طور شکست و تنها گذاشت

متن جالبیه به نظرم، ما نیز گاهی نیازمند رنسانس می شویم و بخشی از روحمان تشنه خاکستر های هنر است، زیباتر میشه✨